II SA/Rz 666/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skarg A. sp. z o.o., "B." S.A. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. umarza postępowanie w sprawie ze skargi B. S.A.; II. oddala pozostałe skargi; III. zwraca B. S.A. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADENIENIE Przedmiotem skarg "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J., W.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno – Handlowo - Usługowa [...] s.c. W.T., M.P. oraz "B" Spółki Akcyjnej z siedzibą w J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej SKO lub Kolegium, z dnia [...] lutego 2014r., nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pod nazwą "Budowa instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów" na działkach o nr ewid. 3/32, 3/149, 3/33, 3/151, położonych w J., wystąpił do Burmistrza Miasta [...] J.K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. [...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W toku postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2011r. Burmistrz Miasta [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. uzgodnił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. pozytywnie zaopiniował realizację ww. przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2012r., nr [...] orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2013r., nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów" na działkach o nr ewid. 3/32, 3/149, 3/33, 3/151, położonych w miejscowości J. Organ w punktach I-VI szczegółowo określił rodzaj przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ nałożył również obowiązek przygotowania i wdrożenia programu monitoringu środowiska po zakończeniu etapu realizacji przedsięwzięcia oraz stwierdził obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie stwierdzono natomiast obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w związku z zaleceniami zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2013r. wezwano inwestora o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia oraz w zakresie wzrostu natężenia ruchu samochodowego na analizowanym terenie. Następnie na wniosek organu I instancji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...].07.2013 r. znak: [...] uzgodnił i szczegółowo określił środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pozytywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia. Burmistrz uznał, iż inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zaś przedstawione w raporcie oddziaływania na środowisko oraz uzupełnieniach informacje i analizy są dostosowane szczegółowością do tego etapu decyzyjnego, pozwalają bowiem stwierdzić, że realizacja przedsięwzięcia do tego etapu decyzyjnego, nie spowoduje przekroczenia stanu jakości środowiska. W świetle powyższego organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie, przy wypełnieniu warunków wymienionych w sentencji decyzji, spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do uwag i wniosków zgłaszanych zarówno przez strony postępowania jak też przez społeczność lokalną w ramach udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. Od powyższej decyzji Burmistrza Miasta [...] odwołania złożyli: "A." Sp. z o.o., W. T. - wspólnik Firmy Produkcyjno- Handlowo-Usługowej "[...]" s.c. oraz firma "A." S.A. z siedzibą w J. W. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na to, że realizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] 36. Odwołujący się podniósł również zarzut niewystarczającego wyjaśnienia przez organ zagrożenia pożarowego, które powodować będzie funkcjonowanie instalacji. "B." Spółka Akcyjna z siedzibą w J. wniosła o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem i istotnie naruszającej interes prawny spółki. Skarżąca wskazała, iż przedstawiciele Spółki przy sprzedaży działek 3/32, 3/149, 3/33, 3/151 ustanowili służebność gruntową na rzecz każdoczesnych właścicieli tych działek polegającą na prawie przejazdu i przechodu istniejącymi szlakami drogowymi celem połączenia sprzedawanych działek z drogą publiczną tylko w kierunku bramy nr 2. Spółka wskazała, że nie zgadza się aby dojazd do działek realizowany był przez bramę główną nr 1 i przez tereny przemysłowe B. S.A. "A." Sp. z o.o. podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, oraz naruszenie przepisów materialnego prawa z zakresu ochrony środowiska. Spółka również zarzuciła niezgodność przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego. W treści odwołania Spółka podniosła zarzuty, iż ustalone uwarunkowania dla realizacji przedmiotowej inwestycji dotyczące m.in. gospodarki ściekami, magazynowania odpadów są ogólne i nieprecyzyjne, a także ustalone zostały z pominięciem zagrożeń jakie spowoduje awaria instalacji. Zdaniem ww. spółki decyzja narusza przepisy ustawy o odpadach, ustawy Prawo wodne i przepisy dotyczące odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz dotyczące substancji niebezpiecznych. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej także "Kolegium" decyzją z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 63 § 1 i § 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80, art. 82 ust 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r., poz. 1235 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz § 3 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium naprowadziło, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżona decyzją wydana została po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium ustalenia i wnioski wynikające z raportu nie budzą zastrzeżeń. Nie zawiera on nieścisłości i nieprawidłowości, wobec czego brak jest podstaw, aby odmówić mu wiarygodności i nie przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dotyczących planowanej inwestycji. Z raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie usytuowane będzie na działkach o nr ewid. 3/32, 3/149, 3/33, 3/151 w J. Zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" uchwalonym przez Radę Miejską [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2003 r. (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...]) zmienionym uchwałą korygującą Rady Miejskiej [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...]) dalej zwanym "MPZP", działki objęte planowanym przedsięwzięciem położone są w terenach oznaczonych symbolem 27NU tj. zgodnie z MPZP teren międzygminnego zakładu zagospodarowania odpadów o podstawowym przeznaczeniu pod lokalizację obiektów i urządzeń zapewniających skuteczne unieszkodliwianie odpadów. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko oraz z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2013 r. uzgadniającego środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, przedmiotowa instalacja będzie służyła zarówno unieszkodliwianiu jak również odzyskowi odpadów. Przedsięwzięcie będzie elementem systemu zagospodarowania odpadów komunalnych. Z punktu widzenia wpływu na środowisko obszar realizacji przedsięwzięcia jest optymalny, gdyż jest to teren oddalony od zabudowy mieszkaniowej i z przeznaczeniem w MPZP na tego typu instalacje. Wykonane obliczenia wpływu instalacji na jakość powietrza wykazały, że poza terenem zakładu nie wystąpią przekroczenia wartości odniesienia, czyli nie będą przekraczane maksymalne dopuszczalne wartości stężeń substancji występujących w powietrzu. Ścieki sanitarno-bytowe będą odprowadzane do zbiorników bezodpływowych i wywożone na oczyszczalnię ścieków. Ścieki powstałe w instalacji segregacji odpadów (porządkowe i ewentualne odcieki z przywożonych odpadów oraz procesu kompostowania), poprzez wewnętrzny system kanalizacyjny hali, trafiać będą do zbiornika bezodpływowego i wywożone będą do oczyszczalni ścieków, z którymi inwestor podpisze stosowne umowy. Wody opadowe z terenu zakładu będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej ZTS [...], po uprzednim podczyszczeniu w separatorze. Zabezpieczenie wód podziemnych będzie zagwarantowane poprzez odpowiednie technologie wykonania szczelnej i odpowiednio wyprofilowanej posadzki wewnątrz hali oraz utwardzone drogi i place, z odwodnieniem ich poprzez osadniki i separator. Na etapie eksploatacji w otoczeniu instalacji mogą oddziaływać głównie uciążliwości zapachowe (emisja odorów), które ograniczone zostaną poprzez zastosowanie rozwiązań technologicznych i organizacyjnych w instalacji tj. wyładunek odpadów wewnątrz hali, zainstalowanie barier antyodorowych z systemem neutralizacji substancji uciążliwości zapachowych, złożonym z materiałów żelowych wodno-glikolowych. Ponadto linia do produkcji paliwa alternatywnego oraz kompostownia zlokalizowane będą wewnątrz hali. Przedstawione w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dane, dotyczące przewidywanej emisji zanieczyszczeń do powietrza, pozwalają na przyjęcie, że proponowane rozwiązania pozwolą na dotrzymanie dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, więc emisja substancji z instalacji znajdującej się na terenie planowanego zakładu nie