II FZ 725/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 579/14 odrzucającego skargi kasacyjne J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 579/14 w przedmiocie odrzucenia skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 16 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 marca 2015r., sygn. akt 579/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 16 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2009 r. w wysokości 577,22 zł. Na powyższe postanowienie Skarżący w dniu 27 marca 2015r. wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną przez siebie osobiście. Skargę kasacyjną wniósł również pełnomocnik skarżącego (w dniu 12 czerwca 2015 r.). Postanowieniem z 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił obie skargi kasacyjne. Skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącego została odrzucona, stosownie do powołanego art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jako niedopuszczalna, tj. niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. Ponadto sąd uznał, że skarga kasacyjna, sporządzona i złożona przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w powołanym art. 177 § 1 P.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone Skarżącemu w dniu 20 marca 2015r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 20 kwietnia 2015r. (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy - niedzielę dnia 19 kwietnia 2015r., ostatnim dniem do wniesienia skargi był więc następny dzień po dniu wolnym od pracy, tj. 20 kwietnia 2015r. – zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 12 czerwca 2015r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd zaznaczył, że pełnomocnik nie wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie Skarżący zaskarżył zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania zażalenia, wskazać należy, że ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 poz. 658, dalej: "ustawy nowelizującej") zmieniono w sposób zasadniczy procedurę sądowoadministracyjną. Na mocy art. 1 pkt 50) ustawy nowelizującej dodano do art. 177 P.p.s.a. m.in. § 3 w brzmieniu: " W razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem". Co istotne jednak, w art. 2 ustawy nowelizującej wyraźnie zaznaczono, że przepisu tego nie stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Ponieważ nowelizacja weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., w rozpoznawanej sprawie należy zastosować art. 177 P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. W tej sytuacji bezwzględnie wiążąca jest norma wywiedziona z art. 177 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tym stanie rzeczy sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika została wniesiona z uchybieniem terminu, co obligowało sąd do jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.