II SAB/Kr 157/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; III. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego M.K. kwotę 121,82 zł (sto dwadzieścia jeden złotych osiemdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 maja 2014 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w sprawie prawidłowego rozpatrzenia złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej do organu wniosku z 25 lutego 2014 r. o udostępnienie mu informacji publicznej. Skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu i nakazanie mu zgodnego z prawem rozpatrzenia całego wniosku poprzez przesłanie w terminie 3 dni pełnej informacji, o jakiej we wniosku, stwierdzenie, iż informacje i ich zakres podany we wniosku stanowią informację publiczną, zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 25 lutego 2014 r. złożył do skarżonego organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z 6 marca 2014 r. organ przedłużył maksymalnie termin udzielenia odpowiedzi na wniosek do 25 kwietnia 2014 r. Pomimo upływu ponad 2 miesięcy od złożenia wniosku oraz upływu terminu wskazanego w piśmie z 6 marca 2014 r. skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, ani też odpowiedniego aktu administracyjnego dotyczącego wnioskowanej informacji publicznej lub jakiegokolwiek innego wystąpienia uzasadniającego bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniósł o jej oddalenie. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania organ wskazał, że w dniu 25 lutego 2014 r. odebrał pismo M. K. o udzielenie informacji publicznej w sprawie ul. S. w części, w której ta przebiega po obszarze działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...]. Pismem znak: [...] z dnia 6 marca 2014 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (dalej ZIKiT) ze względu na obszerny zakres merytoryczny wniosku i tym samym niemożność rozpatrzenia wszystkich jego elementów składowych w terminie 14 dni, na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z Nr 112, póz. 1198) powiadomił skarżącego o konieczności analizy dokumentacji i tym samym o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi. W dniu 25 kwietnia 2014 r. ZIKiT pismem znak: [...] z dnia 24 kwietnia 2014 r. wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej udzielił odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek. W związku z powyższym ZIKiT podniósł, że zadośćuczynił żądaniu wnioskodawcy poprzez przesłanie mu w dniu 25 kwietnia 2014 r. pisma z dnia 24 kwietnia 2014 r. tj. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z 1-dniowym opóźnieniem. Wyjaśnił też, że bezpośrednią przyczyną nieudzielenia terminowej odpowiedzi na ww. wniosek .były przyczyny techniczne, niezależne od jednostki. W sytuacji prawnej, w której stan bezczynności ustał przed wniesieniem skargi, zdaniem ZIKiT, skarga winna zostać oddalona. Organ podniósł też, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (powołano wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 173/11). Odnosząc się natomiast do zarzutu niewystarczającego powodu do przedłużenia terminu, ZIKiT wskazał na obszerny zakres merytoryczny złożonego wniosku obejmującego informację obejmującej de facto lata 2010 - 2014, dotyczącej wszystkich zajętych przez jednostkę stanowisk dotyczących ul. S. w części, w której ta przebiega po obszarze działki ewid. nr [...] obręb [...]. W piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. (podpisanym 17 lipca 2014 r.) skarżący zaprzeczył, aby organ przesłał mu żądaną informację publiczną w dniu 25 kwietnia 2014 r. oraz w ciągu kolejnych dni poprzedzających złożenie skargi na bezczynność w dniu 13 maja 2014 r. Podniósł, że wnioskowaną informację otrzymał dopiero w dniu 28 maja 2014 r. Wniósł zatem o umorzenie postępowania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym koszty dojazdu do sądu. Na rozprawie skarżący podtrzymał żądania i twierdzenia podniesione w ww. piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270) - dalej "ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była bezczynność Dyrektora ZIKiT w K. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 25 lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Sąd uznał, że wniosek ten został rozpoznany, a skarżącemu udostępniono żądaną przez niego informację, ale nie w dniu 25 kwietnia 2014 r. tj. przed wniesieniem skargi, jak podnosił organ, ale w dniu 28 maja 2014 r. Organ nie przedstawił bowiem wiarygodnego dowodu wysłania skarżącemu odpisu pisma z dnia 24 kwietnia 2014 r. wraz z załącznikami zawierającymi żądaną informację. Nie można za taki bowiem dowód uznać wydruku znajdującego się na k. 6 akt administracyjnych, który nie zawiera informacji ani o ww. piśmie ani o skanach żądanych dokumentów. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast pismo z dnia 20 maja 2014 r., a skarżący potwierdził otrzymanie dokumentów przesłanych wraz z tym pismem. Z tego względu brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Obecnie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje w cytowanym wyżej art. 149 ppsa oprócz orzekania o zobowiązaniu organu do wydania aktu (podjęcia czynności) także obowiązek orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 ppsa). Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się szczegółowo w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. l OSK 2626/12 (LEX nr 1247155) stwierdzając: "Przepis art. 149 ppsa w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 ppsa wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa". Wielokrotnie potwierdzono to stanowisko, na przykład w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2733/12 (LEX nr 1325610), z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. l OSK 1771/13 (LEX nr 1430369) czy też z dnia 21 marca 2013 r., sygn. l OSK 481/13 (LEK nr 1299301). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że rozpoznając skargę M. K. Sąd musiał ocenić, czy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności istniał, a jeżeli tak, to czy ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Skarga M. K. na bezczynność została wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. Ponieważ brak dowodu, że pismo ZIKiT z 24 kwietnia 2014 r. mające stanowić odpowiedź na wniosek przesłane zostało skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2014 r. (k. 51 i k. 6 akt adm.), to przyjąć należało, że odpowiedzi udzielono dopiero po wezwaniu skarżącego z dnia 9 maja 2014 r. i po wniesieniu skargi, przy piśmie z dnia 20 maja 2014 r. (k. 1 akt adm.). Jak wynika z powyższego w dacie wniesienia skargi na bezczynność ZIKiT pozostawał w stanie bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi. Ponieważ w dacie wyrokowania tj. 12 sierpnia 2014 r. bezczynność nie miała już miejsca to Sąd nie mógł zobowiązać strony przeciwnej do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z tego względu postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 zd. 2 ppsa Sąd dokonał oceny, czy opisana wyżej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność wzięto pod uwagę fakt, że przekroczenie terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej było stosunkowo niewielkie, a ponadto strona przeciwna informowała skarżącego o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku. Z tego względu Sąd w pkt l wyroku uznał, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 ppsa w związku z art. 205 § 1, zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty obejmującej wpis od skargi i koszty dojazdu do sądu.