V SA/Wa 1931/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... maja 2014 r. nr .... w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez M. L. w W. (zwanej dalej Skarżącym) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (zwanego dalej także Dyrektorem Izby, organem odwoławczym lub II instancji) z ... maja 2014 r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie określenie kwoty należności celnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 3 marca 2011 r. Agencja Celna ...Sp. z. o.o., działająca z upoważnienia firmy M. L. jako przedstawiciel bezpośredni, dokonała zgłoszenia celnego, wg dokumentu SAD nr OGL ..., do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru w postaci m.in. "kamer w długopisach, zegarkach i obudowie plastikowej" (poz. 1 dok. SAD; klasyfikując go do kodu Taric 8525 80 19 90, ze stawką celną - 4,9% i stawką podatku VAT w wysokości 23% (kod dodatkowy V999). Zgłoszenie celne, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC zostało przyjęte, a towar po zabezpieczeniu należności celnych i podatkowych objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wg kodu Taric zadeklarowanego przez zgłaszającego. W dniu ... kwietnia 2013 r. przeprowadzono w firmie ... M. L. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w L. kontrolę towarów oraz dokumentacji celno-handlowej w zakresie ustalenia rodzaju i klasyfikacji taryfowej towarów objętych pozycjami HS 8519, 8517 i 8525, importowanych w okresie od 18.10.2010 r. do 21.03.2013 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w omawianym zakresie odnośnie m.in. kamer szpiegowskich ukrytych w przedmiotach codziennego użytku (podstawa prawna: art. 78 ust. 2 WKC). Wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr ... z dnia ... kwietnia 2013 r, do którego kontrolowany nie wniósł zastrzeżeń ani wyjaśnień. Postanowieniem z dnia ... grudnia 2013 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie celne w celu stwierdzenia, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 220 ust. 1 WKC uzasadniające retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności w ww. zgłoszeniu celnym. Naczelnik Urzędu Celnego w W.decyzją nr ... z dnia ... stycznia 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego w następstwie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej dla importowanych "mini kamer" (poz. 1 dok. SAD); przedmiotowy towar zaklasyfikowano do kodu Taric 8525 80 99 00, ze stawką celną 14% wartości celnej towaru. Od powyższej decyzji ... złożył odwołanie. Organ II instancji decyzją z dnia ... maja 2014 r. utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że Wspólna Taryfa Celna (zwana dalej WTC) oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (obecnie Światowa Organizacja Celna). Klasyfikacja towarów podlega Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które zasadniczo, wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w taryfie celnej, uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa. Zdaniem organu z brzmienia Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika jednoznacznie, iż zostały one ułożone sekwencyjnie i ze względu na to zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Dopiero gdy pierwsza reguła Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6 z uwzględnieniem Not Wyjaśniających. Tak ukształtowane zasady stosowania Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynikają z ich treści oraz znajdują potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Niniejsze oznacza, iż dla ustalenia prawidłowej taryfikacji towaru podstawowe znaczenie ma brzmienie pozycji (i kodów) taryfy celnej oraz uwag do sekcji i działów z nimi związanych. Reguła 3 stanowi, że jeżeli towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w sposób następujący: a) pozycja, określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy, ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W przypadku, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów czy substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny. b) do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3(a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. c) Jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3(a) lub (b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. W myśl reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywalne. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Zdaniem organu przedmiotem importu były kamerki ukryte w długopisie ("..."), zegarkach ("...") i plastikowaych obudowach ("...") posiadające funkcję rejestracji obrazu i dźwięku w formacie zapisu wideo AVI z możliwością rejestracji plików wideo z zewnętrznego źródła, właściwą do ich zaklasyfikowania jest pozycja 8525 WTC, kod Taric 8525809900 zastosowany w zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia ... stycznia 2014 r. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż importowany towar, w postaci mini kamer ze względu na podstawową funkcję jaką pełni (kamery wideo) winien być klasyfikowany do pozycji 8525 WTC, obejmującej kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo. Klasyfikacja jest wyznaczona postanowieniami reguł 1 i 3b) ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI, stanowiącej, iż jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. Kwestią sporną jest natomiast zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric. W ocenie Pełnomocnika Strony prawidłowym jest kod 8525 80 19 90, natomiast w ocenie organu celnego I instancji - kod 8525 80 99 00. Organ zaznaczył, że warunkiem zastosowania kodu Taric 8525 80 99 00 (wskazanego w zaskarżonej decyzji Naczelnika UC w W.) jest wykazanie obecności w spornych towarach odpowiedniego nośnika zdolnego do rejestracji plików wideo. Zdaniem organu w celu identyfikacji takiego nośnika należy posiłkować się Notami wyjaśniającymi do pozycji 8523 WTC obejmującej z brzmienia różne typy nośników takich, jak "dyski, taśmy, półprzewodnikowe urządzenia pamięci trwałej, karty inteligentne i inne nośniki do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk, nawet nagrane, włączając matryce do produkcji dysków, ale wyłączając produkty objęte działem 37". Są to nośniki służące do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk (np. dane liczbowe; tekst; obrazy, wideo lub inne dane graficzne; oprogramowanie). Takie nośniki są zazwyczaj umieszczane w urządzeniu do zapisu lub odtwarzania, lub z niego wyjmowane, i mogą być przenoszone z jednego do drugiego urządzenia, do zapisu lub odtwarzania. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego charakteryzującego przedmiotowy towar wynika, iż przedmiotowe urządzenia mają możliwość zapisywania danych z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna i mogą być używane jako pendrive. Oznacza to, iż pliki wideo mogą być przesyłane przez złącze USB do przedmiotowych urządzeń na kartę microSD (lub SD) z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych. Takie urządzenia zaś należy klasyfikować do kodu Taric 8525 80 99 00, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo. Powyższa taryfikacja jest zgodna z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS oraz stanem towaru z daty zgłoszenia celnego. Tym samym wskazana przez przedstawiciela Strony taryfikacja do kodu 8525 80 91 00, obejmującego rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną jest nieprawidłowa, sprzeczna z postanowieniami reguł interpretacyjnych, Notami Wyjaśniającymi do pozycji 8525 i 8523, brzmieniem not wyjaśniającymi do pozycji 8525 i 8523, brzmieniem kodów CN 8525 80 91 i 8525 80 99 oraz stanem towaru z daty zgłoszenia celnego. ... złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje organu II instancji, zarzucając: - zaniechanie ustalenia z urzędu dokonywanej przez polskie urzędy celne do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29.11.2011 roku - kwalifikacji do kodu taryfy celnej importowanych przez skarżącego oraz innych niż skarżący importerów polskich - towarów w postaci mini kamer w długopisach, w zegarkach i w obudowie plastikowej, a co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że organy celne w rozpoznawanej sprawie nie dopuściły się błędu, który mogły łatwo wykryć na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a