II SA/Sz 147/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów komunalnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...], nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Agencji Nieruchomości Rolnych kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 26 ust. 1, 2 oraz 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013, poz. 21): 1. nałożył na Agencję, obowiązek usunięcia odpadów w postaci: [...] z działek o nr [...] położonych w obrębie [...] gmina [...]; 2. wyznaczył termin usunięcia ww. odpadów - 7 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji; 3. nałożył obowiązek przekazania odpadów firmie posiadającej stosowne zezwolenie na zbieranie odpadów; 4. zobowiązał Agencję, do przedłożenia w Urzędzie Miejskim karty przekazania odpadów. Od tej decyzji odwołała się Agencja. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu. Odwołująca się wskazała, iż nie została poinformowana o wszczęciu postępowania, a pierwszym i jedynym dokumentem otrzymanym od organu I instancji była decyzja wydana z urzędu. Ponadto podniosła, iż przedmiotowe odpady winny być usunięte przez ich posiadacza, a nie przez władającego powierzchnią ziemi, tymczasem organ I instancji był pasywny w tym zakresie i skorzystał z domniemania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Agencji, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organy orzekały w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] do Burmistrza wpłynęła notatka urzędowa Straży Miejskiej z informacją, iż w miejscowości [...] powstało tzw. nielegalne wysypisko śmieci. Po ustaleniu właściciela nieruchomości oznaczonej działką nr [...] obręb [...], Burmistrz wystosował pismo dnia [...] do Agencji z prośbą o podjęcie działań celem usunięcia odpadów z ww. nieruchomości, wyznaczając termin jednego miesiąca, na ich uprzątnięcie i informując, że w przypadku niepodjęcia działań wszczęte zostanie postępowanie administracyjne w celu nakazania ich usunięcia. W odpowiedzi z dnia [...] Agencja poinformowała, iż ww. sprawie było prowadzone postępowanie przez Policję, jednakże nie ustalono sprawców zanieczyszczenia działek odpadami. Agencja zobowiązała się do likwidacji nielegalnego wypiska. Agencja w kolejnym piśmie, które wpłynęło do urzędu w dniu [...] zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu usunięcia odpadów do dnia [...]. Zaproponowanego terminu usunięcia odpadów nie dochowano, co potwierdziła kolejna notatka urzędowa Straży Miejskiej z dnia [...]. Pismem z dnia [...] Burmistrz zawiadomił strony "o zebranych dokumentach i materiałach przed wydaniem decyzji" (art. 10 § 1 K.p.a.). Następnie Burmistrz decyzją z dnia [...] nakazał Agencji usunięcie przedmiotowych odpadów z terenu działek o numerach [...] w obrębie [...], wskazując ich rodzaj, termin i sposób usunięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rozpatrując odwołanie stwierdziło, że podstawą prawną rozstrzygnięcia są przepisy art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, z których wynika, iż posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, zaś w przypadku ich nieusunięcia wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie tych odpadów, wskazując w decyzji rodzaj odpadów, sposób i termin ich usunięcia. Ustawa o odpadach w przepisach art. 3 ust. 1 definiuje pojęcie zarówno wytwórcy, jak i posiadacza odpadów. Przez wytwórcę odpadów ustawa każe rozumieć każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), natomiast przez posiadacza odpadów - wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ponieważ faktycznie włada odpadami przede wszystkim ich wytwórca, dlatego obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie usunięcia odpadów jest ustalenie posiadacza odpadów w rozumieniu wytwórcy. Jeśli okaże się to niemożliwym, wówczas działa domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi na określonej nieruchomości jest posiadaczem odpadów znajdujących się na niej. W takim wypadku organ winien ustalić władającego tą nieruchomością i nakazać mu usunięcie odpadów . Kolegium podniosło, że niniejsza sprawa dotyczy odpadów komunalnych, składowanych na działkach nr [...] w obrębie [...] nr [...], w stosunku do których funkcje właścicielskie w imieniu Skarbu Państwa wykonuje odwołująca się Agencja. Agencja