VI SA/Wa 712/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie sprawdzania tachografów cyfrowych oddala skargę VI SA/Wa 712/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezes Głównego Urzędu Miar (także jako Prezes GUM), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) – także jako ustawa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2013 r. cofającą R. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. R. G. w S. (także jako przedsiębiorca) zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywizacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym kalibracji. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Prezes GUM udzielił przedsiębiorcy zezwolenia w zakresie wymienionym w zaskarżonej decyzji. W dniach 24 listopada do 6 grudnia 2011 r. w przedsiębiorstwie R. G. przeprowadzono kontrolę stwierdzającą uchybienia wskazane w protokole kontroli. W związku z zawiadomieniem Prezesa GUM o posługiwaniu się przez przedsiębiorcę kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, w dniu 15 października 2012 r. wszczęto postępowanie administracyjne informując R. G. zawiadomieniem z dnia 30 października o prawie wglądu do akt oraz zawiadomieniem z dnia 31 października 2012 r. o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków, którzy kwestionowali przeprowadzone badania tachografów przez R. G. oraz o prawie uczestniczenia przedsiębiorcy w tej czynności. Świadkowie zostali przesłuchani 27 i 28 listopada 2012 r. przy obecności R. G. i ustanowionego przez przedsiębiorcę pełnomocnika. W dniu 9 listopada 2012 r. przedsiębiorca zapoznał się z dokumentami zebranymi w sprawie, część z nich fotografując. Wnioskami z dnia 14 listopada 2012 r. przedsiębiorca wystąpił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i o przesłuchanie wskazanych świadków – pracowników Okręgowego Urzędu Miar w S.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes GUM odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Pismem z dnia 11 lutego 2013 r. przedsiębiorca wnioskował o przeprowadzenie dowodu z doświadczenia celem sprawdzenia tachografu i jego kalibracji. Pismem z dnia 6 marca 2013 r. wnioskował o dopuszczenie dowodu z pisma [...] z dnia 23 lutego 2013 r. oraz z pisma [...] z dnia 26 lutego 2013 r. Pismem z dnia 14 marca 2013 r. przedsiębiorca wnioskował o ustalenie i przesłuchanie jako świadków osób, które w czasie kontroli kwestionowały wykorzystanie karty warsztatowej poza miejscem udzielanych świadczeń. Pismem otrzymanym przez organ 4 marca 2013 r. wnioskował o przesłuchanie wskazanych pracowników Okręgowego UM. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes GUM dopuścił dowód z pisma [...] z dnia 26 lutego 2013 r., odmawiając przeprowadzenia dowodu z doświadczenia oraz ponownie odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pracowników Okręgowego UM i odmawiając dopuszczenia dowodu z pisma [...] stanowiącego załącznik do pisma organu z dnia 6 marca 2013 r., uzasadniając odmowę okolicznościami nie mającymi znaczenia dla toczącego się postępowania. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. przedsiębiorca ponowił wniosek o dopuszczenie dowodu z pisma [...] z dnia 23 lutego 2013 r., przesyłając oryginał tego pisma oraz o dopuszczenie dowodu z pisma [...] z dnia z dnia 8 marca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Prezes GUM uwzględnił wnioski strony. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. przedsiębiorca wnioskował o przesłuchanie wskazanych świadków zawiadamiając Prezes GUM o złożeniu fałszywych zeznań przez jednego z nich. Następnie pismem z dnia 20 maja 2013 r. wniósł o powołanie ekspertów w celu oceny zgodności z przepisami procedury z dnia 31 lipca 2006 r. "Sprawdzania tachografów cyfrowych" stosowanej przez jego firmę i o dokonanie interpretacji § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes GUM odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów wskazując, że celem postępowania jest ustalenie czy przedsiębiorca wykonywał działalność zgodnie z przepisami prawa, natomiast ustalenia prawne należą do kompetencji organu. Pismami z dnia 25 czerwca i 3 lipca 2013 r. R. G. wniósł o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez jednego ze świadków. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes GUM odmówił zawieszenia postępowania. Pismem z dnia 31 lipca 2013 r. przedsiębiorca wnioskował o przeprowadzenie dowodu z doświadczenia o możliwości sprawdzenia tachografu i jego kalibracji zgodnie ze wskazaniami Prezesa GUM i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1360/2002 i rozporządzeniem nr 1266/2009. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes GUM odmówił przeprowadzenia dowodu wskazując, że celem wniosku jest ustalenie okoliczności już wyjaśnionych. Na wniosek strony z dnia 26 sierpnia 2013 r. włączono do materiału dowodowego pismo [...] z dnia 15 marca 2013 r. oraz na wniosek z dnia 3 września 2013 r. świadectwo wzorcowania bazy drogowej o dł. 20m przeznaczonej do sprawdzania tachografów w przedsiębiorstwie J. S. i zaświadczenie dyrektora Oddziału UM w S. potwierdzające wydanie tego świadectwa wzorcowania, włączając do akt także pisma R. G. z dnia 16 września i z 3 października 2013 r. W tych ustaleniach Prezes Głównego Urzędu Miar wydał decyzję z dnia [...] października 2013 r. Odwołując się do dokumentów potwierdzających sprawdzenie i kalibrację tachografu w zidentyfikowanym pojeździe w dniu [...] września 2011 r., które to czynności zostały wykonane w przedsiębiorstwie R. G., Prezes GUM, wskazując na § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług (Dz. U. Nr 73, poz. 511) – także jako rozporządzenie - przytoczył jakie czynności powinny zostać przez warsztat wykonane. Czynności sprawdzenia i kalibracji tachografu wykonał pracownik R. G., od którego odebrano wyjaśnienia oraz od samego przedsiębiorcy. Organ administracji jednocześnie stwierdził, że sprawdzenie dryfu zegara tachografu, rejestracji zdarzeń na karcie, zespołu rejestracji rodzaju pracy kierowcy, pomiar współczynnika charakterystycznego pojazdu "w" i kalibracja tachografu wymagają użycia karty warsztatowej. Wskazując na definicję bazy drogowej z § 4 ust. 2 rozporządzenia organ stwierdził, iż jest ona elementem stanowiska pomiarowego służącego do wyznaczenia współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". W ocenie organu wszystkie czynności, poza wyznaczeniem współczynnika charakterystycznego pojazdu "w", powinny być wykonywane w miejscy określonym w zezwoleniu, nie zaś na bazie drogowej. W ocenie organu, niewniesienie przez niego zastrzeżeń do włączenia w skład wyposażenia warsztatu tachografów cyfrowych bazy drogowej położonej poza miejscem świadczenia usług (zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia) nie miało znaczenia, gdyż wg tego przepisu baza drogowa do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdu "w" powinna być usytuowana na obszarze gminy, na terenie której znajduje się miejsce świadczenia usług, lub w odległości nie większej niż 10 km od tego miejsca. Natomiast procedura sprawdzania tachografów obowiązując w warsztacie przedsiębiorcy nie jest źródłem prawa, a nadto nie określa położenia poszczególnych baz drogowych. Jest ona jedynie opisem sposobu postępowania przy sprawdzaniu tachografów i jako taka została zaakceptowana przez organ. W sprawie ustalono posługiwanie się kartą warsztatową z naruszeniem art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy, co w ocenie organu uzasadniało cofnięcie zezwolenia. Od decyzji R. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Decyzji zarzucił wadliwą wykładnię art. 13 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy wskazując, że kartą warsztatowa posłużono się na zatwierdzonej bazie drogowej, a posługując się tą kartą poza miejscem prowadzenia działalności podyktowane było niesprawnością pojazdu (znajdował się w naprawie), co uniemożliwiło pojazdowi przemieszczenie się co miejsca kontroli. Poza tym zarzucono błędne ustalenie, a nawet ich brak, że karta warsztatowa może być użyta poza miejscem działalności tylko dla wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdu "w", gdyż pozostaje to w sprzeczności z wiedzą techniczną i sposobem obsługi urządzeń sprawdzających. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 10 i art. 8 k.p.a.) przez wprowadzenie skarżącego w błąd co do możliwości posługiwania się kartą warsztatową na bazie drogowej. Podkreślając różnice w możliwości sprawdzania tachografów analogowych i cyfrowych skarżący wskazywał na to, że pewne czynności sprawdzania tachografów cyfrowych (w tym ich kalibracja) nie musza bezwzględnie być dokonywane w warunkach warsztatowych po wymontowaniu tachografu. W związku z tym zasadą stało się sprawdzanie tych tachografów w pojeździe, gdyż wymontowanie tachografu cyfrowego z pojazdu i następnie jego zamontowanie, ze względu na zintegrowany system elektroniki pojazdu, wymaga ścisłej współpracy warsztatu z dealerem samochodu. Cechą wspólną dla sprawdzania tachografów analogowych i cyfrowych jest baza drogowa – określony odcinek drogi o oznaczonych cechach służący do wyznaczenia współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". Ta baza drogowa nie musi jednak znajdować się w miejscu prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Zatem zgłoszone bazy drogowe są legalnym miejscem prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę. Natomiast zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i bezpieczeństwa w zakresie całego sprawdzenia tachografu nie można po ustaleniu współczynnika "w" dokonać dalszych sprawdzeń tachografu w innym miejscu (w warsztacie). W tym zakresie skarżący zgłaszał wnioski dowodowe nieuwzględnione przez organ, z tego względu, iż zdaniem organu był on obowiązany stosować przepisy prawa. Zdaniem skarżącego jednak przepisy te (uchwalone dla tachografów analogowych) przeczą zasadzie praworządności (art. 6 k.p.a.) i zasadzie państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). O ile bowiem dawne prawidłowe sprawdzanie tachografów analogowych wymagało dokonania tej czynności w warsztacie, o tyle takie sprawdzenie tachografu cyfrowego poza warsztatem już nieprawidłowe nie będzie. Co do użycia karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu dopuszczone jest także, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, w przypadku braku możliwości przemieszczenia do warsztatu pojazdu z uwagi na przykład na niesprawność tachografu lub z uwagi na brak sprawdzenia okresowego tachografu, które to przeszkody prawnie uniemożliwiają jazdę pojazdu, użycie karty warsztatowej poza siedzibą warsztatu. Z zeznań świadka J. S. wynika, że stan sprawdzonego tachografu nie pozwalał na jazdę pojazdem, w którym tachograf ten był zamontowany przed jego sprawdzeniem. Ponadto skrzynia biegów w tym pojeździe pozbawiona była plomb (św. J. C.). Skarżący podkreślał wystawienie przez organ świadectwa i zaświadczenia o bazach drogowych, na których mógł dokonywać sprawdzania tachografów, a nie tylko "wyznaczenia współczynnika "w"". W związku z tym obecne stwierdzenie organu, iż dokumenty te odnoszą się wyłącznie do baz drogowych, na których można jedynie wyznaczać ów współczynnik "w", narusza wymienione we wniosku przepisy postępowania i Konstytucji. Decyzją wymienioną na wstępie Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Opisując przebieg postępowania organ odwoławczy ustalił, że sprawdzanie tachografów na terenie firmy [...] przy ul. [...] w S. na zlecenie tej firmy było stałą praktyką firmy F. Tym samym doszło do naruszenia art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy, gdyż sprawdzeń tych dokonywano poza miejscem określonym w zezwoleniu. Jako dowód w sprawie na stwierdzenie tych okoliczności organ wskazał zeznania J. C.a (technika warsztatu zatrudnionego przez przedsiębiorcę) i ustalenia firmy detektywistycznej. Zdaniem Prezesa GUM nieuprawnione jest twierdzenie R. G., jako niezgodne z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 19 kwietnia 2006 r., iż na każdej zalegalizowanej bazie drogowej można dokonywać wszystkich czynności sprawdzenia tachografu. Na bazie drogowej podanej w zezwoleniu i innej zalegalizowanej można było jedynie wyznaczyć współczynnik charakterystyczny pojazdu "w", a pozostałe czynności powinny zostać wykonane w warunkach warsztatowych. Jeżeli natomiast przedsiębiorca nie jest w stanie zagwarantować, by pomiędzy wyznaczeniem tego współczynnika, a wykonaniem dalszych czynności w warunkach warsztatowych, nie dochodziło do możliwości manipulacji w tachografie, to nie powinien zgłaszać, jako wyposażenia