II GSK 236/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 676/14 w sprawie ze skargi B. J. na czynności Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia 13 marca 2014 r. w przedmiocie skierowanie do sanatorium; z dnia 1 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę B. J. na czynność Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie skierowania do sanatorium i z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie uznania zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: W dniu 28 września 2012 r. lekarz specjalista wystawił skarżącej skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, które został złożone w Podlaskim Oddziale Wojewódzkiego NFZ z początkiem października 2012 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. POW NFZ poinformował skarżącą o potwierdzeniu jej skierowania na leczenie uzdrowiskowe z wyznaczeniem jego terminu od 22 kwietnia 2014 r. do 13 maja 2014 r. i Zakładu Leczenia Uzdrowiskowego w P.. Poinformowano skarżącą również o zasadach rezygnacji z przyznanego leczenia. Skarżąca, pismem z dnia 25 marca 2014 r. dokonała zwrotu skierowania oraz wystąpiła do organu o zmianę terminu argumentując, że pracuje jako nauczyciel języka angielskiego i w zaproponowanym terminie nie mogła wziąć urlopu z uwagi na przygotowywanie uczniów do egzaminu maturalnego. Wskazała również, że wyznaczone miejsce leczenia nie było zgodne zaleceniami lekarza specjalisty. Ponadto organ nie pouczył jej o możliwości odwołania od czynności potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe a jedynie o zasadach rezygnacji z leczenia i obowiązku niezwłocznego zwrotu skierowania, co skarżąca uczyniła nie mogąc skorzystać z leczenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu 5 kwietnia 2014 r., POW NFZ poinformował ją o uznaniu zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione. Organ powołując się na przepisy prawa wyjaśnił, że brak było podstaw do uznania za zasadną rezygnację z przyznanego miejsca oraz terminu leczenia. Wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. z 2011 r., Nr 142, poz. 835) oddział wojewódzki NFZ potwierdza skierowania na leczenie uzdrowiskowe według kolejności oczekujących świadczeniobiorców z uwzględnieniem zakresu świadczeń oraz kierunku leczniczego. Każde skierowanie wpisywane jest na listę oczekujących zgodnie z datą jego wpływu, a czas oczekiwania na jego realizację zależy od liczby pacjentów znajdujących się w kolejce. Wskazanie zaś odpowiedniego dla ubezpieczonego zakładu lecznictwa uzdrowiskowego należy do kompetencji lekarza specjalisty zatrudnionego w oddziale wojewódzkim NFZ. Organ podkreślił, że żadne z przepisów nie wskazują na obowiązek szczególnego traktowania nauczycieli, wobec czego NFZ nie ma możliwości dostosowywania terminu leczenia uzdrowiskowego do możliwości urlopowych ubezpieczonego. Organ podkreślił, że skarżąca poinformowana została o zasadach rezygnacji z przyznanego leczenia uzdrowiskowego i zgodnie z § 5 załącznika do zarządzenia Nr 4/2010/DSM Prezesa NFZ z dnia 15.01.2010 r. w sprawie "Zasad potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia" każda rezygnacja powinna być pisemnie uzasadniona oraz udokumentowana. Do okoliczności uzasadniających rezygnację należą w szczególności: choroba świadczeniobiorcy oraz wypadek losowy, potwierdzone odpowiednim dokumentem. Tylko bowiem w przypadku uznania rezygnacji za zasadną Oddział Wojewódzki NFZ może wyznaczyć nowy termin realizacji skierowania w ramach możliwości oddziału oraz zgodnie z pierwotną datą wpływu skierowania. Pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. skarżąca wezwałam Dyrektora POW NFZ do usunięcia naruszenia prawa i wyznaczenie innego terminu rozpoczęcia i zakończenia leczenia zgodnego z jej wnioskiem oraz wyznaczenie innego zakładu leczenia uzdrowiskowego zgodnego z zaleceniami lekarza kierującego na leczenie. Pismem z dnia 7 maja 2014 roku, poinformowano Skarżącą, że POW NFZ nie miał podstaw do pozytywnego rozpatrzenia jej prośby i wyznaczenia kolejnego terminu leczenia uzdrowiskowego we wnioskowanym okresie wakacyjnym, gdyż pracy zawodowej nie można uznać za wydarzenie losowe. Sąd I instancji, w pierwszej kolejności wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzono, iż skierowania na leczenie uzdrowiskowe wydane w oparciu o art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.), jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Wobec tego skarga na czynność z zakresu administracji publicznej powinna zostać poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. i nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w zakreślonym czternastodniowym terminie. Skarżąca została, bowiem poinformowana pismem z dnia [...] marca 2014 r. o skierowaniu na leczenie sanatoryjne i od daty tego powiadomienia rozpoczął bieg termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zauważył, że co prawda brak był potwierdzenia doręczenia skarżącej skierowania jednakże niekwestionowanym było, iż wezwanie to otrzymała najpóźniej w dniu 25 marca 2014 r., kiedy zwróciła się do POW NFZ o przesunięcie terminu skierowania na leczenie. Sąd zwrócił również uwagę, że skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz dotyczyło ono pisma organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. W takim stanie sprawy, wobec niezłożenia przez skarżącą do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu od czynności wyrażonej przez organ w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., o skierowaniu do sanatorium, skarga podlegała odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna. Sąd I instancji uznał, że odrzuceniu podlegała również skarga na pismo organu z dnia 1 kwietnia 