II FSK 1413/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Barbara Rennert, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 422/14 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 422/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. W. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 24 marca 2014 r. Skarżący zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o wydanie na piśmie potwierdzenia o wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej w Islandii, na podstawie której Naczelnik Urzędu Skarbowego naliczył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za latach 2009 - 2013. Ponadto wniósł o podanie wysokości naliczonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w poszczególnych latach, wraz z naliczoną wysokością odsetek obowiązującą na dzień wystawienia pisma. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w dniu 28 marca 2014 r. przygotował zaświadczenie, w którym wykazał wysokość dochodu z renty z zagranicy, kwotę podatku należnego od łącznych dochodów osiągniętych na terytorium RP i za granicą oraz kwotę odsetek naliczonych na dzień 28 marca 2014 r. za lata 2009 - 2013. W dniu 28 marca 2014 r. Skarżący odmówił odbioru zaświadczenia o powyższej treści. Kolejnym pismem z dnia 31 marca 2014 r. Skarżący zwrócił się ponownie o wydanie zaświadczenia o: (-) "wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej w Islandii przez Skarżącego w koronach islandzkich (ISK), oraz wysokości tegoż dochodu przeliczoną na złote polskie (PLN), z podaniem daty i kursu przewalutowania z ISK na PLN, na podstawie którego Naczelnik Urzędu Skarbowego naliczył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w latach 2009 - 2012; (-) podanie wysokości naliczonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych tylko od dochodu otrzymywanego z tytułu renty chorobowej w Islandii w latach 2009 - 2012 oraz podania wysokości naliczonych odsetek na dzień wydania zaświadczenia; (-) o rozliczeniu podatku dochodowego od łącznego dochodu uzyskanego w Polsce i w Islandii w roku podatkowym 2013, podając łączną wysokość uzyskanego dochodu i łączną wysokość naliczonego podatku dochodowego; (-) o wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej w Islandii w koronach islandzkich (ISK) oraz wysokości dochodu przeliczonego na złote polskie (PLN) z podaniem daty i kursu przewalutowania z ISK na PLN, na podstawie którego Naczelnik Urzędu Skarbowego naliczył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., z podaniem naliczonego zobowiązania w podatku dochodowym włącznie." Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści w części dotyczącej podania wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej oraz kwestii z tym związanych. Jednocześnie organ podatkowy uwzględnił żądanie w części dotyczącej rozliczenia podatku dochodowego od łącznego dochodu uzyskanego w Polsce i Islandii w 2013 r., podając łączną wysokość uzyskanego dochodu i łączną wysokość naliczonego podatku dochodowego. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wyjaśnił, że organ podatkowy obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu - art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej. Zaświadczeniem organ podatkowy potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i sprowadza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, ale tylko takich, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu podatkowego. Treść zaświadczenia nie może zatem tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści, bowiem nie był w posiadaniu informacji, że źródłem wypłaty świadczenia w Islandii jest renta chorobowa. W prowadzonych postępowaniach podatkowych za lata 2009 - 2012, które zakończone zostały wydaniem decyzji określających zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za te lata, dochód przyjęty do podstawy opodatkowania za poszczególne lata obejmuje otrzymane świadczenie z tytułu "emerytury-renty" w Islandii. Jednakże jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza tylko wysokość świadczenia w koronach islandzkich oraz dwa podmioty dokonujące jego wypłaty. Ustalenia te oparte zostały na informacji uzyskanej od islandzkiej administracji podatkowej za pośrednictwem Biura Informacji Podatkowych w K. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, z informacji tych nie wynikało, że otrzymane świadczenie w Islandii jest rentą chorobową. W ocenie organu odwoławczego, powyższego stanowiska nie może zmienić to, że na etapie postępowania zażaleniowego Skarżący przedłożył tłumaczenia dokumentów, których jest adresatem, wystawione przez podmioty islandzkie. W dniu wydania zaświadczenia organ podatkowy nie posiadał w prowadzonych przez siebie ewidencjach i rejestrach informacji potwierdzających, że dochody Skarżącego w Islandii były rentą chorobową. Nie posiadał również innych danych potwierdzających ten fakt. Skarżący złożył skargę i wskazał, że sankcjonuje się sfałszowany stan faktyczny, iż jest odbiorcą świadczenia z tytułu emerytury-renty, co jest powodem tego, że nie można ustalić wysokości świadczenia z tytułu renty chorobowej. Podniósł szereg zastrzeżeń dotyczących działań administracji podatkowej Islandii oraz płatników świadczeń uzyskiwanych w tym kraju. Zwrócił ponadto uwagę na brak reakcji ze strony polskich organów podatkowych na "bezprawie w przestrzeganiu" Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Islandią. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r. uzupełniając skargę zarzucił postanowieniom organów obu instancji naruszenie: art. 306k w związku z art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia bez dążenia do ustalenia zakresu żądania Skarżącego oraz art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie zaświadczenia w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu wszystkich danych i faktów niezbędnych do jego wydania, a także art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Mając to na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał na wstępie, że spór w sprawie dotyczy możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego zamiast postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia w trybie art. 306c Ordynacji podatkowej. Sąd odwołał się do treści art. 306a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i wyjaśnił, że właściwy w sprawie wydania zaświadczenie organ podatkowy nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawienia takiego zaświadczenia, danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Zaświadczenie stanowi bowiem wynikający z dokumentacji, jaką dysponuje, akt wiedzy organu podatkowego o określonych faktach lub stanie prawnym. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 306k w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia bez dążenia do ustalenia zakresu żądania Skarżącego. Sąd zwrócił uwagę, że w omawianej sprawie Skarżący chciał, by Naczelnik Urzędu Skarbowego w zaświadczeniu wskazał: wysokość dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej w Islandii, w koronach islandzkich (ISK) oraz wysokość tegoż dochodu przeliczoną na PLN, z podaniem daty i kursu przewalutowania z ISK na PLN. Skoro organ pierwszej instancji w dniu wydawania zaświadczenia posiadał informację, że świadczenia wypłacane w Islandii to dochód z "emerytury-renty" i nie posiadał danych dotyczących charakteru obu świadczeń wypłacanych w Islandii, a więc danych, które pozwoliłyby wydać zaświadczenia o żądanej treści, zobowiązany był do odmowy wydania takiego zaświadczenia, poprzez wydanie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. W konsekwencji, również zarzut naruszenia art. 306b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Sąd uznał za niezasadny. W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 i art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z art. 306b § 1 i 2 i art. 306k Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 210 § 4 tej ostatniej ustawy, poprzez niewykonanie przez Sąd prawidłowo obowiązku kontroli legalności postanowień, zaakceptowanie stanowiska organów podatkowych i oddalenie skargi, w sytuacji, gdy: a) organy podatkowe, pomimo iż były w posiadaniu wszystkich danych i dokumentów niezbędnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego, odmówiły jego wydania; b) Skarżący wskazywał, że źródłem wypłaty wynagrodzenia z Islandii jest renta chorobowa, co wynika, m.in. z: - pisma z dnia 22 maja 2014 r. (k. 31) "jeżeli urzędnicy Izby Skarbowej w Białymstoku mają wątpliwości, czy pismo z dnia 24 maja 2007 r. potwierdza, że podatnik J. W. otrzymuje rentę chorobową z T., to proszę wystąpić do Ministra Finansów Rzeczypospolitej Polskiej albo też strony islandzkiej o wydanie interpretacji do zaistniałego stanu faktycznego"; - pisma z dnia 23 czerwca 2014 r. (k. 34) "z powodu, że od 2006 r. otrzymuję świadczenie z tytułu renty chorobowej, zwróciłem się pismem w dniu 25 kwietnia 2014 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. o wydanie mnie kserokopii zgromadzonego materiału dowodowego"; c) organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie dążyły do ustalenia zakresu żądania Skarżącego i nie przeprowadziły w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego, pomimo powzięcia wątpliwości, co do tego, z jakiego tytułu dochody otrzymywał Skarżący z Islandii, gdyż w decyzjach organów podatkowy określających wysokość zobowiązania w podatku dochodowym oraz posiadanych przez organy podatkowe dokumentach pojawia się pojęcie raz emerytura, innym razem renta czy renta chorobowa - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji; 2) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji: a) wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (str. 6), który z jednej strony twierdzi, że