I SA/Ol 488/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014r. sprawy ze skarg L. K. i M. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013 rok I. uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. określa, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 608,40 (sześćset osiem złotych i 40/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W dniu 21 października 2013r. do Urzędu Miasta wpłynęła informacja w sprawie podatku od nieruchomości M. K. i L. K. (dalej jako "strony", "podatnicy", "skarżący"), w której wskazali, że są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego nr "[...]" położonego w O. przy ul. "[...]" o powierzchni 31,30 m2. Z własnością ww. lokalu związany jest udział 5/1000 w użytkowaniu wieczystym działek gruntu nr "[...]", "[...]" i "[...]" położonych w obrębie 125, o łącznej powierzchni 6913 m2, czyli na lokal podatników przypada 34,56 m2 gruntu. Powierzchnię lokalu i przynależnego gruntu strony wykazały jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008-2013 za ww. nieruchomości. Organ ten ustalił podatnikom podatek od nieruchomości : - na 2008r. w wysokości 770 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 41,60 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), - na 2009r. w wysokości 803 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 41,60 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), - na 2010r. w wysokości 827 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą za okres od stycznia do listopada 2010r. o powierzchni 41,60 m2, a za grudzień 2010r. o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), - na 2011r. w wysokości 805 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), - na 2012r. w wysokości 839 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), - na 2013r. w wysokości 839 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia "[...]"), W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, że podatnicy bezspornie są właścicielami i użytkownikami wieczystymi opisanych nieruchomości i tym samym ciąży na nich obowiązek podatkowy w zakresie posiadanych nieruchomości. Okolicznością skutkującą powstaniem obowiązku podatkowego w sprawie jest nabycie na własność lokalu użytkowego wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu, które miało miejsce w dniu 28 kwietnia 2004r. - obowiązek podatkowy spoczywał na stronach od 1 maja 2004r.. Na podstawie art.6 ust.6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.o.l.") podatnicy zobowiązani byli do złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach zawierającej niezbędne dane do wymiaru podatku na formularzu według ustalonego wzoru w okresie 14 dni od dnia zakupu nieruchomości. Obowiązku tego strony nie dopełniły, w związku z czym 30 września 2013r. organ wezwał je do złożenia przedmiotowej informacji. Organ wskazał, że strony zadeklarowały do opodatkowania 31,30 m2 powierzchni użytkowej lokalu. Z lokalem związany jest udział w prawie wieczystego użytkowania gruntu, który wynosi 34,56 m2 oraz udział w częściach wspólnych budynku, którego strony nie wykazały w złożonej informacji. W piśmie z dnia 8 lutego 2011r. zarządca nieruchomości poinformował natomiast organ, że do dnia 24 listopada 2008r. powierzchnia części wspólnych wynosiła 2061,10 m2, a od dnia 31 grudnia 2010r. – 1586,5 m2. Powierzchnia użytkowa części wspólnych, jak ustalił na tej podstawie organ, wynosiła dla lokalu należącego do stron do listopada 2010r. - 10,30 m2, a od grudnia 2010r. wynosi 7,93 m2. W odwołaniach od opisanych decyzji podatnicy wskazali, że pierwsza informacja dotycząca przedmiotowej nieruchomość przekazana była do Urzędu Miasta po jej zakupie od syndyka masy upadłości "[...]" roku 2004-2005. Dowodem na powyższe jest pobieranie przez Urząd Miasta opłaty za udział w użytkowaniu wieczystym gruntu. Strony nie zgodziły się z naliczeniem podatku od powierzchni 41,60 m2 – do listopada 2010r. i 39,23 m2 - od grudnia 2010r. Wyjaśniły, że do lokalu nie przynależy garaż, ani piwnica. Wskazały, że pomiary powierzchni budynki i obliczenia udziałów powinny być wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. W przypadku wydzielenia dodatkowej powierzchni użytkowej powinna być ona ujawniona w księdze wieczystej, a takiego wpisu nie ma. Zaznaczyli, że klatki schodowe, korytarze stanowią powierzchnię ruchu, a nie powierzchnię użytkową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia "[...]" utrzymało w mocy opisane decyzje Prezydenta. W motywach zaskarżonych rozstrzygnięć organ II instancji wskazał na treść art.2 ust.1 i 2, art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r., nr 193, poz.1287 ze zm.). Podkreślił, że z wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz danych zawartych w księdze wieczystej wynika, że podatnicy są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego o funkcji handlowo-usługowej położonego w O.przy ul. "[...]" o powierzchni 31,30 m2. Z własnością ww. lokalu związany jest udział 5/1000 w użytkowaniu wieczystym działek gruntu nr "[...]", "[...]"i [...]" położonych w obrębie "[...]" , o łącznej powierzchni 6913 m2. Z pisma pełnomocnika Wspólnoty wynika jednocześnie, że części wspólne budynku do dnia 24 listopada 2010r. wynosiły 2061 m2, a od grudnia 2010r. 1586,5 m2. Organ zaznaczył, że M.K.prowadzi od 27 października 1993r. działalność gospodarczą pod nazwą A. Odnosząc się do zarzutów w zakresie opodatkowania powierzchni części wspólnych budynku, organ wskazał, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są oprócz budynków również ich części (art.2 u.p.o.l.). Przytoczył treść art.3 ust.1 pkt 4 lit.a i ust.4 u.p.o.l. i stwierdził, że częścią budynku, mogącą być samodzielnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest wyodrębniony lokal w tym budynku. Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. nr 80, poz.903 ze zm.). Zgodnie z art.3 ust.1 tej ustawy w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Przepis ten jest zgodny z powołanym przez organ art.3 ust.4 u.p.o.l. Przepisy te jednoznacznie rozstrzygają jaka część budynku może być odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomość. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Przepis ten nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Skoro zatem podatnicy są współwłaścicielami lokalu użytkowego oraz udziału 5/1000 w częściach wspólnych budynku i udziału 5/1000 w użytkowaniu wieczystym ww. działek gruntu, to organ I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości w stosunku do osób fizycznych ma charakter konstytutywny, co oznacza że doręczenie takiej decyzji powoduje powstanie zobowiązania podatkowego (art.21 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako "O.p."). Organ wskazał na treść art.68 §1 i §2 O.p. i wynikające z niego terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych. Podniósł, że obowiązek złożenia deklaracji (informacji) podatkowej ciąży wyłącznie na podatniku (art.6 ust.3 u.p.o.l.). Z akt sprawy wynika, że podatnicy nie składali deklaracji podatkowej (pierwsza informacja w sprawie podatku od nieruchomości została złożona w dniu 21 października 2013r.), a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2008r. doręczona została podatnikom w dniu 27 grudnia 2013r., a za 2009r. i 2010r. – 11 grudnia 2013r., tj. przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami, w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strony wniosły o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżących, Kolegium bezpodstawnie przyjęło wspólną powierzchnię użytkową budynku, jaką podał organ I instancji, tj. w oparciu o obliczenia zarządcy nieruchomości. W ewidencji gruntów i budynków nie występuje zapis o wspólnej powierzchni użytkowej budynku, w którym położny jest lokal. Niepewne informacje uzyskane od zarządcy nieruchomości nie mogą stanowić podstawy wymiaru podatku. Wskazali, że pełna deklaracja podatkowa została złożona przez nich na formularzu w terminie ustawowym, po zakupie nieruchomości od syndyka. Nieuzasadnione jest więc naliczenie podatku za lata 2008-2010 – podatek powinien być naliczony za 3 lata (2011-2013). Zarzucili, że Kolegium nie wzięło pod uwagę ich wyjaśnień, m.in. pisma z dnia 22 listopada 2013r. kierowanego do organu I instancji, w którym wskazali, że informacje dotyczące nieruchomości były składane w okresie zakupu przez nich nieruchomości od syndyka, tj. w okresie kiedy prowadził upadłość spółdzielni mieszkaniowej w latach 2004-2005. Zaznaczyli, że dowodem na to, że organ I instancji posiadał informację o nieruchomości są pobierane od 2008r. opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Wyjaśnili, że wypełniony formularz dotyczy tylko 2013r. Nadto zarzucili, że nie zostali poinformowani o wszczęciu postępowania przez Kolegium, ani o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy. W odpowiedziach Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o oddalenie skarg, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wskazało, że informowanie stron o wszczęciu postępowania odwoławczego nie znajduje ustawowego uzasadnienia, gdyż tok postępowania odwoławczego inicjuje złożenie odwołania. Zauważyło, że w niniejszych sprawach sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę przed wydaniem decyzji nie jest istotnym uchybieniem. Skarżący nie wykazali, że wypowiadając się co do zebranego materiału wskazaliby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2014r., skarżący podkreślilio, że zgodnie z art.4 ust.1 u.p.o.l. podstawę wymiaru podatku powinna stanowić powierzchnia użytkowa, a powierzchnie podane przez zarządcę wspólnoty nie zostały nazwane powierzchnią użytkową budynku. Dodatkowo stwierdzili, że pomiar powierzchni winien być dokonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Podnieśli również, że decydujące znaczenie dla organów podatkowych przy ustalaniu podatku od nieruchomości ma wpis do ewidencji gruntów i budynków. Nadto wnieśli o przyznanie zwrotu należnych kosztów, które wyliczyli na kwotę 678,50 zł Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty są zasadne. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art.133 § 1 i 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w jej granicach, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnicza kwestia sporna w sprawie dotyczy opodatkowania części wspólnych budynku, w którym położony jest lokal niemieszkalny o funkcji handlowo-usługowej należący do skarżących. Zastosowanie w tym zakresie znajdzie zatem art.3 ust.5 u.p.o.l., który określa obowiązek podatkowy właścicieli wyodrębnionych lokali w części dotyczącej współwłasności gruntu oraz części wspólnych budynku. Podkreślić w tym miejscu należy, że jest to specyficzna regulacja (lex specialis) obowiązku podatkowego współwłaścicieli będących właścicielami wyodrębnionych lokali, w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność. Określa ona zasady wyliczania powierzchni użytkowej części wspólnej budynku przypadającej na powierzchnię użytkową lokalu należącego do podatnika. Przepis ten stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Z powołanego przepisu wynika, że w mianowniku ułamka, według którego wylicza się ciążący na współwłaścicielach lokali obowiązek podatkowy uwzględnia się powierzchnię użytkową całego budynku, a w liczebniku tego ułamka - powierzchnię użytkową lokalu stanowiącego własność podatnika. Definicja ustawowa powierzchni użytkowej zawarta w art.1a ust.1 pkt 5 u.p.o.l. określa, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Podkreślić przy tym jest, że dla ustalenia całkowitej powierzchni użytkowej budynku nie ma żadnego znaczenia status właścicielski poszczególnych powierzchni. Powierzchnia użytkowa całego budynku to zarówno powierzchnia, która stanowi przedmiot współwłasności, jak i powierzchnia, która nie stanowi przedmiotu współwłasności. Podstawowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia powierzchni użytkowej części wspólnej budynku przypadającej na powierzchnię użytkową lokalu należącego do skarżących ma więc wyliczenie całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Analiza akt sprawy dała podstawę do uznania, że w sprawie nie wyjaśniono w pełni stanu faktycznego w tym zakresie. Skarżący już w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestionowali przyjętą przez organ powierzchnię użytkową budynku oraz podnosili, że pomiary tej powierzchni i obliczenia udziałów powinny być wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Również w pismach z dnia 28 stycznia 2014r. (pkt 3) skarżący nie zgadzali się z ustaleniem powierzchni użytkowej stanowiącej podstawę do obliczenia podatku i kwestionowali zasadność ustalenia podatku na podstawie danych uzyskanych przez organ od zarządcy nieruchomości. Do kwestii tych organ odwoławczy się nie odniósł. Tak jak organ I instancji za podstawę ustaleń faktycznych w zakresie wyliczenia części wspólnych przypadających na lokal skarżących przyjął dane zawarte w piśmie zarządcy nieruchomości. W aktach sprawy znajdują się dwa pisma sporządzone przez zarządcę nieruchomości. Pierwsze, z dnia 23 grudnia 2010r., w którym poinformowano, że ogólna powierzchnia części wspólnych budynku, z wyłączeniem klatek schodowych oraz szybów dźwigowych wynosi 1586,5 m2. W drugim piśmie, z dnia 7 lutego 2011r., zarządca wskazał, że do dnia 24 listopada 2010r. ogólna powierzchnia części wspólnych budynku wynosiła 2061,1 m2 , a od dnia 31 grudnia 2010r. wynosi 1586,5 m2. Zaznaczył przy tym, że 24 listopada 2010r. zbyto część powierzchni wspólnych budynku, w wyniku czego zmieniły się wysokości udziałów w prawach współwłasności w poszczególnych lokalach. Żaden z organów nie zwracał się do zarządcy nieruchomości o wyjaśnienie sposobu pomiaru, czy wyliczenia podanej powierzchni ogólnej części wspólnych budynku. Nie wyjaśniono w szczególności, czy wskazana powierzchnia jest powierzchnią użytkową całego budynku. Nie wskazano w jaki sposób obliczono powierzchnię użytkową części wspólnej budynku przypadającą na powierzchnię użytkową lokalu należącego do skarżących. W konsekwencji powyższego, Sąd stwierdza, że organy naruszyły, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, wynikającą z art.122 i art.187 § 1 O.p., zasadę prawny materialnej. Wobec istotnych braków w ustaleniach faktycznych sprawy i w konsekwencji braku możliwości weryfikacji przyjętej powierzchni użytkowej całego budynku jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, która to powierzchnia jest konieczna do określenia obowiązku podatkowego skarżących w zakresie dotyczącym współwłasności części wspólnych budynku, zaskarżone decyzje wymykają się spod kontroli. Niezasadny natomiast jest zarzut przedawnienia zobowiązania dotyczący lat 2008-2010. Jak wynika z akt sprawy pierwszą informację w sprawie podatku od nieruchomości skarżący złożyli dopiero, po wezwaniu ich przez organ, w dniu 21 października 2013r. Skarżący nabyli na własność opisany lokal użytkowy wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu w dniu 28 kwietnia 2004r. Zgodnie z art.6 ust.6 u.p.o.l. podatnicy zobowiązani są do złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach zawierającej niezbędne dane do wymiaru podatku na formularzu według ustalonego wzoru w okresie 14 dni od dnia zakupu