2014 r. w przedmiocie uznania zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione. Stwierdził, że ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz rozporządzenie w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe nie normują kwestii "uznania zwrotu skierowania za nieuzasadnione", zatem wobec braku regulacji prawnej w tym zakresie pismo o uznaniu zwrotu skierowania za nieuzasadnione nie mogło być uznane za informację o czynności podjętej przez organ w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu za przepis powszechnie obowiązujący nie można było uznać § 5 załącznika do zarządzenia Nr 4/2010/DSM Prezesa NFZ z dnia 15.01.2010 r. w sprawie "Zasad potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia". Kwestionowane pismo było w ocenie Sądu jednie informacją organu o skutkach nieskorzystania ze skierowania do sanatorium. B. J. skargą kasacyjną zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga na czynność Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w B. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie skierowania do sanatorium podlegała odrzuceniu wobec braku wyczerpania środków zaskarżenia, w sytuacji gdy skarżąca przed wniesieniem skargi pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem, gdyby Sąd właściwe zastosował wymienione przepisy zapaść powinno odmienne rozstrzygnięcie; 2. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny pisma skarżącej z dnia 10 kwietnia 2014 r. i przyjęcie, że dotyczyło ono jedynie pisma NFZ Oddział w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. i pominięcie w przedstawionym stanie sprawy istotnych dla jej wyniku okoliczności, nie kwestionowanych przez organ, a mianowicie, że w piśmie tym skarżąca domagała się wyznaczenia innego terminu rozpoczęcia i zakończenia leczenia oraz wyznaczenia innego zakładu leczenia uzdrowiskowego niż w piśmie NFZ Oddział w B. z dnia [...] marca 2014 r. wskazując, że nie była poinformowana o możliwości jakiegokolwiek odwołania w tym zakresie, a wezwanie to zostało złożone z zachowaniem 14 dniowego terminu licząc od daty doręczenia skarżącej pisma NFZ Oddział w Białymstoku z dnia [...] marca 2014 r., co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia stan sprawy w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym oraz powoduje, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny pisma skarżącej z dnia 10 kwietnia 2014 r. i uwzględnił wskazane fakty zapadłoby odmienne rozstrzygnięcie w sprawie; 3. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 1, 2 i 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe (...) poprzez ich wadliwe zastosowanie i uznanie, że skarga na czynność Dyrektora Podlaskiego Oddziału NFZ w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie uznania zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadniony podlegała odrzuceniu, gdyż czynność ta nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegającą kontroli sądów administracyjnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem, gdyby Sąd właściwe zastosował wymienione przepisy zapaść powinno odmienne rozstrzygnięcie, gdyż Sąd powinien rozpatrzeć skargę merytorycznie; 4. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia i polegające na pominięciu okoliczności wydania w niniejszej sprawie w dniu 14 sierpnia 2014 r. postanowienia wstrzymującego zaskarżoną czynność organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia stan sprawy w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym oraz powoduje, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w części ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Na wstępie podkreślić należy, iż zaskarżone postanowienie dotyczy odrzucenia skarg na dwie czynności organu: 1) na czynność potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe do sanatorium (z dnia [...] marca 2014 r.) oraz 2) na czynność uznania przez organ zwrotu skierowania na leczenie uzdrowiskowe do sanatorium za merytorycznie nieuzasadnione (z dnia [...] kwietnia 2014 r.). Skarga kasacyjna w analizowanej sprawie oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie autora skargi kasacyjnej, mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty wyartykułowane w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga na czynność Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w B. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie skierowania do sanatorium podlegała odrzuceniu wobec braku wyczerpania środków zaskarżenia, w sytuacji gdy skarżąca przed wniesieniem skargi pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem, gdyby Sąd właściwe zastosował wymienione przepisy zapaść powinno odmienne rozstrzygnięcie; art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny pisma skarżącej z dnia 10 kwietnia 2014 r. i przyjęcie, że dotyczyło ono jedynie pisma NFZ Oddział w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2014 r. i pominięcie w przedstawionym stanie sprawy istotnych dla jej wyniku okoliczności, nie kwestionowanych przez organ, a mianowicie, że w piśmie tym skarżąca domagała się wyznaczenia innego terminu rozpoczęcia i zakończenia leczenia oraz wyznaczenia innego zakładu leczenia uzdrowiskowego niż w piśmie NFZ Oddział w B. z dnia [...] marca 2014 r. wskazując, że nie była poinformowana o możliwości jakiegokolwiek odwołania w tym zakresie, a wezwanie to zostało złożone z zachowaniem 14 dniowego terminu licząc od daty doręczenia skarżącej pisma NFZ Oddział w B. z dnia [...] marca 2014 r., co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia stan sprawy w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym oraz powoduje, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny pisma skarżącej