technicznego warsztatu baz drogowych znajdujących się poza miejscem świadczenia usług. Z akt sprawy nie wynika, by badany w dniu [...] września 2011 r. tachograf uniemożliwiał przemieszczenie się pojazdu, a nawet gdyby tak było to brak było podstaw do przyjęcia, że przedsiębiorca działał w warunkach przepisu art. 13 ust. 3 ustawy. Użycie karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług może do wszystkich czynności sprawdzających (zgodnie z tym przepisem) wystąpić w sytuacji, w której stwierdzona zostanie niemożność przemieszczenia pojazdu i wyłącznie w celu niezwiązanym z naprawą, instalacją lub sprawdzeniem (w tym z kalibracją) tachografu cyfrowego. Wykonanie bowiem naprawy, instalacji, a w szczególności sprawdzenia tachografu, wymaga zastosowania wyposażenia i przyrządów pomiarowych w warunkach warsztatowych. Zatem na drodze lub u klienta przedsiębiorca może użyć karty warsztatowej np. do odczytu danych z tachografu, bez możliwości jego sprawdzenia, naprawy lub instalacji. Organ administracji podkreślał, że świadectwo wzorcowania i zaświadczenie wydane przez dyrektora Okręgowego UM dotyczące bazy drogowej, określające ogólnie przedmiot wzorcowania tej bazy, nie może być podstawą do wykonywania wszystkich czynności sprawdzania tachografów cyfrowych, gdyż nie są to źródła prawa. Wskazanie więc organowi przez przedsiębiorcę dodatkowych baz drogowych przy ul. [...] i [...] , w świetle pisma organu z dnia 16 czerwca 2011 r., nie można przyjąć jako akceptację pełnego sprawdzania tachografów cyfrowych na tych bazach drogowych. Przedsiębiorca był świadomy tego, że przeglądu okresowego tachografu w dniu [...] września 2011 r. mógł dokonać wyłącznie z wykorzystaniem bazy drogowej przy ul. [...] (w miejscu świadczenia usług), czego dowodzi jego wyjaśnienie z dnia 28 listopada 2011 r., stanowiące załącznik do protokołu kontroli. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ, wskazując na jego przebieg i podejmowane czynności, uznał zarzuty te za nietrafne. Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję R. G. wnosił o uchylenie obu decyzji administracyjnych i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 75 i art. 77 k.p.a.) przez wprowadzenie skarżącego w błąd stanowiskiem organu administracji, brak ustaleń, czy sprawdzany pojazd mógł się przemieścić do warsztatu skarżącego, błędne ustalenie, że karta warsztatowa może być użyta poza miejscem wskazanym w zezwoleniu jedynie dla wyznaczenia współczynnika "w" oraz przez oddalenie wniosku dowodowego oględzin procesu obsługi tachografu cyfrowego za pomocą urządzeń znajdujących się w warsztacie. Skarżący ponownie podkreślał wystawienie przez dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S. świadectwa wzorcowania i zaświadczenia określającego w swojej treści przeznaczenie bazy drogowej do sprawdzania tachografów cyfrowych. Zdaniem skarżącego taka treść tych dokumentów jednoznacznie wskazywała na możliwość wykorzystania bazy drogowego do sprawdzania tachografów i stanowiła wykładnię prawa obecnie zmienioną przez organ, wprowadzając skarżącego w błąd i naruszając przepis art. 8 k.p.a. Wskazując na przepis art. 13 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych skarżący podkreślał, że przemieszczanie się pojazdu z niesprawnym lub bez sprawdzenia okresowego tachografem jest zakazane. Natomiast, zdaniem skarżącego, z zeznań św. J. S. jednoznacznie wynika, że dopiero po wykonaniu czynności przez technika skarżącego w dniu [...] września 2011 r. pojazd mógł "jechać w dalszą drogę". W związku z tym organ z naruszeniem wymienionego przepisu przyjął, że wyłącznie niesprawność fizyczna pojazdu daje możliwość jego zastosowania. Ponadto wg wiedzy skarżącego i św. J. C. a pojazd miał niezaplombowaną skrzynię biegów po ostatnim sprawdzeniu. Organ administracji, z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., nie ustalił z jakich przyczyn tachograf musiał być sprawdzony oraz, czy pojazd mógł prawnie przemieścić się przed sprawdzeniem tachografu. Zdaniem skarżącego interpretacja organu art. 13 ust. 3 ustawy była błędna, co pociągnęło za sobą wadliwość w zastosowaniu przepisu art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy przez