II SA/Wr 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. i Cz.K. na zaświadczenie Wójta Gminy P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 ( słownie: dwieście) zł. L. i Cz.K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zaświadczenie Wójta Gminy P. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jej uzasadnieniu podali, że strona wystąpiła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że zrealizowana budowa budynku inwentarskiego (części) do chowu trzody chlewnej na działkach nr 1246/4 obrębu P. oraz zrealizowana budowa dwóch kolejnych budynków inwentarskich (części) do chowu trzody chlewnej na działkach nr 1246/4 i 1246/8 obrębu P. jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem organ administracji wydał zaświadczenie, w którym stwierdził niezgodność budowy wymienionych budynków inwentarskich z treścią planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego strona skarżąca uznała, że skoro treść wydanego zaświadczenia nie odpowiada jej wnioskowi, organ naruszył postanowienia art. 217 kpa w zw. z art. 218 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd ten zobowiązany jest bowiem wyłącznie do kontroli – pod względem zgodności z prawem - działalności administracji publicznej w zakresie wydawanych przez nie decyzji, postanowień, czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków, a także bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach zakreślonych art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Tymczasem zaświadczenie jest czynnością faktyczną, rodzajem dokumentu urzędowego, który nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie przysługuje też od niego żaden środek zaskarżenia, a można jedynie przeprowadzić przeciwko niemu przeciwdowód w postępowaniu administracyjnym, złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków lub żądać wydania nowego zaświadczenia od organu, który je wydał. Samo jednak zaświadczenie jako że nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega kontroli sądu administracyjnego, a osoba, która kwestionuje jego treść może dochodzić swego roszczenia drogą pośrednią – tj. wnioskować o ponowne wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie – złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 20 listopada 2012 r., sygn.. akt II SAB/Op 33/12, CBOSA). Mając zatem na uwadze to, iż niniejsza skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jej odrzucenie, co też orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.