II GSK 2766/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. – P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 460/14 w sprawie ze skargi P. S. – P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. oddalił skargę P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: w dniu 8 sierpnia 2013 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego wraz z dwuosiową przyczepą. Zespołem pojazdów kierował J. Sz., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem elementów betonowych ścieków w ilości 4 sztuk (ładunek podzielny) na trasie z Polski do Słowacji, w imieniu skarżącego. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w oparciu o art. 140 aa ust. 1 – 3, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137; dalej: "p.r.d.") nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych, uznając, że strona wykonywała przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naruszenie to wynikało z przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Główny Inspektor Transportu Drogowego objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w motywach, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm: nacisku 19,25 t na podwójnej osi napędowej pojazdu co stanowiło przekroczenie o 0,25 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 1,31 %); rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów 44,25 t, które stanowiło przekroczenie o 4,25 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,62 %). Organ stwierdził, że skarżący, wykonując przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Posiadał co prawda zezwoleniem kategorii VI na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy (od 31 maja 2013 r. do 30 maja 2015 r.), które zezwalało na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymogi w zakresie masy, nacisków, wymiarów, określone w pozycji nr 6, jednakże norma dotycząca nacisków osi podwójnych była identyczna na wszystkich kategoriach dróg, wobec czego ich przekroczenie powodowało zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w kategorii VII ze względu na parametry wagowe. W ocenie organu bez znaczenia była kwestia długości, szerokości i wysokości skontrolowanego zespołu pojazdów, wobec stwierdzenia na podstawie pomiaru podwójnej osi napędowej, że wymagane było zezwolenie w kategorii VII. Zwrócił również uwagę na okoliczność jakiego rodzaju przewożony był ładunek. Jego podzielny charakter (elementy betonowe ścieków w ilości 4 sztuk) powodował, że okazane podczas kontroli zezwolenie nie uprawniałoby podmiotu wykonującego przejazd właśnie do przewozu takiego ładunku. Organ odwoławczy nie stwierdził przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. wobec niedostarczenia przez skarżącego dowodów wskazujących na wyłącznie jego odpowiedzialności. Nie znajdował również zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż przewożone elementy betonowe ścieków nie stanowiły ładunku sypkiego, ani drewna. Reasumując organ uznał, że wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia - wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczały dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, było okolicznością, na którą skarżący miał wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, przywołując treść art. 2 ust. 35a, art. 140 aa ust 1- 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 i art. 41 ust. 1 p.r.d. oraz § 5 ust 1 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j.:Dz. U. z 2013 r. poz. 951), wskazał na ustalenia organów inspekcji drogowej z których wynikało, że pojazd skarżącego przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu oraz przekroczył dopuszczalną masę całkowitą. Wskazał również na wyjaśnienia organu w zakresie rozumienia kategorii zezwoleń i ich znaczenia dla orzekanych kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym jak również na powodów zakwalifikowania do nałożenia kary pieniężnej przejazdu do kategorii VII. Sąd podzielił stanowisko organu, że przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o wartość większą niż 10% i nie większą niż 20% uprawniały do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 2.000 złotych stosownie do art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit b) p.r.d., obok stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, co do dochowania przez niego należytej staranności i braku wpływu na stwierdzone naruszenie. Za zasadne uznał w