stwierdza, iż nie jest ani wytwórcą (właścicielem) tych odpadów, ani też ich posiadaczem, a ponadto zarzuca organowi I instancji, iż przeprowadziła z urzędu postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją bez czynnego jej w nim udziału. Organ odwoławczy, mając na uwadze wskazane przepisy prawa oraz podniesione w odwołaniu zarzuty dokonał szczegółowego badania przekazanych przez organ I instancji akt niniejszej sprawy i stwierdził, iż zarzuty Agencji należy uznać za niezasadne. Zdaniem Kolegium, z akt sprawy wynika, że organ podjął postępowanie celem ustalenia faktycznego wytwórcy, w ramach którego przeprowadzono: oględziny w dniu [...] terenów przedmiotowych działek i sporządzono na tą okoliczność notatkę służbową wraz z dokumentacją fotograficzną obrazującą rodzaj składowanych odpadów - odpady komunalne, w tym: [...], a kategoria składowanych odpadów jako komunalne uniemożliwiła ustalenie wytwórcy bowiem, w ocenie organu, było to tzw. "dzikie wysypisko" urządzone przez mieszkańców okolicznych miejscowości. O powyższej sytuacji na przedmiotowych działkach organ zawiadomił władającego przedmiotowymi działkami, tj. Agencję, informując jednocześnie o ciążącym obowiązku usunięcia odpadów. Agencja najpierw poinformowała Burmistrza, iż podjęła kroki dla ustalenia sprawców składowanych odpadów na przedmiotowych działkach, zgłaszając to Policji, która sprawców nie ustaliła, więc Agencja podejmie działania mające na celu likwidację tego składowiska odpadów. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, wobec nieustalenia sprawców, czyli nieustalenia posiadacza odpadów w rozumieniu wytwórcy, działa domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na jego nieruchomości. W kolejnym piśmie Agencja - zawiadomiła Burmistrza, iż podjęła kroki w celu likwidacji składowiska odpadów na działkach nr [...] w obrębie [...], jednakże wniosła o przedłużenie terminu. Co prawda organ I instancji nie zajął na piśmie stanowiska w tej kwestii, niemniej jednak dopiero w dniu [...] dokonał oględzin przedmiotowych działek, stwierdzając, iż działka nie została "uporządkowana". Wobec nieusunięcia odpadów, do czego zobowiązała się Agencja, organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...], doręczonym nie tylko Agencji, ale i Filii [...] poinformował, iż zebrał wystarczające dowody do wydania decyzji z urzędu w sprawie usunięcia odpadów z działek nr [...] w obrębie [...]. Następnie zaskarżoną decyzją nałożył na Agencję obowiązek usunięcia odpadów, wskazując ich rodzaj, termin i sposób usunięcia. W ocenie Kolegium, zobowiązana Agencja od początku brała czynny udział w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, a z przysługującego jej prawa wynikającego z art.10 K.p.a. nie skorzystała, bowiem w aktach znajdują się zwrotne poświadczenia odbioru zarówno zawiadomienia z dnia [...] o wszczęciu postępowania, jak i zawiadomienia z dnia [...] o zakończeniu postępowania. W tej sytuacji Kolegium uznało, że Burmistrz nakazując Agencji, jako władającej powierzchnią ziemi działek [...] w obrębie [...], Gmina, usunięcie odpadów tam składowanych, nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ustawy o odpadach, jak i przepisów prawa procesowego określonych w K.p.a., ponieważ zanim wydał zaskarżoną decyzję nie zaniechał stosownych czynności mających na celu ustalenie posiadacza odpadów w rozumieniu ich wytwórcy, a w sytuacji jego nie ustalenia, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zastosował domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na jego nieruchomości. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Agencję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Burmistrza w przedmiocie nałożenia na Agencję obowiązku usunięcia odpadów w postaci: [...] z działek o nr [...] położonych w obrębie [...], gmina [...]; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Agencja zarzuciła: a) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ustalenie błędnego stanu faktycznego sprawy i zobowiązanie do usunięcia śmieci skarżącą Agencję Nieruchomości Rolnych; b) naruszenie art. 67 § 2 pkt 3 K.p.a. poprzez dwukrotne sporządzenie notatek urzędowych w sytuacji, gdy czynność postępowania, istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, wymagała sporządzenia protokołu oraz uprzedniego zawiadomienia stron; c) naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nałożenie na stronę obowiązek usunięcia odpadów w terminie liczonym od dnia wydania decyzji, a nie uzyskania przez decyzję ostateczności, co powoduje zastosowanie instytucji prawnej nieznanej ustawie i prowadzi do nadania decyzji quasi rygoru natychmiastowej wykonalności; d) naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach i uznanie skarżącej za posiadacza odpadów znajdujących się na działkach nr [...] obręb [...], gmina [...]; e) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza [...]