VI SA/Wa 2749/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dni [...] marca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. kwotę 710 (siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania P., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] listopada 2012 r. w W. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów, składającego się z samochodu ciężarowego oraz przyczepy ciężarowej. Pojazdem kierował T.G., który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wykonywał przewóz drogowy drewna. Załadowcą przewożonego towaru było P. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] z którego wynika, że w wyniku przeprowadzonego ważenia zespołu pojazdów ustalono rzeczywistą masę przewożonego drewna przekraczającą dopuszczalną ładowność, a przede wszystkim naciski osi, które przekraczały wartości dopuszczalne wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32 poz. 262 ze zm.) oraz w ustawie o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Stwierdzono, iż nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosi 22,7 ton, co stanowi przekroczenie o 4,75 ton (ponad 20%). Ponadto rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów z ładunkiem wynosiła 50,75 t, co stanowi przekroczenie o 8,75 ton (ponad 20%). Mając na uwadze wyniki uzyskanych pomiarów rzeczywistej masy przewożonego drewna oraz nacisków osi, które przekraczały wartości dopuszczalne stwierdzono, że kontrolowany zespół pojazdów jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII. W trakcie kontroli drogowej kierujący nie okazał wymaganego zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego. W oparciu o te ustalenia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140 aa ust 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012 r, poz. 1137 ze zm.) nałożył na N. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł (słownie: piętnaście tysięcy) złotych. Zdaniem organu podleśniczy N. uprawniony przez N. do wydania drewna pełnił funkcję załadowcy. Wydając do transportu drewno podleśniczy nie dopełnił należytej staranności poprzez zaniechanie porównania numeracji opisanego stosu drewna z informacją w kwicie wywozowym, a przede wszystkim nie dokonał pomiaru objętości drewna załadowanego na kontrolowany zespół pojazdów. W wyniku powyższego na pojazdach wchodzących w skład kontrolowanego zespołu pojazdów znalazło się o 10,5m3 drewna więcej niż wskazywał na to kwit wywozowy, a nadleśniczy nie podjął żadnych czynności celem ustalenia, czy pojazd po załadowaniu nie stał się pojazdem nienormatywnym. W ocenie organu pierwszej instancji załadowca miał wpływ na powstanie naruszenia, o którym mowa w art. 140 aa ustawy Prawo o ruchu drogowym, a tym samym spełniona została przesłanka z art. 140 aa ust 3 pkt 2 tej ustawy. W odwołaniu N. podniosło, że wbrew ustaleniem organu pierwszej instancji nie było ani załadowcą ani nadawcą przewożonej partii drewna. Wynika to z umowy sprzedaży drewna z dnia [...] listopada 2012r, nr [...] zawartej pomiędzy N., a przedsiębiorcą T.G. Zgodnie z umową sprzedaż drewna miała nastąpić na warunkach loco las, a transport drewna oraz czynności załadunkowe organizowane były przez kupującego i na jego koszt. Ponadto załadunku za pomocą urządzenia zamontowanego na pojeździe dokonał sam kierowca. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, że P. było załadowcą towaru i miało wpływ na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Mając na uwadze argumentację strony dotyczącą zawartej w umowie sprzedaży nr [...] zasady loco las (EXW) organ odwoławczy wyjaśnił, iż klauzula ta nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej oraz nie świadczy bynajmniej, że strona nie może mieć statusu załadowcy. Klauzula "loco" stosowana w umowach oznacza jedynie, że sprzedający wydaje towar przewoźnikowi podstawionemu przez kupującego, w wyznaczonym miejscu. Nie wyklucza jednak, że sprzedający pełni rolę jednocześnie załadowcy wydawanego przez siebie towaru. W ocenie organu odwoławczego zapis umowy z którego wynika, że załadunek surowca odbywa się środkami kupującego na jego koszt i ryzyko nie wyłącza regulacji art. 47 Prawa przewozowego wobec sprzedającego, gdyż jest on nadal traktowany jako osoba uprawniona przez nadawcę do wykonywania wszelkich czynności związanych z przewozem. Według art. 43 Prawa przewozowego, jeżeli umowa lub przepisy szczególne nie stanowią inaczej czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy. Zatem na mocy art. 47 w zw. z art. 43 Prawa przewozowego sprzedawca był obowiązany do dokonania czynności załadunku. Zgodnie bowiem z art. 47 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe osobę, która oddaje przewoźnikowi przesyłkę do przewozu, uważa się za uprawnioną przez nadawcę do wykonywania wszelkich czynności związanych z przewozem, zaś dowodem zawarcia umowy przewozu jest potwierdzony przez przewoźnika list przewozowy zawierający dane określone w art. 38, a więc m.in. nazwę i adres nadawcy. Skoro zaś sprzedawca był wydającym rzeczy to jednocześnie zasadne jest przyjęcie, że w tym zakresie mieściło się dokonanie przez niego czynności załadunku na podstawie art. 47 w zw. za art. 43 Prawa przewozowego jak i art. 535 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Celem tego wydania jest zapewnienie kupującemu możności faktycznego korzystania z nabytego przedmiotu i uzyskanie bezpośredniego władztwa nad rzeczą. Na podstawie art. 47 w zw. z art. 