I FZ 479/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 592/14 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. I FZ 479/14 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 592/14 pozostawił bez rozpoznania wniosek P.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 17 marca 2014 roku w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zwrócił się również o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków. W dniu 2 czerwca 2014 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na to, że skarżący we wskazanym we wniosku terminie nie przedstawił Sądowi wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 592/14 pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia P.K. wniósł sprzeciw, podnosząc że jest ono wadliwe, a decyzja o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia jest w całej rozciągłości błędna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyniku rozpoznania sprzeciwu postanowił pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując na art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1270) dalej p.p.s.a.. W zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazując w jednym zdaniu, że orzeczenie to jest wadliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. Na wstępie należy podnieść, że co prawda Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga wskazania w zażaleniu podstaw zaskarżenia, to jednak konieczne jest w jego treści zwięzłe uzasadnienie zażalenia, to jest wskazanie uchybień postępowania lub postanowienia (zarządzenia), które według skarżącego, uzasadniają zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia lub zarządzenia. Aby zatem zażalenie mogło zostać uwzględnione, celowe jest wykazanie, że zaskarżone postanowienie narusza prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź też narusza przepisy postępowania w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.) (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2004 roku, FZ 22/04). W rozpoznawanej sprawie skarżący w zażaleniu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał jedynym zdaniem, że w jego ocenie orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest wadliwe, przy czym nie sprecyzował już na czym wadliwość ta miałaby polegać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zażalenia oraz jego uzasadnienie, które w istocie nie wskazuje na żadne konkretne uchybienie Sądu we wskazanym powyżej zakresie, nie pozwalają uznać, że wniesiony środek zaskarżenia zasługuje na uwzględnienie. Skarżący domaga się rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji kiedy sam nie złożył, mimo wezwania Sądu doręczonego pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 czerwca 2014 roku, wypełnionego urzędowego formularza wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jako prawidłowe objęte zażaleniem postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 5 sierpnia 2014 roku o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, oraz przedstawioną tam argumentację. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Rozporządzeniem z dnia 16 grudnia 2003 r. Rada Ministrów określiła wzór i sposób udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposób dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, co wynika wprost z art. 257 p.p.s.a. Jak również zauważył Sąd pierwszej instancji, strona została pouczona o skutkach niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na prawidłowo wypełnionym formularzu PPF. Skarżący miał zatem wiedzę, że wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania, jeżeli nie zostanie wykonane zobowiązanie do usunięcia jego braków formalnych. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.