I FZ 297/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 593/14 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 593/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pozostawił wniosek K. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 17 marca 2014 r., w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z 18 rudnia 2014 r., sygn. akt I FZ 480/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 593/14 pozostawiające wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych wniosku przez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. W dniu 29 stycznia 2015 r. skarżąca ponownie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków. W dniu 9 lutego 2015 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu PPF, zarządzeniem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 593/14 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżąca wniosła sprzeciw, podnosząc, że jest ono wadliwe, a decyzja o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia jest w całej rozciągłości błędna. Sąd pierwszej instancji powołując się na 252 § 2 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zażaleniu skarżąca wskazała, iż postanowienie WSA jest wadliwe, a decyzja o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia w całej rozciągliwości błędna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim podkreślić, że skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do przyczyn, które wskazał Sąd pierwszej instancji jako podstawę pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że nie mógł rozstrzygnąć o zasadności wniosku, gdyż skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu. Wskazano zarówno na art. 252, jak i art. 257 p.p.s.a., z których to przepisów wynika zarówno rodzaj informacji koniecznych do ocenienia zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i forma, w jakiej informacje te powinny być sądowi administracyjnemu zaprezentowane oraz skutki uchylenia się od wypełnienia wezwania w tym zakresie. Skoro zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, to niezłożenie wniosku na takim formularzu powoduje, że wnioskowi nie można nadać biegu. Stąd prawidłowo wystosowano do skarżącej wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Wezwanie to zawierało zarówno termin do dokonania tej czynności, jak i pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania, wraz ze wskazaniem podstawy prawnej, czyli art. 257 p.p.s.a., w świetle którego wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone, lecz strona nie uczyniła mu zadość. Żadna z tych okoliczności nie jest w zażaleniu kwestionowana. Skoro niezłożenie wniosku na formularzu PPF jest stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, to trudno zgodzić się z twierdzeniem strony, by zaskarżone postanowienie było błędne. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.