tym zakresie stanowisko organu co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. z uwagi na rodzaj przewożonego ładunku. Również nie miał zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., albowiem skarżący nie wykazał okoliczności usprawiedliwiających powstałe naruszenie czy świadczących o dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem. Skarżący nie uprawdopodobnił również, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Za niezasadną Sąd uznał argumentację skarżącego, iż wagi użyte podczas kontroli nie mogły być wykorzystywane do wyznaczenia dopuszczalnej masy całkowitej, gdyż do pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C, które legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji, a zastosowany przez organy inspekcji drogowej sposób ważenia był zgodny z instrukcją producenta. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną P. S. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie wskazując, że wagi SAW 10C mogły być użyte do pomiarów masy i nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu. Skarżący wskazał w toku postępowania, że dokonane pomiary są wątpliwymi, wskazał regulacje prawne nieuprawniające do ustalenia za pomocą tych wag rzeczywistej masy całkowitej oraz wartości nacisku osi wielokrotnych pojazdu; 2. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie wskazując, że wagi SAW 10C mogą wyznaczyć prawidłowo nacisk osi bez połączenia ich ze sobą. Skarżący wykazał w toku postępowania, że dokonane pomiary są wątpliwymi ponieważ pomiaru dokonano niezgodnie z zaleceniami producenta wag, instrukcją użytkowania urządzeń pomiarowych, wagi te nie stanowiły "pomostu" wagowego; 3. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, że pomiary masy i nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu były prawidłowe. Skarżący wykazał w toku postępowania, że pomiary są niewiarygodne również ze względu na fakt, że użyte do pomiarów wagi przeznaczone są zgodnie z instrukcją do pomiarów nacisków kół oraz osi pojedynczych; 4. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych kwalifikujących wyniki pomiaru jako spełnienie wymagań posiadania na czas przewozu ładunku zezwolenia kat. VII. Skarżący w toku postępowania wykazał, że niewłaściwie określono kategorie zezwolenia przy jednoczesnym niewykonywaniu podczas kontroli drogowej pomiarów wymiarów zespołu pojazdów. Takiej klasyfikacji dokonać nie można, ponieważ nie można wskazać obowiązku posiadania zezwolenia kategorii VII dla którego wymagalnym jest informacja dotycząca wartości szerokości, długości i wysokości; 5. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiając się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych kwalifikując wyniki pomiaru jako spełnienie wymagań posiadania na czas przewozu ładunku zezwolenia kat. VII. Skarżący w toku postępowania wykazał, że dokonana klasyfikacja rzekomego naruszenia jest błędna albowiem zezwolenie kategorii VII dotyczy tylko i wyłącznie wartości pojedynczej osi napędowej, w sytuacji kiedy kontrola drogowa wykazała rzekome przekroczenie podwójnej osi napędowej i w tym zakresie określono należną karę; 6. prawa materialnego – art. 2 ust. 35a w zw. z art. 41 ust. 1 – 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a, § 5 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia, polegające na zastosowaniu w niniejszej sprawie. Skarżący w toku postępowania wykazał, że dla wyznaczenia wartości nacisków pojedynczej osi nienapędowej lub osi wielokrotnej (podwójnej napędowej) nie jest dozwolone sięganie do regulacji powołanego rozporządzenia; 7. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 p.p.s.a. ,ustawy k.p.a., przejawiając się nierozpoznanie przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą istotnych faktów, uchybień dokonanych przez organy w przedmiocie niepodania przyczyn odrzucenia wniosków strony skarżącej w przedmiocie przesłuchania kierowcy na okoliczność stwierdzonych naruszeń, co w sposób oczywisty potwierdziłoby brak wpływ skarżącego na powstanie naruszenia; 8. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 145 § 2, art. 135 p.p.s.a., ustawy k.p.a., przejawiające się nierozpoznanie przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę faktów związanych z wydaniem decyzji z naruszeniem właściwości organu wydającego decyzję; 9. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., ustawy k.p.a., przejawiające się nierozpoznaniem przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą udziału kierowcy podczas kontroli drogowej i podnoszonego przez organy dowodu w postaci podpisu kierowcy na dokumentach pokontrolnych. Strona skarżąca podniosła w toku prowadzonego postępowania, że kierowca nie został zapoznany z dokumentacją pokontrolną i w żadnym stopniu nie reprezentował interesu strony podczas kontroli drogowej. Skarżący wykazał błędne przestrzeganie przez organy udziału kierowcy w kontroli drogowej. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najszerzej postawionej w skardze kasacyjnej grupy zarzutów dotyczących użytych podczas kontroli wag, których pomiary stały się podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W ramach tej grupy zarzutów, pomieszczonych w punktach od 1 do 3 skargi kasacyjnej, kasator kwestionuje prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych przejawiających się możliwością użycia do pomiarów masy i nacisku osi wielokrotnych poddanego kontroli pojazdu wag typu SAW 10C, ustalenia za ich pomocą wymienionych parametrów wagowych pojazdu bez ich połączenia oraz samej prawidłowości wykonanych pomiarów. W tym zakresie Sąd I instancji przyjął, że użyte wagi legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji zaś sposób ich wykorzystania przez organ, przeprowadzający kontrolę, był zgodny instrukcją producenta. Aprobatę działań pomiarowych organów, jakiej dokonał Sąd uznać należy za niewadliwą. Z protokołu kontroli oraz znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy świadectwach legalizacji zastosowanych podczas kontroli wag, wynika jednoznacznie, że wagi typu SAW 10C o numerach [...] i [...] legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji, wobec czego mogły zostać wykorzystane do przeprowadzenia pomiarów masy i nacisków na osi pojazdu. Sposób ich wykorzystania również nie wskazywał, aby w toku kontroli doszło do naruszenia norm wynikających z przepisów prawa lub rzeczywistych możliwości technicznych tych urządzeń poprzez ich odmienne zastosowanie względem określonego w instrukcji producenta. Jak wynika bowiem z powołanej instrukcji zastosowane wagi, w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów mogą pracować samodzielnie, w parach lub w grupach od 4 do 6. Proces ważenia mógł zaś zostać przeprowadzony na kilka sposobów z czego jednym z nich była metoda zastosowana przez organ w niniejszej sprawie polegająca na ważeniu pojazdu etapami zależnie od liczby jego osi. Każda z osi została zważona osobno przy czym każda z wag umieszczona została pod kołami ważonej osi, a następnie dokonano zsumowania nacisków tych osi co wskazywało na wielkość nacisków na osie wielokrotne i rzeczywistą masę pojazdów. Zaakceptowane przez Sąd w tej mierze ustalenia kontrolne wynikały z protokołu przeprowadzonej kontroli, który co wynika z jego treści został podpisany przez kierowcę poddanego kontroli pojazdu bez zastrzeżeń i który nie kwestionował sposobu przeprowadzonego ważenia. Brak jest wobec tego, przede wszystkim z uwagi na zgodne z instrukcją użycie ważnie zalegalizowanych wag, podstaw do stwierdzenia aby Sąd I instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia wymienionych w omawianych zarzutach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80), dotyczących postępowania dowodowego oraz przepisów ustawy procesowej, których skutkiem zastosowania byłoby uchylenie objętej skargą decyzji. Nie są również usprawiedliwione zarzuty postawione w punktach 4 i 5 skargi kasacyjnej zmierzające do wytknięcia Sądowi braku podstaw do utrzymania w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwie ustalony przez organy stan faktyczny sprawy skutkujący klasyfikacją stwierdzonego naruszenia do kategorii VII zezwoleń na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym zakresie Sąd I instancji podzielił i zaaprobował wywody organu, które stały się podstawą, w ustalonym kontrolą stanie faktycznym, nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w oparciu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. Ocena prawidłowości klasyfikacji wobec stwierdzonych naruszeń i nałożenia w związku z tym kary za przejazd pojazdem niemormatywnym bez zezwolenia, w niniejszej sprawie zezwolenia kategorii VII, była prawidłowa. Jak bowiem wynika z przytoczonych tak przez Sąd I instancji jak i organy przepisów ustawy prawo o ruchy drogowym wynika, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego nacisk na osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych (...) – art. 2 pkt 35a p.r.d. Przepis art. 64 ust. 2 tej ustawy określa zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny (...). Zgodnie zaś z ust. 3 powołanego przepisu wymiary, masa i naciski pojazdów nienormatywnych uprawionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii od I do VII oraz drogi na których pojazdy te mogą się poruszać określono w załączniku nr 1 do ustawy. Natomiast w art. 140aa ust.1 określono, że za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną. Wysokość kar, o których mowa w przywołanym art. 140aa określono w sposób szczegółowy w art. 140ab ust. 1 zaś w ust. 2 tego przepisu określono, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W stanie faktycznym sprawy wynikającym z ustaleń poczynionych w toku kontroli pojazdu wykonującego przewóz, niesprzecznie wynikało, że skarżący posiadał zezwolenie kategorii VI, które co trafnie stwierdził organ nie uprawniało strony do przewozu ładunku w postaci 4 sztuk elementów betonowych ścieków stanowiącego w istocie ładunek podzielny. Ustalone wartości naruszenia dopuszczalnych norm, przy identycznej normie nacisków osi podwójnych dla wszystkich kategorii dróg, wynoszące ponad 10% nie więcej jednak niż 20% powodowało (przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej o 1,31% i masy całkowitej pojazdu o 10,62%), że organ miał podstawy do sklasyfikowania wymaganego zezwolenia do kategorii zezwolenia VII. Jak bowiem zasadnie podniósł w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przypadku niespełniania przez poddany kontroli pojazd warunków normatywnych lub nienormatywnych bądź poruszania się po drodze kategorii dla której nie przewidziano przekroczenia parametru dla kategorii od I do VI, klasyfikacja stwierdzonego naruszenia możliwa jest jedynie w oparciu o brak zezwolenia w kategorii VII. Możliwość takiej klasyfikacji wynika wprost z treści art. 140ab ust. 1 p.r.d., określającego, wysokość kar za brak zezwoleń kategorii I – VI przy jednoczesnym określeniu w ramach braku zezwolenia w kategorii VII parametrów - wielkości naruszeń nacisków, rzeczywistej masy całkowitej lub wymiarów pojazdu. Stwierdzone i przywołane wielkości procentowe ustalonych przekroczeń masy całkowitej i nacisków na podwójnej osi napędowej skontrolowanego pojazdu uprawniało wobec powyższego do nałożenia na skarżącego kary na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit.b) p.r.d. Nie jest zasadne w ramach omawianych zarzutów stanowisko skarżącego, iż podczas kontroli nie dokonano pomiarów wymiaru zespołu pojazdów w aspekcie klasyfikacji do kategorii VII wymagającej ustalenia wartości szerokości, długości i wysokość pojazdu. Jak wynika z treści protokołu kontroli, na co zwrócił uwagę organ, wysokość, długość oraz szerokość kontrolowanego pojazdu były w normie – nie stwierdzono w odniesieniu do tych parametrów przekroczeń. Ponadto zauważyć należy, że powołany art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz b) został sformułowany w taki sposób, że do nałożenia kary wystarczającym jest stwierdzenie przekroczenia choćby jednego z parametrów, a więc nacisku osi, masy całkowitej lub wymiarów pojazdu. Nie jest również zasadne stanowisko strony zawarte w zarzucie 7 i 9 skargi kasacyjnej, co do niewzięcia przez Sąd I instancji pod uwagę (nierozpoznanie) okoliczność odrzucenia w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie kierowcy na okoliczność stwierdzonych naruszeń oraz udziału kierowcy w czynnościach kontrolnych i zapoznania się przez niego z dokumentacją pokontrolną, gdzie z uchybień tych kasator wywodził uniemożliwienie mu potwierdzenia braku jego wpływu na powstałe naruszenie jak również niereprezentowanie jego interesów przez kierowcę wykonującego transport. Odnosząc się do braku udziału kierowcy w czynnościach kontrolnych i jego braku zapoznania się z dokumentacją pokontrolną oraz nie wzięcia pod uwagę niereprezentowania przez niego interesu skarżącego podczas kontroli, zauważyć należy, że to właśnie w wyniku czynności kontrolnych ustalono, iż zespołem pojazdów (trzyosiowy samochód ciężarowy z dwuosiową przyczepą), kierowanym przez J. Sz., wykonywano przejazd z ładunkiem elementów betonowych ścieków w imieniu skarżącego – P. S. PPHiU "S.". Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, kierowca nie wniósł zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzonego ważenia jak również bez zastrzeżeń podpisał on protokół kontroli. Stan taki wskazuje zatem, że kierowca nie tylko był obecny podczas czynności podjętych w ramach kontroli, przede wszystkim zaś przy kluczowym w sprawie ważeniu pojazdu, lecz również reprezentował interesy skarżącego wykonując na jego rzecz przewóz ładunku. Świadczy o tym najdobitniej fakt podpisania protokołu kontroli, do którego nie wniósł on zastrzeżeń czy uwag, jak również nie odmówił jego podpisania. Nie jest wobec tego zasadnym zarzut sformułowany w punkcie 9 skargi kasacyjnej. Równie niezasadnym jest zarzut z punktu 7 skargi kasacyjnej. Istotnie Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii odmowy organu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – kierowcy skontrolowanego pojazdu. Mając jednakże na uwadze podniesioną okoliczność którą skarżący zamierzał za pośrednictwem tego dowodu wykazać, stwierdzić należy, że Sąd I instancji odniósł się i dokonał oceny przesłanki braku wpływu strony na powstałe i stwierdzone naruszenie. Wywodzone w oparciu o art. 144aa ust. 4 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, dochowanie przez skarżącego należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem nie mogło odnieść oczekiwanego skutku wobec nieprzedłożenia przez stronę dowodów mających wskazywać na podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do uniknięcia naruszeń przepisów prawa w związku z wykonywanym transportem. Trafnie w tym zakresie Sąd I instancji, mając na uwadze treść pisma strony z dnia 26 sierpnia 2013 r., stwierdził, że to na podmiocie wykonującym przejazd ciążył obowiązek takiego załadunku, mając wiedzę na temat przewożonego towaru, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny. Podjęte przez podmiot procedury załadunkowe i sposób doboru innych środków związanych z przewozem ładunku jak ustalanie trasy czy organizacja pracy stanowią kwestię indywidulaną danego podmiotu lub przedsiębiorcy wykonujących transport. Wobec tego stwierdzenie przez organ w trakcie kontroli przekroczenia dopuszczalnych wartości nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, a więc faktycznego przeładowania pojazdu, bez wykazania bezpośredniego braku wpływu na taką okoliczność lub jej powstanie bez wiedzy strony nie mogło skutkować możliwością uwolnienia się od poniesienia kary wobec niespełnienia przesłanki określone w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Zasadnie skarżący kasacyjnie podnosi w ramach zarzutu z punktu 8 skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia właściwości organu wydającego decyzję. Motywy merytoryczne wyroku nie wskazują aby Sąd dokonał analizy i oceny wpływu na sprawę tego wytkniętego przez stronę naruszenia. Wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia w skardze kasacyjnej tak postawionego zarzutu niemożliwym jest dokonanie kontroli rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tym aspekcie. Wobec zaś sformułowanego w objętej skargą decyzji stanowiska organu o braku naruszenia przepisów o właściwość do wydania decyzji, brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji uznać należy za nie mający wpływu na wynik sprawy. Jak bowiem słusznie wskazał organ odwoławczy, wskazanie przez organ I instancji w wydanej decyzji swojej nazwy wraz ze wskazaniem adresu siedziby ([...] K., ul. B.), nie naruszało w jakikolwiek sposób uprawnień tegoż organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Niezrozumiałym jest wywiedziony w punkcie 6 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, który wskazuje na niezasadne zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia w związku z art. 2 pkt 35a p.r.d. i art. 41 ust. 1 – 3 ustawy o drogach publicznych. Kasator nie wskazuje w motywach tego zarzutu z jakich konkretnie powodów – przyczyn prawnych rozporządzenie to nie mogło zostać zastosowane w sprawie. Wskazuje jedynie na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d. w odniesieniu do mających w związku z nim zastosowania przepisów ustawy o drogach publicznych nie podając jednocześnie jakiejkolwiek regulacji zawartej w ostatniej z powołanych ustaw, która wyłączałaby możliwość zastosowania rozporządzenia, które wydane został na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy prawo o ruchy drogowym, mającej zastosowanie w sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.