to z uwagi na rodzaj i zasadę działania importowanych mini kamer - wadliwe przyjęcie, iż wydawane przez polskie organy celne i publikowane w systemie ISZTAR - Wiążące Informacje Taryfowe - klasyfikujące mini kamery w długopisach, w zegarkach i w obudowie plastikowej do kodu taryfy celnej 8525 80 19 90 do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29.11.2011 roku nie stanowi błędu organów celnych będącego źródłem ewentualnego błędu skarżącego w klasyfikacji towarów, podczas gdy klasyfikacja dokonywana przez polskie organy celne świadczy o wieloletnim wadliwym interpretowaniu przepisów taryfy, a poprzez publikowanie wadliwej klasyfikacji w systemie ISZTAR który jest ustanawiany, aktualizowany, zarządzany i rozpowszechniany przez organy celne - wprowadzaniu w błąd przedsiębiorców importerów dokonujących importu takich samych rodzajowo towarów, tak ja w przypadku skarżącego; - wadliwe przyjęcie, że opieranie się na danych dotyczący klasyfikacji taryfowej mini kamer publikowanych w ISZTAR nie może być dla importera bezpieczne i potwierdzać jego dobrej wiary podczas gdy, błąd w klasyfikacji dokonanej przez organy celne i publikowany w ISZTAR to błąd organów, który był źródłem wadliwej klasyfikacji takich samych rodzajowo towarów skarżącego, a co powinno skutkować odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego; - bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie działał z należytą starannością powierzając dokonywanie zgłoszeń celnych profesjonaliście Agencji Celnej ... Sp. z o.o, z siedzibą w Warszawie, gdyż Agencja ta nie posiadała w chwili zgłoszenia dokumentów określających importowany towar tak co do jego rodzaju jak i sposobu jego działania, a co uniemożliwiało jej dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej, podczas gdy Agencja Celna posiadała komplet wszystkich dokumentów dotyczących zgłaszanego towaru, a które to dokumenty przekazywała wraz z importowanym towarem skarżącemu; - zaniechanie ustalenia przyczyn klasyfikacji towarów w postaci mini kamei- w długopisach, w zegarkach i w obudowie plastikowej do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29.11.2011 roku - przez Agencję Celną działającą w imieniu i na rzecz skarżącego w szczególności wpływu na dokonywanie tej klasyfikacji czynnego działania polskich organów cehrych, które przed wydaniem w/w rozporządzenia Komisji (UE) klasyfikowały takie same rodzajowo i co do sposobu działania towary do kodu 8525 80 19 90 i publikowały swe decyzje w systemie ISZTAR co skutkowało bezpodstawnym twierdzeniem, iż błąd Agencji Celnej, a skutkujący bezpośrednio wobec skarżącego nie był wywołany wcześniejszym błędem polskich organów celnych oraz bezpodstawnym przyjęciem, iż skarżący działał nieracjonalnie i bez staranności wymaganej od profesjonalisty; - zaniechanie ustalenia źródeł błędu popełnionego przez Agencję Celną działającą w imieniu i na rzecz skarżącego, a tym samym bezpodstawne przyjęcie, iż nie zachodzą podstawy do nie obciążenia skarżącego odsetkami od należności nieuiszczonych w terminie; - zaniechanie ustaleń w zakresie okresu czasu akceptowania przez organy celne dokonujące wielokrotnych rewizji importowanych przez skarżącego mini kamer ukrytych w różnych przedmiotach codziennego użytku, tj. towarów rodzajowo i co do sposobu działania takich samych jak objęte skargą, a które to rewizje w bardzo łatwy sposób powinny doprowadzić do wykrycia błędu w klasyfikacji podczas gdy dla ustalenia błędu organów celnych będącego źródłem błędu skarżącego istotny jest czas trwania błędu akceptowanego przez organy jak i łatwość jego wykrycia, a co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż organy nie były w stanie wykryć błędnej klasyfikacji; Wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła w dalszej kolejności naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 220 ust. 2 lit. b) WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wraz z odsetkami wobec skarżącego, który działał w dobrej wierze i w zaufaniu do publikowanych w systemie ISZTAR przez polskie organy celne informacji, a dotyczących klasyfikowania towarów w postaci mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku, tj. rodzajowo i co do sposobu działania tożsamych z towarami importowanymi przez skarżącego oraz działał starannie jako przedsiębiorca importer powierzając dokonywanie klasyfikacji towarów wyspecjalizowanemu przedsiębiorcy Agencji Celnej ... Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy i kwestią sporną jest prawidłowość klasyfikacji taryfowej towaru w postaci: szpiegowskich kamerek umieszczonych w plastikowych obudowach, długopisie, zegarkach będących przedmiotem zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż importowany towar, w postaci mini kamer umieszczonych w pamięci USB, długopisach lub zegarach, ze względu na podstawową funkcję jaką pełni (kamery wideo), zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 3b) ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI jest taryfikowany do pozycji 8525 WTC, obejmującej kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo. Kwestią sporną jest natomiast zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric. Przedstawiciel Strony zadeklarował kod 8525 80 19 90, natomiast organy celne orzekły o klasyfikacji mini kamer do kodu 8525 80 99 00. W świetle przepisów taryfy celnej kod HS 8525 80 obejmuje, zgodnie z jego brzmieniem "kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo" kod CN 8525 80 19 – "pozostałe" kamery telewizyjne wyszczególnione w kodach 8525 80 19 20, 8525 80 25 8525 80 19 31, 8525 80 19 35, 8525 80 19 40, 8525 80 19 90; kod CN 8525 80 30 - "kamery i aparaty cyfrowe" inne niż wymienione powyżej (tzn. z wyłączeniem kamer telewizyjnych), kod CN 8525 80 91 - "rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną, kod CN 8525 80 99 - ,,pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Zdaniem Sądu przedmiotowe urządzenia mogące zapisywać dane na półprzewodnikowych urządzeniach pamięci trwałej, tj. wewnętrznej pamięci flash lub wymiennej karcie pamięci micro SD/micro SD HC, pochodzące z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna – dzięki posiadaniu funkcji pendrive’a, są taryfikowane do kodu CN 8525 80 99, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, brzmieniem uwagi 3 do Sekcji XVI oraz kodów CN 8525 80 19, 8525 80 91, 8525 80 99, jak również treścią not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 WTC. Zdaniem Sądu dla urządzeń rejestrujących sekwencje wideo pochodzące z własnego, zewnętrznego źródła, czyli takich jak przedmiotowe mini kamery ukryte w zegarach, długopisach i pamięci przenośnej USB, właściwym do zaklasyfikowania jest kod Taric 8525 80 99 00. Natomiast wskazany przez przedstawiciela skarżącego kod Taric 8525 80 19 90, obejmujący "pozostałe" kamery telewizyjne, które nie posiadają zdolności do rejestracji sekwencji wideo pochodzących ani z własnego, ani z zewnętrznego źródła, czyli takie, które nie mogą pracować w trybie pendrive - nie dotyczy towaru będącego przedmiotem importu w niniejszej sprawie, co oznacza, iż nie może mieć zastosowania. Już sama możliwość rejestracji sekwencji wideo do pendrive'a (kamera w długopisie) lub na wymiennej karcie pamięci mikro SD (lub mikro SD HC) wyklucza klasyfikację przedmiotowego towaru do deklarowanego kodu Taric, ponieważ, urządzenia objęte kodem 8525 80 19 90 takich zdolności (tj. rejestracji plików wideo) nic posiadają. Z powyższego wynika, że cechą przesądzającą o zastosowaniu kodu Taric 8525 80 99 00 jest rejestrowanie plików wideo na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej, z zewnętrznego źródła tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna, dzięki posiadaniu przez przedmiotowe urządzenia funkcji pendrive’a. W przypadku kamer ukrytych w długopisie, plastikowych obudowach i zegarkach, nagrywanie plików odbywa się na kartach pamięci mikro SD lub mikro SD HC stosujących także jako nośnik danych pamięć flash (vide: specyfikacja Nr 10 , 15 i 21). Tym samym, możliwość pracy w trybie pendrive (co jest niesporne i zostało wyeksponowane na str. 27 zaskarżonej decyzji) stanowi cechę przesądzającą o taryfikacji przedmiotowych urządzeń do kodu Taric 8525 80 99 00 obejmującego ,,pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Natomiast sam rodzaj nośnika danych - tj. wewnętrzna pamięć flash lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD/mikro SD HC nie przesądza o taryfikacji towarów do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zawiera ona prawidłowo sformułowane uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja jest czytelna i przejrzysta, wnikliwie i wyczerpująco rozpatruje zebrany materiał dowodowy dotyczący stanu towaru pod kątem przepisów taryfy celnej. Decyzja zawiera klarowne stanowisko w kwestii ustalonego stanu towaru i jego taryfikacji. Umożliwia zatem weryfikację tego stanowiska przez Stronę skarżącą. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji ( UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej towarem, który klasyfikuje się do kodu CN 85258099 jest przenośne urządzenie do przechowywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu, monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącze AV, gdzie pliki wideo mogą być przesyłane do urządzenia z urządzenia automatycznego przetwarzania danych przez złącze USB. Zaznaczono przy tym, że klasyfikacja analogicznych towarów jest uzależniona od możliwości zapisywania plików wideo ze źródeł innych, niż wbudowana kamera telewizyjna. Jeżeli istnieje taka możliwość - właściwym jest kod CN 8525 80 99, natomiast jeżeli nie, tzn. gdy rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowym jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Dokonana klasyfikacja taryfowa przedmiotowych kamer jest zgodna z wiążącymi informacjami taryfowymi, m.in. wydanymi dla: 1) mini kamery cyfrowej, przeznaczonej do zamontowania w przedmiotach codziennego użytku, np. w długopisie, zegarku, okularach, breloczku czy pilocie samochodowym. Nazywana kamerą szpiegowską; umożliwia nagrywanie z ukrycia obrazów nieruchomych (w formacie JPG), sekwencji wideo (w formacie AVI) oraz głosu w formacie WAV. Posiada wszystkie funkcje i parametry tradycyjnej kamery cyfrowej. Nagrane pliki zapisywane są na standardowych kartach pamięci micro SD do 16 GB. Gniazdo USB umożliwia przesyłanie nagranych plików do komputera klasy PC. Urządzenie może być również wykorzystane jako tradycyjny pendrive do przenoszenia plików oraz po podłączeniu do komputera jako kamera internetowa. Kamera zasilana jest baterią litowo-jonową. W zestawie znajduje się kabel USB, płyta CD i instrukcja. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 99, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodni« z brzmieniem podpozycji 8525 80 99 właściwej dla pozostałych rejestrujących kamer i wideo (vide WIT nr ... z dnia ...08.2013 r.) 2) minikamery cyfrowej wbudowanej w długopis. Z uwagi na wymiary i obudowę umożliwia nagrywanie filmów w dyskretny sposób; nazywana jest urządzeniem szpiegowskim. Posiada wszystkie funkcje i parametry tradycyjnej kamery cyfrowej. Obraz i dźwięk zapisywane są na dysku wewnętrznym. Pliki w postaci gotowego filmu ściągane są z kamery za pomocą kabla USB i odtwarzane na komputerze klasy PC. Kamera nie ma możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw. Format Video- AVI; wbudowana pamięć flash 4 GB. Funkcja wykonywaniu zdjęć w formacie JPG. W zestawie znajduje się ładowarka sieciowa i kabel USB. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 91, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodnie z brzmieniem podpozycji 8525 80 91 właściwej dla rejestrujących kamer wideo nadających się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjna (vide WIT nr ... z dnia ...04.2011 r.) 3) minikamery cyfrowej wbudowanej w zegarek ręczny. Z uwagi na wymiary i obudowę umożliwia nagrywanie filmów w dyskretny sposób; nazywana jest urządzeniem szpiegowskim. Posiada wszystkie funkcje i parametry tradycyjnej kamery cyfrowej.  Obraz i dźwięk zapisywane są na dysku wewnętrznym. Pliki w postaci gotowego filmu ściągane są z kamery za pomocą kabla USB i odtwarzane na komputerze klasy PC. Kamera nie ma możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw. Format Video- AVI; wbudowana pamięć od 2 do 16 GB. Funkcja wykonywania zdjęć w formacie JPG. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 91, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodnie z brzmieniem podpozycji 8525 80 91 właściwej dla rejestrujących kamer wideo nadających się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr ... z dnia ...06.2009 r.). 4) kamery cyfrowej, przeznaczonej do rejestracji obrazów nieruchomych oraz ujęć wideo z nagrywaniem dźwięku. Obrazy zdejmowane są za pomocą obiektywu, przekształcane na sygnały cyfrowe, a następnie zapisywane w pamięci wewnętrznej 8 GB. Urządzenie nie posiada możliwości nagrywania obrazów lub sekwencji wideo ze źródeł innych niż własny obiektyw. Nagrane pliki można odtwarzać przy pomocy wbudowanego wyświetlacza LCD oraz głośnika, albo poprzez złącza w komputerze lub telewizorze. Podstawowe parametry techniczne: format nagrania H.264, MP4; rozdzielczość nagrania wideo 1280 x 720 ( przy 30 klatkach/s); czas nagrywania do 120 min; wyświetlacz LCD TFT 960 x 240; wewnętrzny akumulator litowo - jonowy. Wymiary 10 x 50 x 17 mm, masa 116 g. W skład zestawu wchodzą: przewód USB, instrukcja skrócona oraz tekstylny pasek do zawieszenia kamery na szyję. Klasyfikacja ustalona została w myśl postanowień reguł 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i zgodna jest z brzmieniem pozycji 8525 i podpozycji 8525 8091, obejmującej rejestrujące kamery wideo, nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr ... z ...09.2013r.) 5) Kamery cyfrowej rejestrującej obrazy nieruchome oraz ujęcia wideo z nagrywaniem dźwięku. Nagrania zapisywane są na nośniku wymiennym (jedna lub dwie karty pamięci SD/SDHC do 32 GB). Kamera nie ma możliwości rejestracji zdjęć lub materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw i własny mikrofon. Urządzenie posiada funkcje zoomu optycznego (5 x) oraz zoomu cyfrowego (4 x). Kamera ma możliwość podłączenia do komputera lub telewizora (także HD), w celu przeglądania ujęć wideo lub zdjęć zapisanych na karcie (kartach) pamięci. Podstawowe parametry techniczne/specyfikacja: przetwornik obrazu 5 Mpx, 1/3,2 cala CMOS, rozdzielczość wideo - FHD 1920x1080 przy 30 fps, HD 1280x720 przy 30 fps, WVGA 848x480 przy 60 fps, Web 320x240 przy 30 fps, rozdzielczość przy trybie zdjęć - 16M 4608x356, 8M 3200x2400, 5M 2592x1944, 3M 2048x1536, wyświetlacz dotykowy LCD 3', zasilanie z akumulatora Li-Ion 1050 mAh, wymiary 110 x 68 x 37 mm, masa (bez akumulatora) 186 g. Poza kamerą w skład zestawu wchodzą: futerał, szybki przewodnik (instrukcja użytkowania), CD z oprogramowaniem, przewody HDMI, A/V i USB, adapter i akumulator. Klasyfikacja ustalona została w myśl postanowień reguł 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz na podstawie uwagi 1 sekcji XVI i zgodna jest z brzmieniem pozycji 8525 i podpozycji 8525 80 91 obejmującej rejestrujące kamery wideo, nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr ... z dni ...06.2012r.). Jak wynika z powyższych WIT-ów wyróżnikiem między kodem CN 8525 80 91 a CN 8525 80 99 jest źródło, z którego pochodzić może obraz i dźwięk rejestrowany w tych urządzeniach. Jeśli pochodzi tylko z własnego obiektywu, stosowany był kod CN 8525 80 91. Należy przy tym podkreślić, że wbrew zarzutom skargi strona nie kwestionuje ustaleń organu co do możliwości zapisu na spornych urządzeniach danych pochodzących z innych źródeł, niż wbudowana kamera. Ustalenia organu są zresztą poczynione na podstawie dokumentacji dostarczonej przez skarżącego. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut błędnej klasyfikacji "identycznych" rodzajowo towarów do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. Z Not wyjaśniających z pozycji 8525 WTC oraz z brzmienia kodów CN 8525 80 19, CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99 wynika wprost, że takie same "rodzajowo'" towary, tzn. mini kamery szpiegowskie ukryte w przedmiotach codziennego użytku, mogą być taryfikowane do różnych kodów CN (8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99). Wybór właściwego kodu jest uzależniony od stanu towaru, w tym od tego, czy urządzenia mogą być wykorzystywane jako pendrive, tzn. czy mogą zapisywać sygnały