I SA/Rz 486/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro /spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi H. V. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na 2013 rok - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor Oddziału ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za 2013 r.. Jak wynika z akt sprawy, H. V. w dniu 16 maja 2013 r. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.1 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, w którym zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 25,11 ha, w tym działkę rolną A położoną na działce nr 18/2 o powierzchni 13,07 ha oraz działkę rolną B położoną na działce nr 24 o powierzchni 12,04 ha. Następnie w wyniku korekty wniosku, działkę rolną B rozpisano na pięć działek rolnych: działkę rolną B o powierzchni 8,47 ha, działkę rolną C o powierzchni 0,23 ha, działkę rolną D o powierzchni 1,54 ha, działkę rolną E o powierzchni 0,19 ha oraz działkę rolną F o powierzchni 1,61 ha. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG), a więc kwalifikująca się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej dla działki ewidencyjnej nr 24 na których zadeklarowano działki rolne B, C, D, E i F jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana o 0,44 ha i wynosi 11,60 ha. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wykluczył z płatności powierzchnię 0,44 ha działki rolnej D. W rezultacie powierzchnia działek rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej wyniosła 24,67 ha. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał H. V. płatność rolnośrodowiskową z ramach pakietu 3 -ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 - ekstensywna gospodarska na łąkach i pastwiskach w wysokości 10374,56 zł. Płatność została przyznana do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli administracyjnej a następnie pomniejszona o kwotę 104,79 zł ze względu na złożenie wniosku po terminie. H. V. złożył w dniu 17 marca 2014 r. odwołanie od tej decyzji, w którym zakwestionował zasadność pomniejszenia powierzchni użytkowanej w celu rolniczym, gdyż kontrole w poprzednich latach potwierdziły powierzchnie zadeklarowane przez niego we wniosku (w 2011 roku). Dyrektor Oddziału ARiMR w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w celu zweryfikowania poprawności wyznaczonej przez organ I instancji powierzchni PEG działki nr 24, sprawdził zgodność pomiędzy powierzchnią ewidencyjną (PEW) z powierzchnią odniesienia (POW) oraz zgodność przebiegu granic działki (GO) z granicami widocznymi na obrazie ortofotomapy. Na tej podstawie stwierdził, że powierzchnia - 11,60 ha - została wyznaczona w sposób prawidłowy, gdyż obejmuje obszary użytkowane rolniczo a nie uwzględnia obszarów, na których znajdują się zakrzaczenia i zadrzewienia, które nie kwalifikują się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, co widoczne jest na ortofotomapach oraz załączniku graficznym dołączonym do wniosku. Organ odwoławczy zaznaczył, że powierzchnia użytkowana rolniczo została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, który spełnia wymagania określone w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31 stycznia 2009 r.), gdyż wykorzystuje dane z ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność kartografi w skali 1:10000. Odnosząc się do zarzutu odwołującego, że we wniosku o przyznanie płatności zadeklarował powierzchnie wynikające z ustaleń organu I instancji dokonanych w poprzednich latach, organ odwoławczy wskazał, że wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej są wnioskami składanymi każdego roku, w których producent rolny powinien zadeklarować powierzchnię użytkowaną w celu rolniczym i kwalifikującą się do przyznania płatności na dany rok kalendarzowy. W związku z powyższym powierzchnia, co do której odwołującemu przyznawano płatności w ubiegłych latach nie może stanowić podstawy do przyznania mu płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności na 2013 r. organ I instancji oparł się na ortofotompapach wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych z 11 maja 2012 r., które nie były dostępne w poprzednich latach, a obrazują aktualny stan faktyczny na zadeklarowanych działkach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pomiary powierzchni użytkowanej w celu rolniczym wykonywane na obrazach ortofotomapy za pomocą narzędzi informatycznych będących w posiadaniu ARiMR są precyzyjne i dokładne, a uwidocznione na ortofotomapach działki ewidencyjne mają regularne i wyraźne kształty umożliwiające poprawny pomiar ich powierzchni. Organ odwoławczy uzasadnił wykluczenie z płatności obszarów zadrzewień i zakrzaczeń treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm. – dalej rozporządzenie rolnośrodowiskowe) w zw. z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.). Z przepisów tych wynika zdaniem organu obowiązek spełniania na gruntach zadeklarowanych do płatności wymogów w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Jednym z nich jest obowiązek zachowania gruntu w dobrej kulturze rolnej. Na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. nr 39 poz. 211 ze zm.), grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkami określonymi w pkt 1-2. Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił również, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli administracyjnej wniosku wynoszącej 24,67 h, znajduje oparcie w treści art. 16 ust. 3 akapit drugi i trzeci rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. ULE L 25 z 28.01.2.011 r., str. 8). W niniejszej sprawie obszar zadeklarowany wynosił 25,11 ha, a obszar zatwierdzony wynosi 24,67 ha, a więc różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a zatwierdzoną wynosi 0,44 ha. Organ odwoławczy uznał, że uzasadnione było również obniżenie przyznanej płatności o 1 % z uwagi na spóźnione złożenie wniosku. Odwołujący złożył je w dniu 16 maja 2013 r. natomiast na podstawie art. 18 ust. 2 z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Sankcję w postaci obniżenia płatności o 1% za każdy dzień roboczy za złożenie wniosku po terminie przewiduje natomiast art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 2009.316.65). H. V. złożył skargę na powyższą decyzję. Z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej k.p.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego niewystarczające było wydanie przez organ I i II instancji decyzji jedynie w oparciu o zdjęcia z 11.05.2012 r., nieaktualne od ponad roku. Dodatkowo skarżący podniósł, że w odniesieniu do wcześniej przyznawanych płatności Dyrektor Oddziału ARiMR uwzględnił deklarowaną powierzchnię działek, wynoszącą 25,11 ha. W związku z powyższym skarżący wskazał, że należało w sprawie przeprowadzić kontrolę na miejscu, gdyż tylko ona mogłaby wykazać wiarygodność złożonego wniosku. Skarżący podniósł, że organy nie uwzględniły, że na działce nr 24 znajdują się spadki terenu rzędu 30 – 40 % co powoduje, że w rzeczywistości skarżący użytkuje o około 10 % gruntu więcej. Na mapach oblicza się natomiast powierzchnie na podstawie odległości zredukowanych do poziomu. Na zdjęciach mogą się również znajdować pojedyncze drzewa lub grupy drzew a organy mogły błędnie uznać, że teren objęty wnioskiem nie kwalifikuje się do przyznania płatności. Skarżący zwrócił również uwagę, że posiada w gospodarstwie 24 koni więc wszystkie tereny są dokładnie wypasione przez zwierzęta. Pozostałe obszary są wykaszane i zbierane jako pasza dla koni. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Wbrew zarzutom skarżącego, dotyczącym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Sąd nie stwierdził, aby organy dopuściły się naruszenia przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania. Zaskarżone rozstrzygnięcia są również zgodne z przepisami prawa materialnego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), w niniejszej sprawie co do zasady miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc również i przepisy określające zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego – w szczególności wspomniane wyżej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednak ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy przyznania płatności rolnośrodowiskowej, przy ocenie prawidłowości prowadzonego postępowania należało przede wszystkim wziąć pod uwagę regulacje prawa Unii Europejskiej, które określają w sposób szczegółowy sposób i metodologię dokonywania ustaleń w ramach spraw dotyczących tego rodzaju płatności. H. V. w złożonej skardze kwestionował prawidłowość, dokładność i rzetelność ustaleń, jakich organ dokonał w ramach kontroli administracyjnej wniosku odnośnie do powierzchni działek rzeczywiście uprawnionych do płatności rolnośrodowiskowej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawy i zakres przeprowadzenia kontroli wniosku jest zdeterminowany przez warunki, jakie ubiegający się o przyznanie płatności musi spełnić, by wnioskowaną płatność otrzymać. Z treści § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, że przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej uwzględnia się powierzchnię zadeklarowanych działek, jednak nie większą niż maksymalny kwalifikowany obszar o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podstawowe zasady funkcjonowania systemu identyfikacji działek rolnych, który umożliwia określenie maksymalnego kwalifikowanego obszaru każdej działki określa z kolei art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zgodnie z którym, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. W tym celu korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000. Należy wskazać, że wspomniany wyżej art. 17 tego rozporządzenia, znajduje zastosowanie również w odniesieniu do płatności rolnośrodowiskowych na mocy art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Jak wynika więc z przytoczonych wyżej przepisów prawa, zakres przyznanej pomocy nie może przekraczać poziomu, który został ustalony dla maksymalnego kwalifikowanego obszaru działki. Innymi słowy, płatność nie może zostać przyznana dla tej części powierzchni zadeklarowanych do płatności działek, które nie mogą zostać zaliczone do maksymalnego kwalifikowanego obszaru, z uwagi na nie spełnienie określonych wymogów. We wspomnianym już rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 prawodawca unijny określił podstawowe metody kontrolne, które mają zapewnić przyznawanie płatności tylko dla obszarów spełniających kryteria kwalifikowalności. W art. 10 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazano, że sprawdzenie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Dalej w art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 określono, że wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, których kontrola za pomocą środków administracyjnych jest możliwa i stosowna. Procedury te zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych w odniesieniu do rozbieżności. Kontrole administracyjne obejmują kontrole krzyżowe tam, gdzie jest to możliwe i stosowne, m.in. względem danych z Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (art. 11 ust. 2). Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, wykazanie nieprawidłowości w trakcie kontroli krzyżowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i, jeśli to konieczne, przeprowadzenie kontroli na miejscu. Zdaniem Sądu takie sformułowanie ww. przepisów unijnych oznacza, że podstawową formą kontroli jest kontrola administracyjna. Dopiero jeśli nie dostarczy ona wyników pozwalających z pewnością ustalić obszar maksymalnej kwalifikowalności, organ będzie mógł, po wszczęciu odpowiedniej procedury, skorzystać z uzupełniającej formy kontroli, jaką jest kontrola na miejscu, gdy pojawi się taka konieczność. W związku z powyższym nie można czynić zarzutu organowi prowadzącemu postępowanie, że przeprowadził jedynie kontrolę administracyjną w sytuacji, gdy dostarczyła ona wyników, pozwalających w sposób niebudzący ustalić obszar, jaki rzeczywiście kwalifikuje się do przyznania płatności. Zastrzeżenie, jakie poczyniono w art. 11 ust. 4 ww. rozporządzenia, że kontrolę na miejscu przeprowadza się jeśli jest to konieczne wskazuje, że kontrola administracyjna przeprowadzona zgodnie z założoną przez prawodawcę unijnego metodologią może być samodzielną podstawą dokonywania ustaleń w zakresie zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych. Takie stanowisko podzielają sądy administracyjne, które wskazują, że organy ARiMR są uprawnione przede wszystkim do prowadzenia w formie skomputeryzowanej systemu identyfikacji obszarów rolnych kwalifikujących się do płatności oraz do przeprowadzania, niejako w pierwszej kolejności, administracyjnych kontroli wniosków o płatności. Jeśli skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do dopłaty jest wystarczające, to nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu (por. wyrok NSA z 07.08.2012 r., II GSK 526/12, wyrok WSA w Warszawie z 18.04.2011 r., V SA/Wa 2786/10 – orzeczenia dostępne w bazie CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym wskazać, że choć w orzeczeniach tych analizowano przepisy dotyczące płatności w ramach systemu płatności bezpośrednich, to rozważania w nich zawarte zachowują aktualność na gruncie niniejszej sprawy z uwagi na analogiczny względem płatności rolnośrodowiskowej charakter przepisów regulujących kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W niniejszej sprawie organ w ramach kontroli administracyjnej dokonał weryfikacji zadeklarowanych działek w oparciu o ortofotomapę, wykonaną na podstawie zdjęć lotniczych z 11.05.2012 r. Organ posługując się ortofotomapą lotniczą wykorzystał więc technikę, która została określona przez prawodawcę unijnego jako preferowana przy dokonywaniu tego rodzaju ustaleń, o czym świadczy treść art. 17 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009. Należy zauważyć, że Dyrektor Oddziału ARiMR w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji wyjaśniał trafność przyjętej metodologii kontroli wskazując, że zdjęcia, na podstawie których ustalono kwalifikowaną powierzchnię, obrazowały aktualny stan faktyczny, działki ewidencyjne uwidocznione na ortofotomapach mają natomiast regularny i wyraźny kształt, który pozwala na poprawny pomiar powierzchni. Ze znajdującej się w aktach sprawy ortofotomapy działki nr 24 i metryki ww. działki referencyjnej dla PEG wynika, że organy prowadzące postępowanie dokonały szczegółowej analizy obszaru działki, zakreślając tereny, na których widoczne są zadrzewienia i zakrzaczenia. W świetle tej dokumentacji uzasadnione wydaje się być twierdzenie organu, że przedmiotowa ortofotomapa pozwalała na poprawny pomiar powierzchni uprawnionej do przyznania płatności. Ortofotomapy czyli zdjęcia cyfrowe powierzchni ziemi wykonywane z samolotu lub satelity, są opracowaniem geodezyjnym, wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Organy miały pełne podstawy do wyłączenia z płatności obszarów, na których stwierdzono omawiane zadrzewienia i zakrzaczenia. W § 3 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego określono podstawowe wymagania, jakie obowiązują w ramach zobowiązania rolnośrodowiskowego, odsyłając w pkt 1 § 3 do wymogów i norm określonych w przepisach o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. W związku z powyższym należy odwołać się do treści art. 6 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. W tym celu upoważniono państwa członkowskie do określenia na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogów minimalnych w zakresie dobrej kultury rolnej. Upoważnienie to zostało zrealizowane przez polskiego ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm.). W § 4 ww. rozporządzenia wskazano, że grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami za wyjątkiem okoliczności, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. W związku z powyższym tereny, na których widoczne są na ortofotomapie zadrzewienia i zakrzaczenia organ zasadnie wyłączył z płatności. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że weryfikacja pod względem zgodności deklarowanych powierzchni działek z obszarem rzeczywiście użytkowanym rolniczo powinna być dokonywana osobno dla każdego roku, na który ma być przyznana płatność. Wspomniany już wcześniej art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 stanowi, że wszystkie wnioski o wsparcie, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym. W związku z powyższym organ jest obowiązany przeprowadzić kontrolę administracyjną dla każdego złożonego wniosku i to jej ustalenia będą wiążące przy rozpatrywaniu sprawy płatności za dany rok. Tym samym powoływanie się na wyniki kontroli przeprowadzonej w latach ubiegłych w odniesieniu do płatności przyznawanych za poprzednie lata nie może być uznane za skuteczne. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zostały wydane na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ustalenia faktyczne, ich ocena i końcowe rozstrzygnięcie znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dotyczy to zarówno ustaleń w zakresie powierzchni PEG dla działki nr 24, jak i ustaleń dotyczących złożenia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z 1 – dniowym opóźnieniem. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).