II SA/Bk 1201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skarg I. W. – N. i J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją dnia [...] października 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań I. W.-N. i J. A. N. od decyzji numer [...] z dnia [...] września 2012 r., wydanej przez Wójta Gminy T., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz garażu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce oznaczonej numerem [...], w obrębie N., utrzymało zaskarżoną decyzję mocy. U podstaw rozstrzygnięcia organu odwoławczego legły następujące ustalenia. Decyzją powołaną na wstępie, orzeczono, na wniosek G. i M. K., o ustaleniu warunków zabudowy dla określonej na wstępie inwestycji. Organ l instancji wskazał przyszłym inwestorom warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego oraz wymogi w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ l instancji stwierdził, że pozytywne załatwienie wniosku umożliwia mu przepis art.61 ust. 1 ustawy. Inwestycja spełnia bowiem wszelkie zawarte w nim wymagania. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli I. W.-N. i J. A. N., współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr [...]. Skarżący wskazują w nich na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego: tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 60 ust. 1 art. 61 ust. 1 pkt 5 ) i ustawy Prawo wodne ( 29 ust. 1 ), jak i procedury administracyjnej ( art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 40 § 1, 77 § 1, art. 80, art. 109 § 1 kpa ). Ich zdaniem, organ l instancji, w chwili wydania decyzji, nie mógł rozstrzygnąć sprawy co do istoty, bowiem nie uzyskano ostatecznego stanowiska organu opiniującego w zakresie melioracji wodnych. Nie umożliwiono też stronom postępowania zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i wypowiedzenia się w zakresie zawartych w nim ustaleń. Było to, ich zdaniem, niemożliwe, skoro większość oryginalnych akt sprawy znajdowało się w WSA w Białymstoku. Organ, jak twierdzą, naruszył tym samym zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażoną w art. 10 Kpa. Skarżący wskazali, poza tym, że organ l instancji uchybił przepisom o doręczeniach, bowiem zaskarżona decyzja została doręczona jedynie w jednym egzemplarzu, a powinien ją otrzymać każdy z małżonków z osobna. Skarżący stwierdzili również, że organ winien zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zbiornika wodnego wybudowanego na działce inwestorów. W skarżonym orzeczeniu pominięto, zdaniem skarżących, kwestię zgodności z przepisami odrębnymi, a mianowicie dotyczącą zmian wody na gruncie. Wszelkie, jak twierdzą, utwardzenia gruntu na działce [...], niezbędne do wybudowania na niej jakichkolwiek zabudowań, czy nawet dojazdu w tradycyjnej technologii, skutkować będzie brakiem możliwości naturalnego odpływu wody spływającej z wyżej usytuowanej ulicy [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie wydanej w sprawie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji oraz zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zbiornika wybudowanego na działce o numerze geodezyjnym [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy stwierdziło, że planowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym w nim terenie. O podjęciu takiej decyzji przesądziły wyniki przeprowadzonej - w myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia - analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Aby wykazać, czy możliwa jest budowa wskazanego we wniosku obiektu, organ go rozpoznający zobowiązany jest sporządzić - w myśl przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia -analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zarówno w formie tekstowej, jak i graficznej. Z treści tego przepisu wynika, że organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium, przeprowadzona zgodnie z przepisami rozporządzenia analiza, odzwierciedla sytuację i ład przestrzenny występujący na terenie analizą tą objętym. Z jej ustaleń wynika, że na obszarze analizowanym podstawową funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na tym terenie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, na podstawie których można określić parametry dla planowanego obiektu, w taki sposób, aby ład przestrzenny został na danym gruncie zachowany. Przedmiotowa inwestycja będzie więc stanowić "dobre sąsiedztwo" dla zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Ustalone parametry zabudowy wynikają również z przeprowadzonej analizy i brak jest podstaw do ich kwestionowania. Ponadto zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1. Nie można zatem odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja nie jest też dotknięta żadnymi innymi wadami, mogącymi skutkować jej uchylenie. Postępowanie poprzedzające jej wydanie, zostało przeprowadzone, wbrew stanowisku skarżących, zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Treść rozstrzygnięcia odpowiada wymogom określonym w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, zaś zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i jest szczegółowo uzasadniona. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium stwierdziło, że nie mają racji skarżący twierdząc, iż organ l instancji uchybił przepisowi art. 10 Kpa, poprzez uniemożliwienie stronom postępowania zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i złożenia wniosków i zastrzeżeń, bowiem nie posiadał całości akt sprawy. Organ l instancji był w posiadaniu całości akt sprawy, co prawda, jedynie uwiarygodnionych jego kopii, jednakże ta okoliczność nie daje podstaw prawnych do nierozpoznania przez organ złożonego w sprawie wniosku. Akta, w oparciu o które organ l instancji rozpoznawał wniosek były kompletne. Skład orzekający sprawdził tę okoliczność, porównując przedłożone Kolegium kserokopie akt z aktami oryginalnymi wypożyczonymi z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Niezasadnym jest również argument dotyczący braku podstaw prawnych do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy organ wyższego stopnia nie wypowiedział się co do kwestii uzgodnienia inwestycji w zakresie melioracji wodnych. Otóż, rację ma organ l instancji stwierdzając, iż skoro zażalenie w tym zakresie przysługuje jedynie inwestorowi, to brak rozstrzygnięcia w tym przedmiocie /zważywszy, że zażalenie złożył skarżący/ pozostaje zasadniczo bez wpływu na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Nadmienić jednakże należy, że Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, postanowieniem z dnia [...] października 2012 roku, stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego. Organ l instancji uczynił więc zadość w/w przepisowi Kpa, czemu dał wyraz w piśmie z dnia [...] lipca 2012 roku. Każda ze stron postępowania, w tym również i skarżący mieli możliwość zapoznania się z całym, zebranym w sprawie, materiałem dowodowym. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania w kwestii nie uwzględnienia w zaskarżonej decyzji przepisów odrębnych, a w szczególności przepisów ustawy Prawo wodne, Kolegium stwierdziło, że nie mają one oparcia w aktach sprawy. Wydana decyzja, w punkcie 7.4 zawiera informację w tym zakresie. Wskazują one, że właściciel gruntu /przyszły inwestor/ nie może zmienić - w myśl art. 29 ustawy Prawo wodne/ stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jednakże, kwestia ewentualnego naruszenia stosunków wodnych rozstrzygana jest przez organ gminy w odrębnym trybie w oparciu o powyższy przepis. Dołączona do akt sprawy w dniu 7.02.2013 r. opinia biegłego dotycząca naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] może być wykorzystana w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne. Zdaniem Kolegium, obawy Skarżących co do zaistnienia /w trakcie realizacji inwestycji/ zmian stanu wody na gruncie są przedwczesne, a ponadto nie uzasadniają odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu odwołania, w kwestii doręczenia obojgu małżonkom jedynie jednego egzemplarza decyzji, Kolegium wyjaśniło, że jest to uchybienie, lecz nieskutkujące uchyleniem wydanego orzeczenia. Decyzja została doręczona pod adres, pod którym zamieszkują oboje małżonkowie N., stąd należy domniemywać, że każde z nich dowiedziało się o jej wydaniu i jej treści, o czym świadczy wniesienie odwołań w terminie przez oboje skarżących. Skargi na w/w decyzję do tut. Sądu wywiedli J. N. oraz I. W. N. Skarżacy J. N. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa, tj.: - art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy w świetle w/w regulacji brak było podstaw do wydania decyzji przez organ I instancji, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez wskazanie, iż obawy Skarżących co do zaistnienia w trakcie realizacji inwestycji zmian stanu wody na gruncie są przedwczesne, a ponadto nie uzasadniają odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, - art. 40 oraz art. 109 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie obojgu małżonkom jedynie jednego egzemplarza decyzji, nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem wydanego orzeczenia, - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszenia nowych żądań i wniosków, - art. 8 k.p.a. oraz 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie stron do organu administracji publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Do skargi dołączone zostały kopie dokumentów, zdjęć i płyta cd-r. W motywach skargi podniesiono, że jest ona podyktowana wyłącznie faktem, że w żaden sposób skarżący nie są w stanie się porozumieć z sąsiadami Państwem K. w tym zakresie aby budowę prowadzili w taki sposób, by zapewnić swobodny odpływ wody płynącej z drogi oraz wód opadowych, jak to w obecnej chwili ma miejsce, z uwagi na ukształtowanie terenu, zważywszy, że działka sąsiadów a przede wszystkim jej część od strony północnej jest położona znacznie niżej niż działka Skarżących. Próba ugodowego rozwiązania zaistniałego konfliktu kierowana wielokrotnie do gminy T. nie spotkała się z odzewem organu. Ponadto został złożony wniosek o wyłącznie tej gminy z postępowania ale ów wniosek nie został przez żaden organ rozstrzygnięty. Zdaniem Skarżącego postanowienie Marszałka Województwa [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych zostało zaskarżone, w konsekwencji nie mogło ono być w dacie wydania decyzji traktowane jako prawomocne, bowiem postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdzające niedopuszczlaność zażalenia zostało zaskarżone do WSA w Warszawie. Przed tym organem toczy się także postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Marszałka Województwa [...]. W konsekwencji wydanie decyzji w sprawie było przedwczesne. Podniesiono także, że przed tut. Sądem toczą się postępowania w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oraz w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący podniósł także, że przedmiotowe postępowanie nie zostało poprzedzone postępowaniem w przedmiocie wyłączenia z produkcji rolnej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, sklasyfikowanych jako Ł IV i Lz V. Skarżący podniósł także, że toczy się spór o zmianę stosunków wodnych, o czym organ odwoławczy był powiadamiany jednak z uwagi na niekompletność akt kwestia ta została pominięta. Ze sporządzonej w tej sprawie opinii wynika, że budowa którą planują Państwo K. na swojej działce jest wielkim ryzykiem z uwagi na wysoki poziom wód opadowych jak i gruntowych. Zdaniem Skarżącego, biorąc pod uwagę treść opinii, decyzja o warunkach zabudowy winna wprost określać konieczność zapewnienia możliwości odpływu wód tak by płynąc z góry poprzez działkę [...] na niej nie zatrzymywały się, ale mogły odpłynąć dalej tak jak do tej pory ma to miejsce. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do wielu zarzutów strony skarżącej przytoczonych w treści odwołania. Ponadto organ odwoławczy naruszył art. 10 k.pa., bowiem Skarżący nie został poinformowany o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Skarga I. W.-N. zawiera takie same argumenty i zarzuty co skarga J. N. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie W piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2014 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując, że nie wszystkie strony biorą w nim udział, bowiem zmarłym A. S. toczy się postępowanie spadkowe i nie ustalono kręgu następców prawnych wyżej wymienionego. Sąd wniosek ten oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". I tak zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak wynika natomiast z art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Powyższe przepisy oznaczają, że ilekroć planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, organ ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy, zaś w sytuacji stwierdzenia, że nie zostały spełnione wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów odrębnych organ lokalizacyjny zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, a zatem inwestycja polegająca na budowie budynku jednorodzinnego wolnostojącego oraz garażu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja organu I instancji zawiera wymagane załączniki. Na kopii mapy zasadniczej prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona została przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Do analizy w obszarze analizowanym uwzględniono zabudowę o funkcji zbliżonej do wnioskowanej przez inwestorów, tj. zabudowę mieszkalną. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określa: (§ 1) sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wszystkie wymienione w powołanym rozporządzeniu parametry, z wyjątkiem zbędnej w tym przypadku linii zabudowy, zostały określone w sposób prawidłowy. Przechodząc natomiast do oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 ust.1 u.p.z.p., Sąd stwierdził, że działka objęta planowaną inwestycją usytuowana jest w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Co pozwala na stwierdzenie, że spełniono warunek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Ponadto planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej od strony drogi gminnej - ulicy [...]. Jak wynika z mapy szerokość tego dostępu do drogi wynosi około 4-5 m. Także uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust. 5 u.p.z.p.) W aktach znajdują się pisma potwierdzające gotowość dostarczania mediów przez gestorów sieci na warunkach wskazanych w tych pismach. Ponadto przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) z uwagi na klasę bonitacyjną ( IV, V, VI) gruntów objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że w/w przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, wobec czego organ I instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia jak o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami. Należało zatem uznać, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do zarzutów skarg uznać należy je za nietrafne. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 Prawa wodnego w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kwestia ewentualnego naruszania stosunków wodnych nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy. Jak już wspomniano ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, które w sprawie zostały spełnione. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie mogło spowodować naruszenia stosunków wodnych a postanowienia kwestionowanej decyzji nie zawierają postanowień niekorzystnych dla Skarżących. Kwestionowana decyzja nie narusza też art. 29 ust. 1 Prawa wodnego. Ocena ewentualnego zalewania gruntu, istniejące cieki wodne i zbiornik wodny będą analizowane na etapie pozwolenia na budowę przy ustaleniu konkretnego posadowienia obiektów na gruncie. Nie było też podstaw do wstrzymania wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu zakończenia postępowań wszczętych przez Skarżących odnośnie postanowienia Marszałka Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych. Skoro na to postanowienie nie przysługuje zażalenia Skarżącym, to próby wzruszenia tego postanowienia w trybach nadzwyczajnych nie są prejudykatem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Bezzasadny jest także podnoszony w uzasadnieniu skargi argument nieprzeprowadzenia procedury wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Na tym etapie procesu inwestycyjnego, według art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyłączenie to byłoby przedwczesne. Nietrafny jest także zawarty w skardze zarzut nierozpoznania wniosku Skarżących o wyłączenie pracowników gminy T. od załatwienia sprawy (karta 3 verte akt sądowych). Uszło uwadze Skarżących, że wniosek ten został złożony w sprawie dotyczącej naruszenia stosunków wodnych (karta 7 akt sądowych). Zatem ewentualne uchybienie procedurze mogło mieć miejsce w postępowaniu, które nie jest objęte oceną tut. Sądu. Rację ma też organ odwoławczy, że niewątpliwie wadliwe doręczenie obojgu Skarżącym jednej decyzji nie miało wpływu na ochronę ich praw procesowych, bowiem oboje Skarżący wnieśli w terminie odwołania od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie powiadomiło stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jednakże organ ten nie przeprowadzał nowych dowodów ani czynności procesowych opierając swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, który to organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo Wójta Gminy z dnia [...].07.2012 r. ). Zatem brak powiadomienia Skarżących przez SKO nie mógł spowodować wydania rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy nieznany Skarżącym, którzy wykazywali znaczną aktywność procesową na etapie postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę. Z wywodów Kolegium wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa. Kolegium oceniło stanowisko Skarżących nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania Sąd ustalił, że A. S. zmarł około 2006 r., a więc przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego (karty 185-186 akt sądowych). Zatem nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Co się zaś tyczy kwestii nieustalenia kręgu wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym po A. S., to wskazać należy, że ewentualny niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może uzasadniać wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez podmiot, który tego udziału został pozbawiony. Uwzględniając powyższe rozważania skargę należało uznać za niezasadną, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.