I OZ 756/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 824/14 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia postanawia oddalić zażalenie. E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] maja 2014r. w sprawie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 11 września 2012r. do dnia 10 marca 2013r. w kwocie [...] zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego lub czynności, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takich, które wywołują skutki prawne. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Zdaniem Sądu będąca przedmiotem niniejszej skargi decyzja odmawiająca umorzenia nienależnie pobranego świadczenia nie podlega wykonaniu w wyżej rozumianym sensie, a w związku z tym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła szereg argumentów, przemawiających w jej ocenie za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Uznając za uzasadnioną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak przymiotu wykonalności, wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy więc rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Tych cech wykonalności (co do zasady) nie mają decyzje odmowne. W rozpoznawanej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji odmawiającej umorzenia nienależnie pobranego świadczenia nie wywołuje dla skarżącej skutków, o których mowa wyżej. Brak jest zatem podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, iż argumentacja zawarta w zażaleniu dotyczy w istocie oceny legalności zaskarżonej decyzji i nie może być rozpatrywana w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju okoliczności będą przedmiotem oceny na etapie rozpoznawania skargi. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.