nieruchomości. Z obowiązku tego skarżący się nie wywiązali. Z treści pisma z dnia 30 września 2013r. skierowanego do podatników jednoznacznie wynika, że wezwanie do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości nastąpiło na skutek braku złożenia stosownej informacji przez podatników. W piśmie tym organ powołał przepisy, które nakładają na podatnika obowiązki w zakresie informowania organów podatkowych o okolicznościach mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości oraz terminach i trybie ich składania, a także konsekwencjach nie wypełnienia tego obowiązku. W przypadku złożenia we wcześniejszym terminie stosownych informacji z pewnością podatnicy powołaliby się na spełnienie obowiązku. W niniejszej zaś sprawie skarżący nie wskazali na okoliczność złożenia takiej informacji. Jak już zaznaczono, złożyli jedynie w dniu 21 października 2013r. informację na podatek od nieruchomości. Niejasna informacja podatników zawarta w piśmie z dnia 22 listopada 2013r., że: "Wcześniej informacje dotyczące nieruchomości w (...) były składane w roku 2004-2005 (w okresie kiedy syndyk (...) prowadził upadłość "[...]").", nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Bez znaczenie w sprawie pozostaje okoliczność pobierania przez Urząd Miasta opłat za użytkowanie wieczyste gruntu. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, obowiązek informowania o okolicznościach mających znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest sformalizowany – informację składa się na formularzu, kieruje się ją do właściwego organu podatkowego, a osobą zobowiązaną do jej złożenia jest podatnik. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 2008-2010 nie upłynął przed dniem wydania i doręczenia skarżącym decyzji organu I instancji. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w sprawie zastosowanie znalazł art.68 § 2 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Decyzje ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 zostały doręczone skarżącym odpowiednio w dniach: 27 grudnia 2013r. oraz 11 grudnia 2013r. Odnosząc się do zarzutu braku poinformowania podatników o wszczęciu postępowania odwoławczego, stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują bowiem informowania stron postępowania o powyższym. Postępowanie odwoławcze jest kontynuacją postępowania wszczętego i prowadzonego przez organ I instancji. Wniesienie odwołania inicjuje jedynie ten etap postępowania. W kwestii dotyczącej naruszenia art.200 § 1 O.p., Sąd również nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt FSP 6/04 (publ. ONSAiWSA z 2005r. nr 4, poz.66) wskazano, że: "Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." Nie ulega wątpliwości, że art. 200 §1 O.p. jest adresowany zarówno do organu podatkowego pierwszej, jak i drugiej instancji oraz, że ma on zastosowanie w postępowaniu odwoławczym także wówczas, gdy organ drugiej instancji nie prowadził żadnego postępowania dowodowego. Skoro przepis ten mówi o materiale dowodowym zebranym w sprawie, to znaczy, że chodzi zarówno o materiał zebrany przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Zauważyć także należy, że prawo strony do wypowiedzenia się "w sprawie zebranego materiału" oznacza także prawo do stwierdzenia, że materiał ten nie został zebrany w koniecznym zakresie. Tym samym organ odwoławczy nie może uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn, niż wymienione w art. 200 §2 O.p.. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 200 §1 O.p.. Czym innym jednak jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym wypadku musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny. W rozpoznanej sprawie skarżący nie wykazali wpływu tego uchybienia na wynik sprawy – nie wskazali na inne niż dotychczas podnoszone okoliczności, czy dowody, które doprowadziłyby do wydania rozstrzygnięcie o innej treści. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a., organy podatkowe winny zastosować się do powyższej oceny prawnej. W tym zaś celu organy powinny wyjaśnić w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy w zakresie sposobu wyliczenia powierzchni użytkowej całego budynku i wielkości udziałów w częściach wspólnych budynku przypadających na skarżących. O uchyleniu zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającym je decyzjami organu I pierwszej instancji Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. W punkcie II sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane. Zaś o kosztach postępowania sądowego orzeczono jak w punkcie III sentencji wyroku. Stosownie do art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. na koszty te składają się wpisy stałe od skarg w łącznej kwocie 600 zł oraz koszty przesyłek zawierających skargę oraz pismo z dnia 26 czerwca 2014r. adresowane do Sądu w niniejszych sprawach w łącznej kwocie 8,40 zł. Do kosztów postępowania nie zalicza się natomiast kosztów poniesionych w toku postępowania prowadzonego przez organy podatkowe – w niniejszej sprawie opłaty za wypis z rejestru gruntów oraz pozostałe koszty przesyłek poleconych.