spowoduje przekroczeń standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia. Raport zawiera również dane dotyczące klimatu akustycznego, w sposób wiarygodny wykazujące, że emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z przedmiotową inwestycją nie osiągnie wartości ponadnormatywnych. W wyniku dokonanych analiz nie stwierdzono znacznych oddziaływań na środowisko w tym również na zdrowie i życie ludzi. Powyższe ustalenia raportu i uzupełnień do raportu, skład orzekający Kolegium uznał za wiarygodne i wystarczające dla określenia wpływu planowanej inwestycji na środowisko na tym etapie. Ustalenia te nie zostały też zakwestionowane przez organy współdziałające przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 uzgodnienie RDOŚ oraz pozytywną opinię PPIS (opina sanitarna z dnia [...].05.2012 r. znak: [...] oraz pismo z dnia [...].04.2013 r. o podtrzymaniu tej opinii). Zgodnie ze stanowiskiem RDOŚ organ I instancji nałożył w pkt IV decyzji obowiązek przygotowania i wdrożenia, po zakończeniu etapu realizacji przedsięwzięcia, programu monitoringu środowiska dotyczącego zanieczyszczeń powietrza i uciążliwości odorowej, ochrony środowiska gruntowo-wodnego, oddziaływania hałasu, ochrony powierzchni ziemi przed odpadami i kontroli parametrów procesu technologicznego. Ponadto w pkt V organ nałożył obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ w wydanej decyzji, odniósł się także do ustaleń postępowania przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa. Uzasadnienie decyzji zawiera informacje, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy tj. informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W wyznaczonym zgodnie z art. 79 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 i art. 33 ust. 1 ustawy terminie wpłynęły wnioski i uwagi mieszkańców a także protesty i zastrzeżenia stron postępowania. Organ w treści decyzji wskazał, że wnioski dotyczyły m.in. niezgodności z MPZP, emisji zanieczyszczeń, odoru i hałasu do atmosfery, braku dróg dojazdowych, obniżenia atrakcyjności terenu i obniżenia wartości nieruchomości. Zgłoszone uwagi i wnioski organ uwzględnił w trakcie postępowania dokonując stosownych ustaleń, w szczególności żądając od inwestora wyjaśnień dotyczących kwestii podnoszonych przez społeczność lokalną i strony postępowania. Na podstawie tak dokonanych ustaleń organ I instancji w zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił i odniósł się do zgłoszonych uwag i wniosków. Decyzja I instancji wydana została zgodnie z przepisami prawa i spełnia wymogi wynikające zarówno z 107 k.p.a. jak i art. 82 ust. 1 ustawy, który określa obligatoryjne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do decyzji dołączono również charakterystykę przedsięwzięcia jako załączniki do decyzji, co stanowi wypełnienie dyspozycji art. 82 ust. 3 ustawy. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż posiadane na etapie wydawania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia, nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, stąd też organ I instancji (w ślad za organem uzgadniającym) zasadnie nałożył w pkt IV decyzji obowiązek przygotowania i wdrożenia, po zakończeniu etapu realizacji przedsięwzięcia, programu monitoringu środowiska dotyczącego zanieczyszczeń powietrza i uciążliwości odorowej, ochrony środowiska gruntowo-wodnego, oddziaływania hałasu, ochrony powierzchni ziemi przed odpadami i kontroli parametrów procesu technologicznego oraz zasadnie w pkt V nałożył obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, złożyli "A. "Sp. z o.o." z siedzibą w J., W. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno – Handlowo - Usługowa [...] s.c. W. T., M. P. oraz "B." Spółka Akcyjna z siedzibą w J., reprezentowana przez adwokata D. P., "B." Spółka Akcyjna z siedzibą w J. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, a to: 1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez SKO wszystkich przepisów i okoliczności związanych z planowaną inwestycją, tj. ograniczenie się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż zarzuty Skarżącego w przedmiocie sposobu komunikowania terenu inwestycji poprzez istniejące drogi publiczne i drogi wewnętrzne "nie znajdują uzasadnionych podstaw na tym etapie decyjzyjnym"-, 2) art. 7. art. 77 § 1 art. 80. art. 107 § 3 k.