. Skarb Państwa - Agencja jest właścicielem działki gruntu nr [...] obręb [...], gmina [...]. Nieznani sprawcy porzucili na nieruchomości tej odpady stanowiące [...]. Skarżąca podjęła działania zmierzające do ustalenia sprawców poprzez skierowanie do organów ścigania zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Pomimo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie ustalono sprawców przestępstwa, w konsekwencji postępowanie zostało umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stwierdziło, że materiał dowodowy został prawidłowo zebrany i przeanalizowany, a organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji, nie popełnił jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania. Kwestionując wydane przez organ II instancji rozstrzygnięcie Agencja wskazała, że stosownie do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy obowiązane były w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), jednak kluczowe dla wydania rozstrzygnięcia okoliczności zostały ustalone z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 67 § 2 pkt 3 K.p.a., który wymaga sporządzenia protokołu z oględzin (III SA/Kr 1207/2008). Naturalną konsekwencją wadliwości proceduralnej jest nieustalenie i nieudowodnienie przez organ, podstawowych faktów istotnych w sprawie, takich jak istnienie wysypiska, jego stan, numery działek, właściciel nieruchomości. Organ przyznał i podkreślał, że czynności związane z oględzinami nieruchomości zostały utrwalone w formie notatek służbowych zamiast protokołów. Następstwem takiego postępowania jest dyskwalifikacja faktów opisanych w notatkach, które nie mogą zostać uznane za ustalone, a organ nie może się na nie powoływać (II SA/Sz 952/2007). Dodatkowo formułowanym zarzutem jest naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. ze wzglądu na posłużenie się przez organ w wydanym rozstrzygnięciu terminem, który de facto oznacza natychmiastową wykonalność decyzji. Nałożenie obowiązku usunięcia odpadów w terminie liczonym od dnia doręczenia decyzji oznacza, że opisany w niej obowiązek może być przedmiotem egzekucji przed zakończeniem procedury odwoławczej i uzyskaniem przez decyzję cechy ostateczności. W ocenie skarżącej takie postępowanie prowadzi do ominięcia przepisów określających możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca Agencja podtrzymała również zarzuty związane z błędnym ustaleniem adresata obowiązku usunięcia odpadów. Jej zdaniem, domniemanie oznacza, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać na posiadacza odpadów. Jeżeli władającemu powierzchnią ziemi powiedzie się taki dowód, to nie ma podstaw prawnych do wydawania decyzji w oparciu o art. 26 ustawy o odpadach. Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest ustalenie osoby odpowiedzialnej za pozostawienie odpadów na nieruchomości. W tym zakresie organy administracyjne pozostały wyjątkowo pasywne korzystając z domniemania i obciążając wykonaniem obowiązku właściciela nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). W pierwszej kolejności sąd przystąpił do badania czy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 K.p.a.). W niniejszej sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu nie powiadomiono strony, bowiem za takie powiadomienie nie może być uznane pismo Burmistrza z dnia [...] informujące, że będzie zmuszony wszcząć postępowanie administracyjne w razie niepodjęcia przez Agencję działań zmierzających do usunięcia odpadów. Dowody, na podstawie których wydana została decyzja o usunięciu odpadów to dwie notatki wraz ze zdjęciami sporządzone przez pracownika Straży Miejskiej , a więc nie przez pracownika organu administracji i nie w toku wszczętego