pochodzące z zewnętrznych źródeł, takich jak np. odtwarzacze DVD, maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub odbiorników telewizyjnych, jak również, czy zarejestrowane w ten sposób obrazy mogą być odtwarzane za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego lub monitora. Rozważając powyższą kwestię Dyrektor Izby Celnej w Warszawie miał na uwadze, że rejestrujące kamery wideo objęte kodami CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99, w przeciwieństwie do kamer telewizyjnych (CN 8525 80 19), są zawsze zdolne do rejestrowania sekwencji wideo albo na nośniku pamięci wewnętrznej, albo na nośniku wymiennym. Wyjaśnić należy iż opublikowanie rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. i umieszczenie go w systemie ISZTAR nie wprowadziło nowych zasad dot. klasyfikacji towarów z pozycji 8525 WTC. Prawidłowo organ wskazał, że dane dotyczące towaru podane przez skarżącego są niewystarczające. Skarżący wskazał jedynie, że przedmiotem importu były kamery ukryte w pamięci USB, zegarach i długopisach, bez podania danych identyfikujących urządzenia. Sam opis towaru jest lakoniczny i nie zawiera żadnych danych identyfikujących urządzenia, takich jak zasada działania, tryby pracy, parametry techniczne, funkcje związane z nagrywaniem i odtwarzaniem obrazu i dźwięku, funkcje dodatkowe, itp. umożliwiające ustalenie rodzaju zastosowanego nośnika, sposobu przepływu danych, czy możliwości rejestracji plików z wewnętrznego lub zewnętrznego źródła, niezbędne do określenia kodu Taric. Bez znaczenia przy tym jest, czy za powyższe zaniedbanie winę ponosi sam importer czy też działający w jego imieniu przedstawiciel bezpośredni. Zgodnie z art. 76 Prawa celnego czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Okoliczności podania nieprawidłowych danych w zgłoszeniach celnych w ocenie Sądu były wynikiem zaniedbania ze strony skarżącej. Firma działająca przez upoważnioną agencję celną jako profesjonalny podmiot działający w międzynarodowym obrocie towarowym, posiadająca doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towarów miała możliwość wykrycia błędu, jednak nie dochowała należytej staranności w przestrzeganiu przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Nie chodziło o nowy przepis, który dopiero zaczął obowiązywać, czy nową procedurę. Jeśli importer ma wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej towaru, to powinien zasięgać informacji i poszukiwać wszelkich wyjaśnień, które pozwoliłyby mu zweryfikować swoje stanowisko. Uzyskanie wiążącej informacji taryfowej nie jest natomiast obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem. W ocenie organu z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby wobec rozbieżności w stosowaniu taryfikacji kamer umieszczonych w plastikowych obudowach, długopisach i zegarkach firma podejmowała działania mające na celu wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie. W związku z tym nie można przyjąć, że działała w dobrej wierze. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut sformułowany w skardze, że zastosowany kod był zgodny z przyjętą i akceptowaną przez służby celne praktyką. Przeczą temu, o czym była już mowa, treści zacytowanych WIT-ów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC określenia bezpodstawnie długu celnego wraz z odsetkami należy uznać, że przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego pełnej weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Organy celne nie są zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego, co oznacza, że obowiązkiem organu jest jedynie stwierdzenie, czy towar może zostać objęty wnioskowaną procedurą. Natomiast obowiązkiem zgłaszającego jest prawidłowe wypełnienie formularza SAD, poprzez m.in. wpisanie właściwego kodu Taric i stawki celnej dla importowanego towaru. Z uprawnienia weryfikacji zgłoszenia celnego organy celne mogą skorzystać zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru (art. 68 WKC), jak i po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007r., sygn. akt I GSK 1608/06). Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a.