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].10.2013r. w zakresie sposobu komunikowania terenu inwestycji poprzez istniejące drogi publiczne i drogi wewnętrzne; niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie negatywnego stanowiska skarżącego wobec sposobu komunikowania terenu inwestycji poprzez istniejące drogi publiczne i drogi wewnętrzne; naruszeniu swobody w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, w szczególności w zakresie sposobu komunikowania terenu inwestycji poprzez istniejące drogi publiczne i drogi wewnętrzne; 3) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a polegający na nieuwzględnieniu zarzutów stron postępowania odnośnie wpływu inwestycji na środowisko oraz naruszenia przez decyzję interesu prawnego strony postępowania; 4) art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 t. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprzeprowadzenie kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a polegającej na nieuwzględnieniu wyników postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa, w szczególności w zakresie sposobu komunikowania terenu inwestycji poprzez istniejące drogi publiczne i drogi wewnętrzne; W oparciu o tak sformułowane zarzuty ww. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r., poz. 21), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2001r. 12, poz. 1206) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska (Dz. U. z 2006r. nr 137, poz. 984), a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w J. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący precyzując niezgodności przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego podniósł, że podstawowym przeznaczeniem terenu objętego decyzją jest prowadzenie procesów mających na celu unieszkodliwianie odpadów przez międzygminny zakład zagospodarowania odpadów. Procesy odzysku mogą być jedynie realizowane jako działalność uzupełniająca. Oznacza to, że odzysk odpadów może być realizowany wyłącznie w sytuacji, gdy na terenie zakładu będzie eksploatowana, jako główna i przeważająca działalność - instalacja do unieszkodliwiania odpadów. Natomiast odzysk odpadów może zostać może zostać dopuszczony wyłącznie jako działalność poboczna. Z opisu przedsięwzięcia nie wynika, aby inwestor zamierzał uruchomić instalację służącą do unieszkodliwiania odpadów, a przeprowadzona klasyfikacja kompostowni jest w tym zakresie błędna. Odzysk nie może być w tej sytuacji prowadzony samodzielnie, gdyż przejąłby funkcje podstawową, na co nie pozwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Proces kompostowania wysegregowanych frakcji biologicznie rozkładanych ze strumienia odpadów komunalnych jest klasyfikowane jako proces odzysku odpadów o kodzie R3. Również produkcja paliwa alternatywnego jest odzyskiem odpadów określanych symbolem R15 zgodnie z załącznikiem nr 5 ustawy o odpadach. Zdaniem skarżącego wykazana niezgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje całkowite wykluczenie możliwości realizacji przedsięwzięcia w tym terenie. W tej sytuacji inwestor przed rozpoczęciem inwestycji polegającej na budowie zakładu przetwarzania odpadów na tym terenie powinien wcześniej wystąpić o zmianę zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił organowi II instancji zbyt pobieżne rozpoznanie zapisów planu bez wgłębiania się w tematykę definicji pojęć "unieszkodliwianie odpadów" i "odzysk odpadów" oraz brak analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz przedstawionych w raporcie oddziaływaniach na środowisko i uzupełnieniach informacji, czego dowodem jest zawarte w decyzji stwierdzenie, że realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia jakości środowiska w rejonie. Skarżący zarzuca decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta [...] niezgodność decyzji z wymogami ustawy o odpadach, poprzez nie podanie w pkt I kodu odpadów poddanych odzyskowi oraz niewłaściwe nazewnictwo paliwa alternatywnego oraz niezgodność decyzji z ustawą prawo wodne, z uwagi na potraktowanie w pkt II ppkt 16 decyzji ścieków wymagających oczyszczenia jako wody opadowo- roztopowe z terenów narażonych na zanieczyszczenie. Ponadto organ w treści decyzji zawarł stwierdzenia powodujące, że decyzja nie jest konkretna, precyzyjna i szczegółowa Ponadto podniósł zarzuty dotyczące sprzeczności pomiędzy poszczególnymi punktami decyzji. Podniósł powoływanie nieaktualnych aktów prawnych, pomijanie aktów zmieniających oraz mylenie pojęć (np. wód opadowo-roztopowych ze ściekami przemysłowymi). W.T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno – Handlowo - Usługowa [...] s.c. W.T., M.P. wniósł o umorzenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w zaskarżonej decyzji pominięto kwestie dotyczące dojazdu, jak i realnego wpływu projektowanej instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów na wody gruntowe i czystość powietrza. Nie ustosunkowano się również do kwestii zagrożenia pożarowego. Ponieważ zarząd Spółki nie wyraził zgody na korzystanie z bram wjazdowych i dróg wewnętrznych na terenie zakładu, a droga wewnętrzna firmy T. nie jest przystosowana do natężenia ruchu który powstanie przy obsłudze instalacji, wiadomo już na tym etapie, że inwestycja nie spełni warunków w kwestii właściwego skomunikowania przedsięwzięcia. Mimo braku dojazdu inwestor może rozpocząć proces inwestycyjny, co oznacza, że mieszkańcy postawieni zostaną niejako przed faktem dokonanym w zakresie przyszłej konieczności ustanawiania dróg dojazdowych w drodze służebności. Także odsunięte w czasie, na etap postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zostały kwestie dot. wpływu instalacji na czystość powietrza i ewentualną jej uciążliwość, co stanowi próbę przeforsowania budowy pomimo wielu przeciwwskazań. Będzie to prowadziło do pogłębiania się konfliktu pomiędzy inwestorem a lokalną społecznością i przyczyniało do powstawania kolejnych problemów które przy uruchomionym i postępującym procesie inwestycyjnym będą tylko narastać a ich rozwiązanie będzie trudniejsze. Skarżący wskazał, że w powstaniu sortowni śmieci w tej niekorzystnej z wymienionych względów lokalizacji upatruje zagrożenia dla istnienia i prawidłowego funkcjonowania jego firmy W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2014r. (data wpływu do Sądu 25 sierpnia 2014r.) "B" Spółka Akcyjna z siedzibą w J. reprezentowana przez adwokata D.P. cofnęła skargę złożoną w powyższej sprawie oraz wniosła o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "p.p.s.a". Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że stosownie do brzmienia art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Procesowym skutkiem rezygnacji skarżącego z sądowej kontroli zaskarżonej decyzji jest umorzenie postępowania, bowiem zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując przeciwwskazań wymienionych w art. 60 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku umarzając postępowaniu w sprawie ze skargi "A" Spółka Akcyjna w J. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego przy czym postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 232 § 2 p.p.s.a.). Z uwagi na fakt, że skarżący "A" Spółka Akcyjna w J. uiściła wpis sądowy w kwocie 200 zł, a postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, na skutek cofnięcia skargi, o zwrocie wpisu Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 232 § 2 p.p.s.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie wydane w zakresie pkt II wyroku w pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z art. 71 ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2 ust. 2). Decyzja przewidziana w tym przepisie w swej istocie określa środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza zrealizować planowane przedsięwzięcie. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny, przy respektowaniu reguły wyrażonej w art. 7 k.p.a., znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który – wbrew zarzutom skargi – został przez organy obu instancji oceniony zgodnie z regułami k.p.a. (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie jasny i wyczerpujący wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy organu I instancji, odnosząc się zarazem do zarzutów odwołań. W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, jak również w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym i jednocześnie stwierdza konieczność przygotowania i wdrożenia programu monitoringu środowiska, a także stwierdza konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie stwierdza potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy wynika, że ze względu na charakter planowanego przez inwestora do realizacji przedsięwzięcia Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011r., nr [...] przy respektowaniu regulacji art. 63 i art. 68 ustawy, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej wnioskiem. Jednocześnie postanowieniem tym ustalony został zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który winien spełniać wymogi określone w art. 66 ust. 1 ustawy. Przedstawiona charakterystyka planowanego przedsięwzięcia uzasadniała sklasyfikowanie go do kategorii wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Organ I instancji, realizując obowiązki określone przepisem art. 77 ust. 1 ustawy wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w przedmiotowym zakresie; organy te wydały odpowiednio postanowienie uzgadniające (z dnia [...] lipca 2013r., nr [...]) oraz postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii (opina sanitarna z dnia [...].05.2012 r. znak: [...] oraz pismo z dnia [...].04.2013 r. o podtrzymaniu tej opinii), na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy też wskazać, że z ustaleń będącego w aktach sprawy raportu (wraz z jego uzupełnieniem) o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia sporządzonego przez biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko wynika, w jakim zakresie przedmiotowe przedsięwzięcie potencjalnie zagraża środowisku i zawiera w tym zakresie wytyczne co do eliminacji zagrożeń. Skarżący w żadnym zakresie nie podważyli ustaleń powołanego wyżej raportu sporządzonego przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje, stąd też zarzuty skargi odnoszące się do nieuwzględnienia realnego wpływu projektowanej instalacji do mechaniczno – biologicznego przetwarzania odpadów na wody gruntowe i czystość powietrza, czy też zagrożenia pożarowego, jakie niesie ze sobą realizacja przedmiotowej inwestycji, uznać należy za chybione. Wypada również zauważyć, iż w opracowanym raporcie uwzględniono zagadnienia określone w postanowieniu z dnia [...] października 2011r. w zakresie, w jakim było to możliwe na obecnym etapie postępowania. Nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z faktu, że na obecnym etapie przygotowawczym przedsięwzięcia brak jest szczegółowych danych dotyczących parametrów planowanej inwestycji oraz z uwagi na obowiązujący na tym terenie "Program ochrony powietrza dla strefy [...]". Szczegółowe natomiast rozwiązania kwestii mających wpływ na zagrożenia powoduje objęta decyzja inwestycja będą musiały zostać wzięte pod uwagę w projekcie budowlanym, który będzie podlegał zatwierdzeniu w odrębnym postępowaniu. Nietrafny jest zarzut naruszenia ustawy o odpadach poprzez niepodanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kodu odpadów, bowiem z ustawy tej taki obowiązek nie wynika. Za chybione należy uznać zarzuty w zakresie braku dojazdu do terenu inwestycji, bowiem kwestie posiadania lub braku dojazdu będą przedmiotem oceny na kolejnym etapie inwestycyjnym – etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nietrafny jest także zarzut niezgodności spornego przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP. Wyjaśnić wypada, że inwestycja obejmuje "budowę instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów", co oznacza, że obejmuje zarówno odzysk, jak i unieszkodliwianie odpadów. Treść raportu wskazuje, że proces w ramach przedsięwzięcia projektuje się takie procesy jednostkowe jak: rozdrabnianie, przesiewanie, sortowania i kompostowanie. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy odpadach pod pojęciem przetwarzania odpadów rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie, zaś pod pojęciem unieszkodliwiania odpadów, zaś stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 30 ww. ustawy rozumie się proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Z załącznika nr 2 do ustawy o odpadach wynika, że jeżeli nie istnieje inny właściwy kod D, do procesu unieszkodliwiania odpadów można zaliczyć procesy wstępne poprzedzające unieszkodliwienie, w tym wstępna obróbka, jak np. sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulacja, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie lub separacja przed poddaniem któremukolwiek spośród procesów wymienionych w pozycjach D1-D12 załącznika. Inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 27 NU – z przeznaczeniem podstawowym pod lokalizację obiektów i urządzeń zapewniających skuteczne unieszkodliwianie odpadów oraz z przeznaczeniem uzupełniającym na usługi pochodne procesu odzyskiwania materiałów i surowców. Mając zatem na uwadze powyższe zapisy oraz treść raportu stwierdzić należy, że charakter spornego przedsięwzięcia nie narusza przeznaczenia terenu, wynikającego z zapisów MPZP. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego oraz prawa procesowego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty w obydwu w skargach Sąd uznaje za chybione i nietrafne. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga w pkt II wyroku została oddalona.