postępowania administracyjnego. Rację ma skarżąca podnosząc, iż zgodnie z art. 67 K.p.a. organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z pewnością notatka urzędowa pracownika Straży Miejskiej mogła stanowić dowód, w oparciu o który organ wszczynał postępowanie w sprawie. Natomiast w toku postępowania administracyjnego organ winien był przeprowadzić oględziny w trybie art. 79 K.p.a. i z czynności tej sporządzić stosowny protokół, określający parametry odpadów i składowiska. W aktach sprawy takiego dokumentu brak. W ocenie sądu, organ I instancji popełnił również błąd polegający na prowadzeniu korespondencji z różnymi jednostkami organizacyjnymi Agencji nie ustalając właściwego adresata decyzji i w związku z tym wszystkich pism organu. Przechodząc do materialnej podstawy wydania zaskarżonej decyzji sąd zauważa, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1), a w przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 2). W decyzji organ określa w szczególności: termin usunięcia odpadów; rodzaj odpadów; sposób usunięcia odpadów (ust. 6). Rację należy przyznać skarżącej Agencji, że termin usunięcia odpadów ze wskazanych nieruchomości został ustalony nieprawidłowo. Zgodnie z art. 130 § 1, 2 i 3 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, chyba, że decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 K.p.a. Wstrzymanie wykonania decyzji w rozumieniu art. 130 § 2 K.p.a. oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych. Wykonaniu może podlegać dopiero decyzja ostateczna, o ile sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym wcześniej nie wstrzyma jej wykonania. W niniejszej sprawie decyzji organu I instancji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, nie podlegała więc ona wykonaniu do czasu upływu terminu do wniesienia odwołania, a następnie po jego wniesieniu, do czasu wydania przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej. Obowiązek wykonania nakazu usunięcia odpadów w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji organu I instancji został więc nałożony z naruszeniem art. 130 § 1 i 2 K.p.a. W art. 26 ust. 6 pkt 3 ustawy o odpadach wskazano, że decyzja nakazująca usunięcie odpadów winna określać w szczególności rodzaj odpadów. Organ I instancji w swojej decyzji wyliczył niektóre odpady znajdujące się na nieruchomości, natomiast organ odwoławczy w swojej decyzji na określenie odpadów wymagających usunięcia posługuje się zwrotem "odpady komunalne". Po pierwsze ustawa o odpadach w art. 3 ust. 1 pkt 7 definiuje odpady komunalne - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Po drugie ustawa o odpadach w art. 4 ust. 1 stanowi: Odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając: 1) źródło ich powstawania; 2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w załączniku nr 3 do ustawy; 3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi. Określenie "odpady komunalne" odnosi się do grupy odpadów i wskazuje jedynie na źródło pochodzenia odpadu. W ocenie sądu, aby wskazać rodzaj odpadu do usunięcia należy oprzeć się na obowiązującym jeszcze rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), a następnie odpady podlegające usunięciu oznaczyć stosownymi 6. cyfrowymi kodami, w których cyfra piąta oznacza rodzaj odpadu. Według sądu, także dla ustalenia powyższego organ winien przeprowadzić oględziny odpadów. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów postępowania administracyjnego oraz z naruszeniem art. 26 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach, a naruszenia te nie pozostały bez wpływu na wynik sprawy. Równocześnie sąd zauważa, że jednym ze skutków domniemania prawnego wskazanego w art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy o odpadach jest przerzucenie ciężaru dowodu na osobę władającą powierzchnią ziemi, na której znajdują się odpady. Tak więc, to na skarżącej spoczywa ciężar obalenia domniemania odpowiedzialności ciążącej na właścicielu nieruchomości. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży na ustalonym, zgodnie z ustawą, posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nie przeznaczonym. Rozpatrując ponownie sprawę organy winny uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152, zaś w pkt III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.