przyjęcie rażącego naruszenia prawa. Skarżący podkreślał, że wszelkie sprawdzania tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracja, odbywa się w pojeździe za pomocą urządzeń przenośnych. Nie ma więc potrzeby wymontowywania tachografu z pojazdu, gdyż nawet przy sprawdzaniu tachografu w miejscu świadczenia usług podanym w zezwoleniu, sprawdzenia tego dokonuje się na parkingu przed warsztatem, a nie w tym pomieszczeniu. Odwołując się do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 kwietnia 2011 r. definiującego bazę drogową skarżący stwierdzał, że baza drogowa, jako wyznaczony odcinek drogi o określonych cechach, nie musi znajdować się w miejscu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę. Zatem każda baza drogowa, będąc zalegalizowanym odcinkiem pomiarowy, może służyć do sprawdzania tachografów. Przepisy ustawy o systemie tachografów cyfrowych dopuszczają istnienie kilku miejsc prowadzenia działalności. Naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. skarżący upatrywał w błędnym przyjęciu przez organ, że karta warsztatowa może być użyta poza miejscem świadczenia usługi jedynie dla wyznaczenia współczynnika "w", gdyż pozostaje to w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy technicznej i sposobem obsługi urządzeń służących do sprawdzania tachografów cyfrowych. Odmiennie dokonywano sprawdzania tachografów analogowych, kiedy to do dokonanie innych czynności, po wyznaczeniu współczynnika "w", trzeba było dla dalszych czynności tachograf wymontować i dokonać dalszych sprawdzeń w warsztacie. Tachograf cyfrowa sprawdza się natomiast bez jego wymontowywania z pojazdu. Jednocześnie skarżący wskazał na błędy organu w rozumieniu czynności technologicznego sprawdzania tachografów. Po wyznaczeniu współczynnika "w" karta warsztatowa nie może być wyjęta z tachografu, gdyż po jej wyjęciu i przemieszczeniu się pojazdu do miejsca świadczenia usługi, cała czynność wyznaczenia tego współczynnika musiałaby zostać powtórzona. W tym celu skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z oględzin procesu sprawdzania (w tym kalibracji) tachografu cyfrowego, jednak organ z naruszeniem art. 75 k.p.a. wniosku tego nie uwzględnił. Skarżący, odwołując się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i rozporządzenia Rady (EWG) 1360/2002 podkreślał także, iż wyznaczenie współczynnika "w" pojazdu musi się odbyć łącznie z pomiarem obwodu skutecznego opon i zostać określone na tabliczce instalacyjnej w jednej dacie. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Miar wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zgodnie z ustaleniami organu administracji, które organ akcentował w zaskarżonej decyzji, w dniu [...] września 2011 r. stwierdzono rażące naruszenie przez skarżącego warunków wykonywania usługi przez posłużenie się kartą warsztatową poza miejscem jej świadczenia (art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych). Stosownie do Decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. udzielone skarżącemu zezwolenie określało miejsce świadczenia usług – ul. [...] w S.. Według ustaleń organu, w dniu [...] września 2011 r., skarżący wykonał sprawdzenia tachografu m.in. w pojeździe m-ki [...] nr rejestracyjny [...] zgłoszonym przez J. S.. Ustalając stan faktyczny w sprawie organ przesłuchał także w charakterze świadka J. S., który podał, że początkowo samochody w celu sprawdzenia tachografów jeździły do siedziby firmy [...] , lecz po wytyczeniu na terenie jego firmy odcinka pomiarowego, stałym działaniem w sprawdzaniu tachografów stało się ich sprawdzanie przez firmę [...] w taki sposób, że jej pracownicy dokonywali tych sprawdzeń przyjeżdżając na ul. [...] w S.. W wyniku sprawdzenia tachografu cyfrowego w pojeździe m-ki [...] nr rejestracyjny [...] , zgodnie z ustaleniami organu administracji, stwierdzono dryf zegara [s/d] +0,2, co spowodowało konieczność skorygowania jego wartości zgodnie z czasem UTC o -0,03. Skarżący wskazując na przepis art. 13 ust. 3 ustawy - dopuszcza się użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w przypadku gdy brak jest możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli (...) na terenie przedsiębiorstwa transportowego – podkreślał, że niesprawność tachografu uzasadniała przeprowadzenie jego sprawdzenia poza miejscem wykonywania usług przez przedsiębiorcę. Zeznający w sprawie w charakterze świadka kierowca samochodu [...] nr rejestracyjny [...] (S. B.) podał, że jego przełożony wydał polecenie udania się do firmy [...] celem wykonania legalizacji przedmiotowego tachografu, przy czym świadek nie wiedział, czy firma ta faktycznie takich sprawdzeń (legalizacji) dokonuje. Ponadto świadek ten, jak ustalił organ stwierdził, że sprawdzenie okresowe związane było z uszkodzeniem plomby na skrzyni biegów, a nie z upływem dwuletniego okresu. Z ustaleń organu administracji nie wynika, by w ramach sprawdzenia firma skarżącego dokonała jakiś czynności związanych z owym brakiem plomby na skrzyni biegów. Już zatem z zeznań świadka S. B. (kierowcy pojazdu [...] nr rejestracyjny [...] ) wynika, że powodem sprawdzenia tachografu w tym pojeździe nie był upływ okresu jego ważności od ostatniego sprawdzenia. Z ustaleń organu nie wynika, by skarżący otrzymując zlecenie na sprawdzenie tego tachografu, otrzymał informację o niemożliwości przejazdu pojazdu do siedziby jego przedsiębiorstwa. Z cytowanego przepisu art. 13 ust. 3 ustawy wynika natomiast, że tylko taka okoliczność "brak możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na terenie przedsiębiorstwa transportowego" daje podstawę do użycia karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług przez przedsiębiorcę. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że skarżący miał zalegalizowane stanowisko do wyznaczania współczynnika "w" (bazę drogową) także przy ul. [...], na której dokonano sprawdzenia tachografu cyfrowego w pojeździe [...] nr rejestracyjny [...] , czyli dokonano wszystkich czynności, a nie jedynie wyznaczenia współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". Do dokonania tych czynności koniecznym było posłużenie się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, tj. poza ul. [...] w S.. W ramach tych czynności dokonano faktycznej naprawy tachografu zgodnie z definicją "naprawy" określoną w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. – Załącznik I B Definicje pkt gg) – "naprawa oznacza wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go". Jednocześnie z ust. 6 poz. 261 tego Załącznika uprawnionym jest wywiedzenie wniosku, iż naprawa urządzenia rejestrującego powinna zostać przeprowadzona w warsztacie. Zgodnie natomiast z § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. warsztat w zakresie warunków warsztatowo-technicznych obejmuje: warunki lokalowe, wyposażenie techniczne i miejsca parkingowe. Warsztat nie jest równoznaczny z bazą drogową, gdyż baza drogowa służy wyłącznie do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdów "w". Zatem na terenie bazy drogowej nie można dokonywać innych czynności poza wyznaczeniem owego współczynnika "w", a tym bardziej nie można dokonywać całego sprawdzenia tachografu cyfrowego. Należy bowiem podkreślić, że celem ustawy o systemie tachografów cyfrowych jest reglamentacja świadczenia usługi sprawdzania tachografów do miejsca określonego w zezwoleniu, aby zapobiec niejako "obwoźnemu" świadczeniu tej usługi na terenie całej Polski. Zasadnie więc Prezes GUM podkreślał, że ze stwierdzenia we wzorcowaniu bazy i w zaświadczeniu odnoszącym się do niej nie można wyprowadzać wniosków sprzecznych z przepisami prawa, które przedsiębiorca powinien niejako z urzędu znać. Czynności technologiczne sprawdzania tachografu faktycznie poleją m.in. na ustaleniu współczynnika "w", którego można dokonać na bazie drogowej lecz na tym się nie kończą, gdyż pozostałe istotne czynności, w tym kalibracja tachografu, muszą przebiegać w miejscu świadczenia usług określonych w zezwoleniu, zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych w związku z § 9 i § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. Naruszenie tego warunku uznanego przez przepisy ustawy za rażące jest podstawą do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy i takie rozstrzygnięcie, zgodnie z ustaleniami i nie naruszając obowiązujących przepisów, organ administracji podjął. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.