wypłacane Skarżącemu z Islandii świadczenia to emerytura-renta, a dalej twierdzi, że brak informacji o charakterze tych świadczeń; b) braku wyczerpującego odniesienia się przez Sąd do zarzutów stawianych przez Skarżącego, a dotyczących faktu, że: - Skarżący wnosił o wydanie zaświadczenia w zakresie kwot "na podstawie, których Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. naliczył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. W postępowaniach tych uwzględniono dochód Skarżącego otrzymywany z Islandii. Informacje stanowiące podstawę wydania decyzji podatkowych znajdują się w ewidencjach, rejestrach posiadanych przez organ danych; - Izba Skarbowa otrzymała odpowiedź od islandzkiej administracji podatkowej, w której potwierdzono, że Skarżący otrzymuje z Islandii dochód tylko z dwóch źródeł od dwóch podmiotów; - Skarżący w składanych do urzędu dokumentach, wyjaśnieniach posługuje się pojęciem renty chorobowej na określenie dochodów z Islandii; - Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z dnia 7 listopada 2013 r. potwierdził, że "załączył Pan pismo, w którym potwierdził uzyskanie dochodu za 2012 r. na terenie Islandii z tytułu renty chorobowej" - co miało wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji. Wskazując na powyższe pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do oceny zasadności poszczególnych jej zarzutów, kilka uwag należy poświęcić konstrukcji tej skargi, która sprawia, że nie zawsze możliwie jest odczytanie rzeczywistych intencji pełnomocnika Skarżącego, zwłaszcza w kontekście możliwego powiązania podnoszonych w niej zastrzeżeń wobec Sądu pierwszej instancji oraz organów podatkowych z treścią konkretnych, wskazanych jako naruszone przepisów. W pierwszym zarzucie tej skargi pełnomocnik Skarżącego wskazał na naruszenie czterech przepisów P.p.s.a. (art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 i art. 134 § 1) w związku z sześcioma przepisami Ordynacji podatkowej (art. 306b § 1 i § 2, art. 306k, art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 4), wśród których nie znalazł się ten najistotniejszy, a więc stanowiący w niniejszej sprawie podstawę prawną postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. art. 306c tej ostatniej ustawy. Przepisy te zawierają bardzo różnorodną zawartość normatywną i regulują rozmaite zagadnienia procesowe z zakresu postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania przed organami podatkowymi. Opisując następnie w tym zarzucie (w trzech wyodrębnionych, oznaczonych literami a) - c) grupach) przejawy i sposób naruszenia tychże przepisów pełnomocnik Skarżącego nie przyporządkował ich i nie powiązał z konkretnymi przepisami. Utrudnia to merytoryczną ocenę tak sformułowanego zarzutu. Można by bowiem z niego wnosić, że każda z podanych w nim, w trzech wyodrębnionych grupach, nieprawidłowości w działaniu organów podatkowych, stanowi jednoczesne naruszenie przez te organy wszystkich wymienionych w tym zarzucie przepisów Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji naruszenie przez Sąd wszystkich wymienionych przepisów P.p.s.a. Tylko w ograniczonym stopniu sytuację w tym zakresie, tj. precyzyjnego powiązania wskazywanych w skardze kasacyjnej przejawów nieprawidłowego, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, działania organów podatkowych z treścią konkretnych przepisów Ordynacji podatkowej, poprawia uzasadnienie skargi kasacyjnej - dotyczy to zarzutu naruszenia art. 306k w związku z art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieustalenie przez organy podatkowe dokładnego zakresu żądania Skarżącego. Zarzut ten jest bezzasadny. Zakres ten określił bowiem sam Skarżący ujmując go w trzech punktach w swoim kolejnym (drugim) wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 31 marca 2014 r., a organy podatkowe tak określony przez Skarżącego zakres w pełni respektowały, o czym świadczy choćby przytoczenie in extenso żądania Skarżącego zwartego w ww. wniosku w postanowieniach organów podatkowych obu instancji. Jako że dwa z trzech określających zakres żądanych przez Skarżącego informacji (potwierdzenia faktów) punktów dotyczyły dochodów uzyskanych przez Skarżącego z tytułu z renty chorobowej, a organy podatkowe nie dysponowały danymi, na podstawie których mogłyby potwierdzić taki właśnie charakter otrzymywanych przez Skarżącego świadczeń z Islandii, w tym zakresie odmówiły wydania zaświadczenia o żądanej treści, a w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym rozliczenia podatkowego, stosowne zaświadczenie wydały. Nie było przy tym podstaw do wzywania Skarżącego przez organy podatkowe do sprecyzowania, czy też wyjaśnienia treści jego żądania, gdyż Skarżący w sposób wystarczająco precyzyjny sam to określił wskazując wyraźnie, że chodzi mu konkretnie o potwierdzenie uzyskiwania przez niego dochodów z tytułu renty