II SAB/Wr 69/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.Sz. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego za grunt pod garażem postanawia odrzucić skargę. D. Sz. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego za grunt pod garażem oraz wniósł o nakazanie wydania przez Prezydenta W. decyzji w zakresie ustalenia tejże opłaty poczynając od 1 stycznia 2008 r. w wysokości 600 zł. W uzasadnieniu skargi D.Sz. wyjaśnił, że pomimo złożonych wniosków Prezydent W. od 1 maja 2013 r. nie wydał żadnej decyzji i nalicza bezprawnie opłaty wg. starej taryfy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ewentualnie pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie podlegała złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego za grunt pod garażem, gdyż pozostaje ona poza granicami właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W przypadku bowiem, gdy właściwy organ nie rozpatrzy w ustawowym terminie 30 dni żądania użytkownika wieczystego dokonania aktualizacji opłaty rocznej może on w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania skierować sprawę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) i dopiero wówczas, gdy tenże organ pozostaje w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie, użytkownik wieczysty jest uprawniony do złożenia skargi do sądu administracyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13). Skoro więc niniejsza skarga nie podlegała kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jej odrzucenie, co też orzeczono w sentencji.