II SA/Wa 842/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą to decyzją odmówiono J.P. udostępnienia informacji publicznej. Jako podstawę materialnoprawną odmowy organ wskazał art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. J.P. wystąpił o przesłanie "zestawienia przeprowadzonych przez Pana A.B. zam. [...] prac, jakie wykonywał pod Pani ([...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) nadzorem od [...].11.1998 roku do chwili obecnej". Pismem z dnia 25 lipca 2013 r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu 30 lipca 2013 r.) [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił wnioskodawcę, że udostępnienie informacji w zakresie wskazanym we wniosku wymaga jej przetworzenia (analizy i weryfikacji materiałów źródłowych, usunięcia danych chronionych prawem) przy udziale znacznych środków finansowych i osobowych oraz wezwał do wykazania, w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, że udostępnienie informacji objętej ww. wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Do dnia 26 sierpnia 2013 r. wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Organ stwierdził, że żądane dane stanowią informację przetworzoną, bowiem wymagającą przygotowania zestawienia wszystkich prac wykonywanych przez A.B. od 1998 r., analiz, weryfikacji materiałów źródłowych, usunięcia danych chronionych prawem. Wskazał, że wnioskodawca, żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla niego lub dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W konkluzji organ uznał, że z uwagi na brak wykazania tego interesu, w oparciu o art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należało odmówić udostępnienia żądanej informacji. W skardze do tutejszego Sądu J.P. zarzucił błędne przyjęcie przez organ, że nie posiada on interesu, wynikającego z prawa publicznego, do uzyskania żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wymienione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r, 782), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści powyższego przepisu bezsporne jest, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Informacją publiczną w rozumieniu omawianej ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto – co należy szczególnie w niniejszej sprawie zaakcentować – informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów. Natomiast, w myśl art. 3 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Innymi słowy mówiąc, wnioskujący o udzielenie informacji przetworzonej winien przed organem wykazać interes publiczny, bowiem w przeciwnym razie musi się liczyć z decyzją odmowną, wydaną w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Inaczej rzecz ujmując, działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzić należy, że informacje przetworzone, to takie informacje, które są z jednej strony istotne z punktu interesu państwa, zaś z drugiej strony ich przetworzenie w sensie fizycznym musi się wiązać nie tyle z nakładem pracy i to nawet znacznym w zakresie czasowym, lecz – a właściwie przede wszystkim – z formą owego przetworzenia. Stąd też za takie informacje uznać należy – co jest zgodne z ustalonym już stanowiskiem doktryny oraz judykatury – określony zbiór (suma) informacji prostych, których przetworzenie wymaga dokonania koniecznych analiz, obliczeń, wyciągów, zestawień statystycznych, środków finansowych i osobowych. Natomiast takie czynności organu, jak np. selekcja dokumentów, ich analiza pod względem treści, anomimizacja danych chronionych, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetwarzania informacji. Reasumując, informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci. W ocenie Sądu, żądaną przez skarżącego informację, dotyczącą zestawienia prowadzonych przez A.B. prac, jakie wykonywał pod nadzorem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w okresie od dnia 2 listopada 1998 r. do chwili obecnej (16 lat), organ prawidłowo zakwalifikował jako informację przetworzoną. Tego typu żądanie wymaga przeprowadzenia analiz materiałów źródłowych i niewątpliwie archiwalnych, według kryterium prac wykonywanych pod nadzorem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Tak szerokie kryterium żądania informacyjnego zakreślone przez stronę skarżącą, a mianowicie żądanie "prac wykonywanych pod nadzorem konserwatora", w ocenie Sądu, stanowi informację przetworzoną. Wymaga bowiem po pierwsze zdefiniowania pojęcia "prac wykonanych pod nadzorem konserwatora", a następnie wyselekcjonowania takich prac – umów, zleceń – ze zbioru prac wykonanych pod nadzorem konserwatora przez osoby trzecie. Zgłoszony wniosek informacyjny nie precyzuje o jakie prace chodzi, z jakiej dziedziny, o jakim charakterze i przez kogo zlecone. Jedyne kryterium (dość szerokie) określone we wniosku informacyjnym sprowadza się do wykonywania prac przez A.B. pod nadzorem konserwatora przez okres blisko 16 lat. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował tak sprecyzowane żądanie jako informację publiczną przetworzoną i zasadnie, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (pismem z dnia 25 lipca 2013 r., doręczonym skarżącemu 30 lipca 2013 r.). W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie wykonał powyższego wezwania i zaniechał wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W tej sytuacji organ prawidłowo orzekł o odmowie udzielenia informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.