chorobowej, natomiast organ podatkowy mając choćby na uwadze, że Skarżący odmówił już uprzednio odebrania przygotowanego dla niego zaświadczenia, tym razem rozpatrując jego kolejny wniosek ściśle kierował się wskazanym w nim zakresem żądania, z czego nie można mu czynić uzasadnionego zarzutu. O tym, że było to działanie prawidłowe świadczy także dalszy przebieg postępowania. W wydanym przez organ podatkowy postanowieniu o odmowie wydania zaświadczenia organ ten w sposób jasny i jednoznaczny podał powody tej odmowy. Wyjaśnił, że na podstawie posiadanych danych, w tym przypadku informacji uzyskanych od islandzkiej administracji podatkowej za pośrednictwem Biura Informacji Podatkowych w K., może potwierdzić wysokość otrzymywanych przez Skarżącego świadczeń oraz dwa podmioty, od których świadczenia te Skarżący otrzymuje. Nie dysponuje natomiast informacjami, że źródłem tych świadczeń jest renta chorobowa, co stanowiło zasadniczy powód odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ podatkowy wyjaśnił również, że na potrzeby rozliczeń podatkowych przyjęto jako źródło przychodów "renta-emerytura". Skarżącego tak określone źródło przychodów nie satysfakcjonowało. Gdyby było bowiem inaczej, nic nie stałoby na przeszkodzie, aby zmodyfikował swoje żądanie i zwrócił się z kolejnym wnioskiem o wydanie zaświadczenia, zamiast prowadzenia długotrwałego sporu administracyjnego, a następnie sądowego, do czego miał oczywiście prawo. Bezzasadne są przy tym twierdzenia skargi kasacyjnej, mające uzasadniać postawione w niej zarzuty, że organy podatkowe będąc w posiadaniu wszystkich niezbędnych danych i dokumentów odmówiły Skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Z art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Za taką podstawę posiadanej przez organ podatkowy wiedzy o danym fakcie nie mogą być natomiast uważane, nie poparte dokumentami twierdzenia samego wnioskodawcy. Przytoczone w skardze kasacyjnej twierdzenia o tym, że źródłem uzyskiwanych przez Skarżącego z Islandii przychodów jest właśnie renta chorobowa, zostały zaczerpnięte z jego pism kierowanych do organów podatkowych. Jeżeli natomiast wzmianka o "rencie chorobowej" pojawiała się w wydanych wobec Skarżącego decyzjach podatkowych, to tylko w opisie przedstawiającym przebieg sprawy, jako element prezentowanego przez Skarżącego stanowiska i uzasadniających je twierdzeń. Mając na uwadze powyższe, za bezzasadny uznać należy pierwszy zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 i art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z wymienionymi tam przepisami Ordynacji podatkowej. Bezzasadny jest także drugi zarzut tej skargi, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. Przytoczone przez pełnomocnika Skarżącego stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, wyrwane z całego kontekstu wypowiedzi Sądu i mające świadczyć o tym, że uzasadnienie to jest wewnętrznie sprzeczne, można uznać jedynie jako niemający żadnego znaczenia i wpływu na wynik sprawy brak precyzji w kwestionowanym sformułowaniu. Jeżeli bowiem Sąd jednocześnie wskazywał, że organ podatkowy posiadał informacje, że świadczenia wypłacane z Islandii to przychód z "emerytury-renty" i nie posiadał informacji o charakterze świadczeń wypłacanych z Islandii, to oczywistym jest, że owo nieposiadanie informacji co do charakteru tych świadczeń, dotyczyło tak szczegółowego ich zaklasyfikowania, jak domagał się tego Skarżący, czyli jako renty chorobowej. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skargi kasacyjnej o braku wyczerpującego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów wskazanych przez Skarżącego, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów sformułowanych w piśmie procesowym ustanowionego z urzędu pełnomocnika Skarżącego z dnia 20 stycznia 2015 r., jak również w wystarczającym stopniu odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istoty sprawy, a więc zasadności odmowy przez organ podatkowy wydania zaświadczenia o żądanej treści w świetle stosownych przepisów Ordynacji podatkowej. Natomiast jeżeli chodzi o skargę sporządzoną przez Skarżącego oraz załączone do niej pisma kierowane przez Skarżącego do organów podatkowych, dokumenty te ściśle rzecz biorąc nie zawierają zarzutów, rozumianych jako wskazanie naruszonych przepisów i sposobu ich naruszenia. Zawierają natomiast wywody Skarżącego dotyczące całokształtu jego sytuacji oraz kontaktów z organami podatkowymi Polski i Islandii. Sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku odnosić się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego kwestii, jeżeli nie dotyczą one istoty zaskarżonego do tego Sądu rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą uzasadnionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wynika to z faktu, że orzeka o tym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt I FPS 3/13).