z dnia 10 kwietnia 2014 r. i uwzględnił wskazane fakty zapadłoby odmienne rozstrzygnięcie w sprawie. Rację ma Sąd I instancji podkreślając w zaskarżonym tu postanowieniu, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że czynność organu polegająca na potwierdzeniu skierowania na leczenie uzdrowiskowe, wydane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jest czynnością, o której mowa w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wskazać należy na uchwałę (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II GPS 2/13, która została podjęta na wniosek rzecznika Praw Obywatelskich w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (art. 15 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynności z zakresu administracji publicznej (w tym przypadku na czynność potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe do sanatorium), powinno zostać poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak w analizowanej sprawie oceny elementów stanu faktycznego, dokonanej przez Sąd I instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skarżącej zasadnie zarzucić, iż nie dopełniła ona obowiązku polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia dowiedzenia się o potwierdzeniu skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Rację ma skarżąca kasacyjnie, iż Sąd I instancji w tej sprawie pominął, że wniesienie skargi na tę czynność organu poprzedzone zostało pismem skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. (wpływ do organu 10 kwietnia 2014 r.), które zostało wniesione do organu przed upływem 14-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia skarżącej pisma organu (NFZ Oddział w Białymstoku) z dnia [...] marca 2014 r., a więc w terminie przewidzianym w art. 52 § 3 p.p.s.a. dla dokonania czynności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Słusznie w skardze kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji (akceptując w tym zakresie stanowisko organu) wadliwie ocenił treść tego pisma przyjmując, iż skarżąca: "wyraźnie w nim wskazała, że dotyczy ono pisma NFZ Oddział w Białymstoku z dnia [...].04.2014 r." Z treści tegoż pisma wynika natomiast, że skarżąca domagała się w nim nie tylko stwierdzenia bezskuteczności czynności uznania za merytorycznie nieuzasadniony zwrot skierowania na leczenie uzdrowiskowe, ale także domagała się wyznaczenia innego terminu leczenia uzdrowiskowego niż w piśmie NFZ Oddziału w B. z dnia [...] marca 2014 r., co wynika zarówno z treści punktu drugiego petitum wezwania skarżącej, jak i z jego uzasadnienia. Nieuprawniony zatem był wniosek Sądu I instancji, że skarżąca "nie dopełniła obowiązku polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w zakreślonym 14-dniowym terminie." (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA). Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej pomieszczone w punkcie trzecim skargi kasacyjnej odnoszą się do czynność uznania przez organ zwrotu skierowania na leczenie uzdrowiskowe do sanatorium za merytorycznie nieuzasadnione (z dnia 1 kwietnia 2014 r.). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tego zarzutu i jego argumentacji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd I instancji, iż skarga na pismo NFZ Oddziału w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie uznania zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione winna podlegać odrzuceniu, ponieważ nie jest czynnością, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Procedura dotycząca kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową uregulowana została w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym skierowanie na leczenie uzdrowiskowe wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie można ustalić miejsca jego zamieszkania – oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie. Do potwierdzenia oraz odmowy potwierdzenia skierowania leczenie uzdrowiskowe nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto procedurę te regulują postanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. Nr 142, poz. 835), które zostało wydane w oparciu o delegację ustawową wynikająca z ust. 5 art. 33 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Zasadnie Sąd I instancji uznał, iż powołane przepisy ani inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie normują kwestii "uznania zwrotu skierowania za nieuzasadnione", a zatem "wobec braku regulacji prawnej w tym zakresie pismo o uznaniu zwrotu skierowania za nieuzasadnione nie mogło być uznane jako informacja o czynności podjętej przez organ w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, iż za przepis powszechnie obowiązujący nie może być uznany § 5 załącznika do zarządzenia Nr 4/2010/DSM Prezesa NFZ z dnia 15 stycznia 2010 r. w sprawie "Zasad potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia." W konsekwencji rację ma Sąd I instancji, iż powołane pismo jest jedynie informacją organu o skutkach nieskorzystania ze skierowania do sanatorium, a zatem skarga na to pismo podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut zamieszczony w punkcie czwartym petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, polegające na pominięciu okoliczności wydania w niniejszej sprawie w dniu 14 sierpnia 2014 r. postanowienia wstrzymującego zaskarżoną czynność organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia stan sprawy w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym oraz powoduje, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wydanie przedmiotowego postanowienia z dnia 14 sierpnia 2014 r. przez Sąd I instancji w żadnym stopniu, wbrew przekonaniu skarżącej kasacyjnie, nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.