VI SA/Wa 3586/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2014 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 165a § 1 oraz art. 133 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania, w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, wykonania decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Niniejsze postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym: Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) w związku z art. 8. art. 15, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 42 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. Nr 161, poz. 1085 z późn. zm.) po przeprowadzeniu przetargu na prowadzenie kasyna gry w województwie [...] udzielił F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ulicy [...], koncesji na prowadzenie kasyna gry w K., w województwie [...], na okres 6 lat. Decyzja ta została wydana po przeprowadzeniu przetargu, w którym brały udział: 1. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ulicy [...] - jedna oferta; 2. E. Sp. z o.o. z siedzibą w O., przy ulicy [...] - dwie oferty. 3. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy [...] - jedna oferta. W związku z powyższym Minister Finansów, dokonał rozstrzygnięcia w zakresie żądania poszczególnych uczestników postępowania i udzielił - odrębnymi decyzjami - koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. spółce F. Sp. z o.o. oraz spółce E. Sp. z o.o. na prowadzenie kasyna gry w K., a także - odrębnymi decyzjami - odmówił udzielenia koncesji pozostałym podmiotom, tj. C. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o. w odniesieniu do drugiej oferty złożonej przez ww. spółkę, a dotyczącej koncesji na prowadzenie kasyna gry w K.. Następnie E. Sp. z o. o. złożyła do Ministra Finansów wniosek o wstrzymanie, w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], którą organ udzielił F. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry w K.. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że stosownie do art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera oznaczenie strony, którą jest w niniejszej sprawie F. Sp. z o.o. Z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej koncesji na kasyno gry w K. wystąpiła E. Sp. z o.o., to jest podmiot, który w ocenie Ministra Finansów nie jest stroną postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Finansów decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Jak podkreślił organ, podstawowe znaczenie dla oceny, czy ktoś jest stroną, ma ustalenie, czy zainteresowany posiada "interes prawny" w załatwieniu sprawy. O ocenie takiej nie decyduje jednak wewnętrzne przekonanie danej osoby, lecz przepis prawa materialnego, w rozpoznawanej sprawie. Rozstrzygające w tej sprawie jest brzmienie art. 42 ustawy o grach hazardowych dotyczący spółki, która uzyskała przedmiotową koncesję. Dlatego też, w ocenie Ministra Finansów stroną w rozumieniu art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiotowym postępowaniu jest F. Sp. z o.o. - podmiot, który uzyskał koncesję na prowadzenie kasyna gry w K.. Natomiast skarżąca jest podmiotem zainteresowanym w sprawie, nie jest jednak stroną, nie ma w tej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, czyli nie legitymuje się przymiotem strony. Dodatkowo organ wyjaśnił, że przed Ministrem Finansów nie prowadzone jest żadne postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., a tylko w toku takiego postępowania może być wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie do Ministra Finansów wpłynęło zażalenie E. Sp. z o.o. na ww. postanowienie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie: 1) art. 42 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji błędne zastosowanie, tj. uznanie, że przepis stanowi o wyłącznym nadaniu przymiotu strony postępowania F. Sp. z o.o., podczas gdy przepis w ogóle nie reguluje kwestii legitymacji w postępowaniu podatkowym, 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że Spółka nie jest stroną postępowania pozbawiając ją tym samym ochrony własnego interesu prawnego podczas, gdy powyższe naruszenie wynika tylko i wyłącznie z bezprawnego działania organu, który w postępowaniu o udzielenie koncesji wydał decyzję częściową mimo braku takiego uprawnienia, 3) art. 165 i art. 165a Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], podczas gdy skarżącej jako uczestnikowi postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji przysługiwał i przysługuje dalej przymiot strony, w związku z czym organ powinien był wszcząć postępowanie i merytorycznie rozpatrzyć wniosek, 4) art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, wynikające z bezprawnego odebrania skarżącemu przymiotu strony i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, 5) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia i jego treść budzą uzasadnione wątpliwości. Uwzględniając powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wszczęcie postępowania w sprawie