43 Prawa przewozowego oraz art. 535 Kodeksu cywilnego organ odwoławczy przyjął, iż w sprawie obowiązkiem sprzedawcy było także dokonanie czynności wymienionych w art. 38 oraz 36 Prawa przewozowego. Z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 Prawa przewozowego wynika, że nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu. W liście przewozowym nadawca zamieszcza m.in. określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 pkt 2 Prawa przewozowego z przewozu są wyłączone rzeczy, które z powodu swoich rozmiarów, masy lub innych właściwości albo ze względu na urządzenia przewoźnika lub warunki drogowe danej gałęzi transportu nie nadają się do przewozu środkami transportowymi. Czynności powyższe należy zaś kwalifikować w ścisłym związku z czynnościami faktycznymi załadunku wydanego towaru. Obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do przyjęcia, iż sprzedawca może być wyłączony z ww. czynności, gdyż nie wykonałby jednego z podstawowych obowiązków mu przypisanych, tj. obowiązku wydania rzeczy. Zgodnie zaś z art. 353¹ Kodeksu cywilnego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zatem nie jest możliwe wyłączenie wobec sprzedającego obowiązku wydania rzeczy oraz takie jego kształtowanie, którego celem byłoby wyłączenie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym odpowiedzialność za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zdaniem organu odwoławczego poprzez wprowadzenie możliwości zastosowania sankcji w stosunku do załadowcy, ustawodawca pośrednio nakłada na niego pewne obowiązki związane z przestrzeganiem przepisów o ruchu drogowym i o drogach publicznych. Obowiązki załadowcy nie kończą się tylko na umożliwieniu przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na swój teren lecz jest on odpowiedzialny za dokonanie załadunku który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie do dopuszczalnych parametrów pojazdu. Załadowca powinien zbadać możliwą dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, na który dokonano załadunku oraz zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm. [...] N. powinien dokonać pomiaru objętości przewożonego ładunku, a następnie wyliczyć jego masę rzeczywistą jeszcze na miejscu załadunku. Brak wykonania tych obowiązków zdaniem organu odwoławczego w sposób jednoznaczny świadczy, iż załadowca miał wpływ i godził się na powstanie stwierdzonego naruszenia. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 15000 zł nałożył zgodnie z przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło P. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, w której brak było ku temu przesłanek, przez przyjęcie, że skarżący jest załadowcą oraz miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, b) art. 535 Kodeksu cywilnego oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 43 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (tj. Dz. U. 2012r. poz. 1173, ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie w postaci stwierdzenia, że na podstawie art. 47 w zw. z art. 43 Prawa przewozowego oraz 535 Kc obowiązkiem sprzedawcy było także dokonanie czynności wymienionych w art. 38 oraz 36 Prawa przewozowego; 2. prawa procesowego: art. 7, 8 i 77 § 1 Kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego i argumentów zawartych w odwołaniu oraz obniżenia zaufania skarżącego do tego organu administracji i poczynienie błędnych ustaleń w oparciu o zebrany materiał dowodowy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zastosowanie art. 140 aa ust. 3 pkt. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest niewłaściwe, gdyż nie był załadowcą oraz nie miał wpływu lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Załadowcą był kierowca pojazdu I.G., a nie jak mylnie wskazał organ T.G., co potwierdza protokół kontroli Wojewódzkiego Inspektora Kontroli w B. Jak ustalił organ pierwszej instancji załadowanie pojazdu nastąpiło za pomocą zamontowanego w pojeździe samochodowym urządzenia (tzw. HDS). T.G., jak wynika z umowy sprzedaży drewna z dnia [...] listopada 2012 r. był kupującym drewno. I.G. dokonując sam załadunku drewna, miał w pełni świadomość, co do ładowności pojazdu. Leśniczy, wydający drewno, nie miał i nie mógł mieć wiedzy, co do ładowności pojazdu. Jego rola zgodnie z § 4 ust. 3 i 4 umowy sprzedaży sprowadzała się wyłącznie do wydania drewna i kwitu wywozowego. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji nawiązał do umowy sprzedaży, ale wyciągnął z treści § 4 umowy błędne wnioski. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy, sprzedaż drewna nastąpiła na warunkach loco las (EXW), po dokonanej zrywce, skąd kupujący odebrał drewno i wywiózł go własnym transportem. Transport drewna oraz czynności załadunkowe organizowane były przez kupującego. Takie uregulowanie znajduje uzasadnienie w treści art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo przewozowe. Skarżący wskazał, że § 4 ust. 1 umowy sprzedaży drewna przewidywał inne niż w art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo przewozowe uregulowania, co do zakresu odpowiedzialności za cały proces transportu, w tym w szczególności wyłączał odpowiedzialność skarżącego za wykonywanie czynności ładunkowych. Transport drewna oraz czynności załadunkowe organizowane były przez kupującego, na jego koszt i ryzyko. Skarżącego i kupującego drewno T.G. nie łączyła umowa przewozu, a tylko umowa kupna - sprzedaży drewna, odpowiadająca kryterium z art. 3531 Kc. Skarżący wraz z kupującym drewno ustalił umownie zasady sprzedaży, w tym załadunku i wywozu drewna. W rezultacie tych ustaleń kupujący przyjął na siebie obowiązki załadowcy z wszelkimi konsekwencjami prawnymi. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji z zasądzeniem kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013r, znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15. 000 złotych. Podstawę materialno-prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowił art. 140 aa ust 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Z kolei w ust. 3 pkt 2 cyt. przepisu przewidziano, iż karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1. podmiot wykonujący przejazd; 2. podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Mając na uwadze konstrukcję cytowanego przepisu stwierdzić należy, iż możliwość nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej poprzedzać musi ustalenie, czy spełnia on przesłanki umożliwiające zakwalifikowanie go jako jednego z wymienionych enumeratywnie adresatów cytowanej normy prawnej. Następną dopiero kwestią jest konieczność wykazania, że okoliczności sprawy i dowody przypisane temu podmiotowi jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że rzeczywista masa przewożonego kontrolowanym zespołem pojazdów drewna przekraczała dopuszczalną ładowność, a naciski osi przekraczały wartości dopuszczalne wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32 poz. 262 ze zm.) oraz w ustawie o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Kontrolowany zespół pojazdów był pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII na przejazd którego kierujący nie posiadał wymaganego zezwolenia kategorii VII. Sporną kwestią pozostaje natomiast zakwalifikowanie strony skarżącej, jako adresata normy prawnej wyrażonej w art. 140 aa ust 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego przypisując skarżącemu rolę załadowcy nie poczyniły prawidłowych ustaleń w tym zakresie. Z umowy sprzedaży drewna z dnia [...] listopada 2012r, nr [...] na którą powoływał się skarżący w toku postępowania wynika, że N. sprzedało przewożone drewno przedsiębiorcy T.G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "P.". W umowie zostały zawarte uregulowania, co do zakresu odpowiedzialności za cały proces transportu w tym za wykonywanie czynności ładunkowych. Mianowicie w § 4 ust. 1 umowy zastrzeżono, że sprzedaż drewna będzie następować na warunkach loco las (EXW), po dokonanej zrywce, skąd kupujący odbiera drewno i wywozi własnym transportem. Transport drewna oraz czynności załadunkowe organizowane są przez kupującego na jego koszt. Kupujący oświadczył, że masa całkowita pojazdów, którymi dokonywany będzie transport drewna, nie przekracza wielkości dopuszczalnej w rozumieniu przepisów o drogach publicznych lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego ( § 4 ust 7 umowy ). W myśl § 4 ust 8 w/w umowy kupujący zobowiązał się wykonać lub zorganizować przewóz drewna zgodnie przepisami o ruchu drogowym i o drogach publicznych, w szczególności nie powodując zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz nie powodując przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisków pojazdu. Obowiązki upoważnionego przez skarżące N. właściwego miejscowo leśniczego i podleśniczego sprowadzały się wyłącznie do wydania drewna, które następuje na gruncie, z chwilą złożenia podpisu na kwicie wywozowym przez osobę posiadającą pisemne upoważnienie do odbioru drewna. Z tą chwilą na kupującego przechodzi ryzyko odpowiedzialności za drewno oraz wydatki związane z drewnem ( § 3 i 4 umowy). Przytoczone postanowienia umowy sprzedaży drewna przedsiębiorcy T.G., którego syn I.G. upoważniony do odbioru dokonał załadunku drewna, a następnie przewoził je kontrolowanym zespołem pojazdów (protokół kontroli z dnia [...].11.2012 r.) przewidywały, że czynności ładunkowe należą do obowiązków kupującego. Uregulowanie zawarte w umowie sprzedaży drewna wyłączało odpowiedzialność skarżącego za wykonywanie czynności ładunkowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo przewozowe. Zgodnie bowiem z art. 43 ust 1 Prawa przewozowego " jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią inaczej, czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy". W niniejszej sprawie umowa sprzedaży drewna przewidywała inne niż wynikające z art. 43 Prawa przewozowego uregulowania, co do zakresu odpowiedzialności za cały transport, w tym wyłączała odpowiedzialność skarżącego za wykonywanie czynności ładunkowych ( art. 43 ust 2 w/w ustawy). Skarżący z kupującym ustalili umownie zasady sprzedaży, w tym załadunku i transportu drewna. W rezultacie tych ustaleń kupujący przyjął na siebie obowiązki załadowcy z wszelkimi konsekwencjami prawnymi, które się z załadowcą wiążą. Skoro skarżący nie był załadowcą to nie może go dotyczyć sankcja kary pieniężnej, która w trybie art. 140 aa ust 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym może obciążyć załadowcę. Ponownie rozpoznając sprawę organy transportu drogowego powinny uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku oraz prawidłowo określić podmiot, który może być adresatem normy prawnej wyrażonej w art. 140 aa ust 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W świetle przytoczonych okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art.7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.