II SAB/Rz 55/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. Ł. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Radę Miasta [...] do udzielenia informacji w przedmiocie kwoty, jaką Urząd Miasta [...] uiścił z tytułu apelacji od wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 13 lipca 2010 r. o sygn. akt [...] w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. Ł. jest bezczynność Rady Miasta [...] dotycząca udostępnienia informacji publicznej. W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. J. Ł. zwrócił się do Rady Miasta [...] o udostępnienie informacji w zakresie ile Urząd Miasta [...] zapłacił za przegraną apelację od wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego o sygn. akt [...] oddalono apelację i zobowiązano Urząd Miasta do złożenia oświadczenia woli lub o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Rada Miasta [...] przyjęła wyjaśnienia i zgodziła się do wypłaty odszkodowania. Podał, że chce poznać koszty apelacji. Reagując na powyższy wniosek Przewodniczący Rady Miasta [...] pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r., nr [...], wskazał, że wniosek J. Ł. nie precyzuje ani sposobu, ani formy udostępnienia oczekiwanej informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Rada wezwała J. Ł. do uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie. Wyznaczyła mu na dokonanie tej czynności siedmio-dniowy termin, licząc od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. J. Ł. pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. podał, że domaga się udostępnienia informacji publicznej w formie pisemnej, jak też ksero opłaty za apelację. Pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r., nr [...], Przewodniczący Rada odpowiadając na wniosek J. Ł. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 kwietnia 2013 r., uzupełniony w dniu 22 kwietnia 2013 r., poinformował, że nie odnotowano faktu uiszczenia przez Urząd Miasta [...] opłaty sądowej tytułem apelacji od wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt [...]. Jednocześnie uznano, że wniosek dotyczący ksero wykonanej opłaty jest bezprzedmiotowy. Odpowiedź Rady została doręczona wnioskodawcy w dniu 30 kwietnia 2013 r. W skardze sporządzonej 30 kwietnia 2013 r. J. Ł. zarzucił Radzie Miasta [...] bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej, formułując wniosek o: 1) zobowiązanie Rady do udzielania żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Rady do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) przekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu w terminie 15 dni, 4) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że Rada nie udostępniła mu żądanej informacji ani też nie wydała decyzji odmownej mimo złożenia wniosku w tym zakresie. Powołał się na stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uznał, że zasadne jest zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalanie. Naprowadziła, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej. Ponieważ wiosek nie precyzował formy udzielenia informacji, skarżący został wezwany do jego uzupełnienia. Po dokonaniu przez skarżącego tej czynności, został poinformowany, że wskazany we wniosku Urząd Miasta [...] nie poniósł opłaty sądowej, tytułem apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt [...]. Rada podała, że ta informacja dotarła do skarżącego 30 kwietnia 2013 r., a wiec w dniu w którym złożył on skargę. Niezależnie od powyższego Rada podniosła, że z treści uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący posiadał wiedzę o skutkach finansowych wskazanego rozstrzygnięcia, gdyż znalazły one odzwierciedlenie w działalności uchwałodawczej organu. Uchwały Rady Miasta [...] są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna, co obliguje Sąd do jej uwzględnienia. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż na mocy art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska Sądów Administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno – technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12). Udostępnienie informacji jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie posiada informacji wskazanej we wniosku lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2004 r., 4 II SA/Ka 2502/05, niepubl.). Niepodjęcie tej czynności w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tej regulacji, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.. Sąd na podstawie przekazanych akt administracyjnych ustalił, że J. Ł. w dniu 9 kwietnia 2013 r. zażądał od Rady Miasta [...] informacji publicznej o wysokości kosztów poniesionych przez Urząd Miasta [...] w związku z wniesieniem apelacji od wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 13 lipca 2010 r. o sygn. akt [...] (podkreślenie sądu). Wydanie wyroku o takiej sygnaturze potwierdził skarżący przedkładając Sądowi na rozprawie kopie wyroku Sądu Apelacyjnego [...] z dnia 24 lutego 2011 r. o sygn. akt [...]. Tymczasem odpowiedź Przewodniczącego Rady Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2013 r. dotyczy informacji związanej z wyrokiem o innej niż wskazana przez wnioskodawcę sygnaturze. Wyjaśniono wnioskodawcy, że nie odnotowano faktu uiszczenia przez Urząd Miasta [...] uiszczenia opłaty sądowej tytułem apelacji od wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt [...] (podkreślenie sądu). Nie budzi wątpliwości, że J. Ł. żądał dostępu do informacji o kosztach apelacji wniesionej od innego wyroku niż wskazany przez Przewodniczącego Rady Miasta. Organ nie wyjaśnił także, że różnica pomiędzy sygnaturami wyroków Sądu Okręgowego wynika z omyłki pisarskiej. Dlatego nie można stwierdzić, jak wyjaśnia Rada Miasta [...] w odpowiedzi na skargę, że żądana przez stronę informacja została jej udzielona w piśmie Przewodniczącego tego organu z dnia 23 kwietnia 2013 r. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega w szczególności informacja o majątku publicznym, a więc aktywa i pasywa osób prawnych prawa publicznego. Zdaniem Sądu, w tym pojęciu będzie mieścić się informacja o wysokości kosztów obsługi finansowej działań organów administracji jednostek samorządu terytorialnego w tym kosztów opłat sądowych poniesionych w postępowaniach z udziałem tych organów. Ponieważ zakres udzielonej informacji nie przekłada się na treść żądania skarżącego, Rada Miasta [...] pozostaje w stanie bezczynności w udostępnieniu informacji, której obowiązek udostępnienia wynika z przepisów prawa. Wobec tego, należy uznać że skarga J. Ł. jest skargą zasadną gdyż organ nie korzysta z kompetencji do podjęcia czynności, którą był zobowiązany podjąć na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Udzielona stronie informacja nie znosi tego obowiązku gdyż dotyczy innego orzeczenia niż wyrok, o którym pisał skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 kwietnia 2013 r. Z tych przyczyn należało skargę uwzględnić na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed sądem orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.