wstrzymania, w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Minister Finansów stwierdził po przeanalizowaniu wniesionego zażalenia oraz okoliczności faktycznych i prawnych sprawy odnośnie złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie, w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], uznał, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem w niniejszym stanie faktycznym i prawnym nie ma podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Minister Finansów podkreślił, że organ I instancji, działając na podstawie art. 165a § 1 oraz art. 133 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej. Organ wskazał także, że powołany przez skarżącą jako podstawa wniesionego żądania wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, nie daje podstaw do uwzględnienia tego żądania. Minister Finansów powołując się na brzmienie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego i nie można jej w związku z tym przypisać przymiotu strony, dlatego też należało odmówić wszczęcia postępowania. Ponadto organ podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ ten zwrócił uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej nie funkcjonuje jako odrębny tryb postępowania, ponieważ z treści tego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie ww. przepisu ma ścisły związek z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności owej decyzji. Natomiast w niniejszej sprawie przed organem nie toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] i tym samym nie można dokonać - z urzędu, czy też na wniosek - wstrzymania jej wykonania. Dlatego też w niniejszej sprawie nie występują okoliczności wskazane w art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, od których uzależnia on możliwość wstrzymania wykonania decyzji i powyższe powoduje, iż postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącej nie może być wszczęte. Ponadto, w niniejszej sprawie organ stwierdził, iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego, warunkującego nadanie jej przymiotu strony w tym postępowaniu. W związku z powyższym organ słusznie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej. Decyzja w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w K., została wydana na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o grach hazardowych i zawiera m.in. oznaczenie strony (nazwę spółki), którą w tym przypadku jest F. Sp. z o.o. Tymczasem z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej F. Sp. z o.o. koncesji na kasyno gry w K. wystąpiła E. Sp. z o.o. W związku z tym organ w zaskarżonym postanowieniu, na podstawie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej odmówił skarżącej przymiotu strony. Minister Finansów odpowiadając na zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że z treści przywołanego przepisu wynika, iż dla przyjęcia czy dany podmiot jest stroną postępowania podatkowego, nie wystarczy wykazanie, że jest on jednym z podmiotów prawa podatkowego (podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, w rozumieniu w art. 110-117a). Niezbędne jest spełnienie drugiego kryterium, którym jest posiadanie interesu prawnego, przy czym musi to być interes prawny danego podmiotu. W przedmiotowej sprawie przepisem wynikającym z prawa materialnego jest art. 42 ustawy o grach hazardowych dotyczący spółki, która uzyskała koncesję na prowadzenie kasyna gry. Zatem stroną w rozumieniu art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiotowym postępowaniu jest F. Sp. z o.o. - podmiot, który uzyskał koncesję na prowadzenie kasyna gry w K.. Art. 42 pkt 1 ustawy o grach hazardowych określa bowiem, że koncesja na prowadzenie kasyna gry jest wydawana w formie decyzji administracyjnej, określenie w niej nazwy spółki, do której jest ona skierowana, wskazuje również stronę postępowania. W sprawie niniejszej koncesja na prowadzenie kasyna gry w K. zawiera oznaczenie strony - F. Sp. z o.o. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącej, iż sam fakt wniesienia odwołania od decyzji o odmowie udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry powinien spowodować wstrzymanie przez organ wykonania decyzji o udzieleniu koncesji do czasu jego rozpatrzenia, Minister Finansów podkreślił, że zarzut ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania co do zasady nie powoduje bowiem wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , w której zaskarżyła w całości postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 roku, znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 roku (znak: [...]) odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 lit. a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku nr 8, poz. 60, z późn. zm., dalej również jako "OP") w zw. z art. 165 oraz art. 165a OP poprzez błędne jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 roku (znak: [...]) odmawiającego spółce E. sp. z o.o. wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], podczas gdy organ powinien zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, tj. uchylić ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 roku i orzec co do istoty sprawy, a mianowicie wszcząć postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą Minister Finansów udzielił F. Sp. z o.o. koncesję na prowadzenie kasyna gry w K.; 2. naruszenie art. 133 § 1 OP w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 toku o grach hazardowych Dz. U. 2009 r., Nr 201, poz. 1540, (dalej również jako "Ustawy hazardowej') poprzez błędne uznanie, że stroną w przedmiotowym postępowaniu jest wyłącznie F. Sp. z o.o., podczas gdy przepis art. 42 ustawy o grach hazardowych nie reguluje w ogóle kwestii legitymacji w postępowaniu podatkowym; 3. naruszenie art. 207 § 1 OP poprzez błędne stwierdzenie, że możliwym jest wydanie w postępowaniu podatkowym decyzji częściowej, podczas gdy przepisy art. 207 § 1 OP nie przewiduje takiego uprawnienia organów podatkowych; 4. naruszenie art. 120 OP poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa; 5. naruszenie art. 121 § 1 OP poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 6. naruszenie art. 127 OP w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U.1997.78.483) poprzez pominięcie zasady, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, a tym samym uniemożliwienie skarżącej wstrzymania wykonania decyzji wydanej w I instancji tj. decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udzieleniu koncesji F. Sp. z o.o. na prowadzenie kasyna gry w K.. W związku z powyższym wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 roku (znak: [...]): a w konsekwencji również 2. poprzedzającego postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 roku (znak: [...]): 3. zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, że nie można podzielić zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ przepisów art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 165 i art. 165a Ordynacji podatkowej poprzez błędne jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] udzielającej F. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry w K.. Słusznie organ przyjął, że w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Istotne dla zrozumienia istoty sprawy jest wyjaśnienie, że pierwotnym punktem sporu w sprawie niniejszej jest wydanie na rzecz spółki F. koncesji na prowadzenie kasyna gry i jednoczesne odmówienie skarżącej inną decyzją udzielenia koncesji na prowadzenie takiej działalności. Sąd stanął na stanowisku, że koncesja to akt administracyjny wydawany przez organ koncesyjny i upoważniający koncesjonariusza do prowadzenia ściśle określonej działalności gospodarczej. Koncesja jest przejawem reglamentacji działalności gospodarczej dokonywanej przez państwo. Wyraża ona akt zgody władz publicznych na podjęcie i prowadzenie działalności przez określonego przedsiębiorcę. Zawiera w sobie cechy pozwolenia, a zarazem różni się od niego tym, że jest udzielana w pewnym tylko zakresie działalności gospodarczej. Rodzaje działalności koncesjonowanej wymienione są enumeratywnie w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl art. 46 wspomnianej ustawy działalnością koncesjonowaną jest: m.in. prowadzenia kasyna gry (ust. 1 pkt 7). Szczegółowy zakres i warunki wykonywania działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu określają przepisy odrębnych ustaw (ust. 2). Wszystkie rodzaje działalności koncesjonowanej są zatem szczegółowo uregulowane w stosownych ustawach. Koncesja ogranicza zasadę swobody działalności gospodarczej wprowadzając szczególne przesłanki jej wykonywania i uzależniając je od zgody organu koncesyjnego. Rozdział 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poświęcony jest koncesjom na prowadzenie kasyna gry. W myśl art. 32 ust. 1 tej ustawy, koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Zgodnie z art. 33 ust. 1 w przypadku złożenia wniosku o udzielenie koncesji albo zezwolenia, których wydanie podlega ograniczeniom ilościowym, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra informację o złożeniu wniosku, wraz ze wskazaniem nazwy podmiotu, przedmiotu wniosku oraz miejscowości, której wniosek dotyczy. Jeżeli o koncesję albo zezwolenie, których wydanie podlega ograniczeniom ilościowym, ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w ustawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza i przeprowadza przetarg (art. 33 ust. 2). Przedmiotem postępowania przetargowego jest udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w danej lokalizacji i decyzje wydane po przeprowadzeniu postępowania, rozstrzygają sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez stronę. Z taką sytuację mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej był ogłoszony i prowadzony przetarg i w sposób prawidłowy wydał w tej sprawie decyzje rozstrzygające w sposób indywidualny każdą złożoną ofertę. Z brzmienia bowiem zapisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 41 oraz art. 