I OZ 1124/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 794/14 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 6 czerwca 2014 r., nr: WG-IV.7534.161.2014.MA w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr: [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia napowietrznej linii elektroenergetycznej. postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w dacie decyzji Wojewody Podlaskiego zamiast: "8 maja 2014 r.", wpisać: "6 czerwca 2014 r.", 2. oddalić zażalenie. S. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr: WG-[...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia napowietrznej linii elektroenergetycznej. W skardze tej został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 24 września 2014 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że strona skarżąca nie wskazała, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też, czy występują okoliczności powodujące, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Sąd nie dostrzegł okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Sąd I instancji podkreślił, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji administracyjnej, nie bada bowiem zasadności samej skargi, lecz sprawdza, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Sąd zaznaczył, że interes prawny wnioskodawców podlega ochronie na podstawie art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), który stanowi że na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie (opisane w ust. 1) ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy, ustalając odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód, a także jeżeli zmniejszy się wartość nieruchomości – powiększonego o kwotę odpowiadająca temu zmniejszeniu. Sąd zaznaczył ponadto, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej należy wyważyć przeciwstawne interesy: indywidualny i społeczny. Uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie byłoby – w ocenie Sądu – istotnym zaburzeniem inwestycji i jednocześnie naruszałoby interes społeczny. Realizowana inwestycja ma bowiem strategiczne znaczenie nie tylko dla województwa podlaskiego. Z jednej strony połączy system elektroenergetyczny Polski i Litwy poprawiając bezpieczeństwo energetyczne województw warmińsko mazurskiego i podlaskiego od strony litewskiej. Z drugiej – linia ta umożliwi transgraniczną wymianę energii elektrycznej i zamknie tzw. "pierścień bałtycki", będący elementem wspólnotowego rynku energii. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję zażalenie wniósł S. R. wskazując, że wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazano ponadto, że rozpoznając wniosek Sąd winien zbadać informacje przedstawione przez stronę w kontekście całej sprawy, który to obowiązek wynika z art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Podniesiono, że nawet stwierdzenie, iż inwestycja ma strategiczne znaczenie dla województwa podlaskiego nie może skutkować wyłączeniem badania zaistnienia przesłanki nieodwracalnych skutków nie tylko dla jednostki , ale również dla interesu społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym ocena przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 powołanego przepisu następuje z uwzględnieniem okoliczności indywidualnej sprawy i tylko w tych granicach możliwe jest ich badanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie ani we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też we wniesionym zażaleniu nie uprawdopodobniono, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, zasadnie Sąd I instancji odmówił jej wstrzymania. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zaskarżonej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji. Sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej dokonano na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 powołanej ustawy.