42 ustawy, wynika, że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w przetargu odrębnych, skierowanych do poszczególnych konkretnych podmiotów, decyzji, czy to pozytywnych (koncesja), czy też odmawiających udzielenia koncesji. Zatem, zdaniem Sądu, Minister Finansów mógł, po przeprowadzeniu postępowania przetargowego odrębnymi decyzjami udzielić koncesji na prowadzenie kasyna gry poszczególnym spółkom, co z resztą słusznie uczynił wydają cztery indywidualne decyzje odnoszące się do każdej złożonej oferty. W sprawie niniejszej do Ministra Finansów został złożony po wydaniu decyzji kończących postępowanie przetargowe, w oparciu o art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej spółce F. koncesji na prowadzenie kasyna gry. Należy wyjaśnić, że art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy wstrzymuje wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Z brzmienia przepisu wynika zatem, że obowiązek organu wstrzymania wykonania decyzji powstaje, gdy spełniona będzie określona w nim przesłanka, jaką jest prawdopodobieństwo istnienia jednej z przesłanek pozytywnych do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 247 § 1 O.p. Sąd popiera stanowisko organu, którego zdaniem wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej nie funkcjonuje jako odrębny tryb postępowania, ponieważ z treści tego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie ww. przepisu ma ścisły związek z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności owej decyzji. Natomiast w niniejszej sprawie przed organem nie toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] i tym samym nie można dokonać - z urzędu, czy też na wniosek - wstrzymania jej wykonania. Zatem fakt, iż w niniejszej sprawie nie występują okoliczności wskazane w art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, od których uzależnia on możliwość wstrzymania wykonania decyzji, powoduje, iż postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącej nie może być wszczęte. Konsekwencją powyższego rozumowania jest prawidłowe zastosowanie przez organ przepisu art. 165a § 1 oraz art. 133 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z brzmieniem art. 165a Ordynacji podatkowej jeżeli żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, organ nie przystępuje do formalnego badania wniosku, a zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania. Jak stwierdzono wyżej, skarżąca nie była w sprawie zakończonej wydaniem koncesji udzielającej spółce F., zatem organ wydając zaskarżone postanowienie słusznie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania koncesji opierając się na zasadzie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 42 ustawy o grach hazardowych, czyli odmówił skarżącej przymiotu strony. Przymiot strony skarżącej służy bowiem w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji odmawiającej skarżącej udzielenia koncesji. Wskazać należy, iż przepis art. 121 Ordynacji podatkowej obliguje organy podatkowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwowych, tym samym organ obowiązany jest do działania odpowiadającego aktualnemu stanowi prawnemu. Stosownie do art. 120 Ordynacji podatkowej, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że podejmują tylko takie działania, do których zostały umocowane wyraźnym przepisem prawa i w zakresie tego upoważnienia. Tym samym, organ bierze pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy tylko te okoliczności, które mają znaczenie dla jej rozpatrzenia, z uwzględnieniem przede wszystkim obowiązujących w tym zakresie unormowań prawnych. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych argumentów, za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie postępowanie było prowadzone zgodne z ogólnymi zasadami postępowań podatkowych, w szczególności nie wykraczały poza ramy uregulowań zawartych w treści art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Organy nie dopuściły się także naruszenia art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem przepis ten ma zastosowanie tylko w sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując ustaleń organy podatkowe nie naruszyły zatem przepisów prawa procesowego, gdyż działały w granicach obowiązującego prawa, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do tych organów, wyjaśniając należycie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu przedmiotowej sprawy i podejmując wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Minister Finansów prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy art. 165a § 1 i 252 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu Minister Finansów w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami przeprowadził postępowanie, dwukrotnie rozpoznając sprawę i w każdej instancji wyjaśniając w pełni motywy swojego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej oraz art. 78 Konstytucji RP jest bezpodstawny. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.