II SA/Bd 662/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi W. Ż. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Miejski Policji w G. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko st. post. W. Ż. obwinionemu o to, że: 1) w dniu [...] listopada 2013 r. rozpoczynając służbę w umundurowaniu niezgodnym z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów, tj. mając pod bluzą munduru ubraną bluzę typu polar, naruszył dyscyplinę służbową, nie wykonując obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji; 2) w dniu [...] listopada 2013 r. przystępując do służby posiadał, niezgodnie z przepisami o umundurowaniu policjantów, ubraną bluzę typu polar pod bluzą służbową, a następnie nie wykonał polecenia, uprawnionego do wydawania poleceń służbowych, kontrolnego KMP w G. mł. asp. A. T., polegającego na dostosowaniu umundurowania do obowiązujących przepisów i pełnił dalej służbę w umundurowaniu niezgodnym z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, uznał go winnym i wymierzył mu karę nagany. W uzasadnieniu organ wywodził, że A. T. [...] listopada 2013 r. podczas pełnienia służby w ramach kontrolnego jednostki ujawnił niewykonanie polecenia przez st. post. W. Ż. W toku postępowania przesłuchano świadków oraz obwinionego. Zebrano też kserokopię stosownych dokumentów służbowych. Ustalono, że w dniu [...] listopada 2013 r. w godz. [...] służbę w ramach kontrolnego jednostki pełnił asystent Kompanii Patrolowo -Interwencyjnej Wydziału Prewencji mł. asp. A. T. O godz. [...] do służby odprawił dwa patrole w składzie sierż. sztab. D. D. i asp. S. J. oraz st. post. W. Ż. i post. Ł. C. W trakcie odprawy zwrócił uwagę policjantom na regulaminowe umundurowanie do służby, gdyż W. Ż. i D. D. pod umundurowaniem ćwiczebnym typu moro mieli założone bluzy polarowe. A. T. polecił im dostosować umundurowanie do obowiązujących przepisów. Fakt ten potwierdził w swoich zeznaniach D. D. Natomiast Ł. C. i S. J. zeznali, że nie pamiętają przebiegu odprawy. Ok. godz. [...] na terenie Komendy Miejskiej Policji w G. A. T. ponownie widział D. D., który zastosował się do polecenia wydanego przez niego podczas odprawy do służby. Następnie ok. godz. [...] dokonał on kontroli patrolu w składzie W. Ż. i Ł. C., który przebywał na terenie Komendy w związku z przerwą. Podczas kontroli A. T. zauważył, że W. Ż. nie wykonał jego polecenia, przekazanego podczas odprawy do służby, dotyczącego umundurowania zgodnego z obowiązującymi przepisami i w dalszym ciągu pod umundurowaniem ćwiczebnym typu moro miał założoną bluzę polarową. Przesłuchany w charakterze świadka Ł. C. zeznał, że nie pamięta przebiegu kontroli. Przesłuchany w charakterze obwinionego W. Ż. wyjaśnił, że zarzuty zrozumiał, jest niewinny i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania. Uwzględniając dotychczasową niekaralność obwinionego Komendant postanowił wymierzyć mu karę nagany uznając, że będzie ona współmierna do rodzaju przewinienia i stopnia zawinienia. Na skutek odwołania złożonego przez obwinionego Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. T. (k. 40-41, 72-73) - zeznał, iż w dniu [...] listopada 2013 r. w godz. [...] pełnił służbę kontrolnego Komendy Miejskiej Policji w G. O godz. [...] na odprawę do służby zgłosiły się dwa patrole Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego w składzie S. J. i D. D. oraz W. Ż. i Ł. C. W trakcie przeprowadzanej odprawy zwrócił policjantom D. D. i W. Ż. uwagę na temat regulaminowego umundurowania, gdyż obaj mieli założone bluzy polarowe pod bluzą ćwiczebną typu moro. W związku z powyższym polecił im dostosować umundurowanie do aktualnie obowiązujących przepisów, czyli zdjąć prywatną odzież. Polecenie to kazał im wykonać po przeprowadzonej odprawie. Czy je wykonali, nie wiedział, gdyż bezpośrednio po odprawie ich nie widział. Następnie około godz. [...] , także na terenie Komendy Miejskiej Policji w G., świadek skontrolował patrol OPI w składzie W. Ż. i Ł. C., którzy przebywali na przerwie. Zauważył, że W. Ż. nie wykonał jego polecenia wydanego mu podczas odprawy, gdyż w dalszym ciągu miał założoną prywatną odzież - polar pod bluzą moro. Bluza ta była tak podwinięta, że nie wystawała powyżej kołnierza bluzy moro. Przypomniał mu ponownie o rozmowie przeprowadzonej podczas odprawy, która dotyczyła prawidłowego umundurowania, na co ten odpowiedział grzecznie, że na dworze jest dosyć zimno. Na tym kontrolę zakończył. Czy po kontroli W. Ż. dostosował umundurowanie do aktualnych przepisów, nie wiedział, gdyż w tym dniu już go nie widział. Z przeprowadzonej kontroli sporządził notatkę służbową, dokonał stosownego wpisu w Książce nadzoru nad służbą KMP w G. oraz w notatnikach W. Ż. i Ł. C. W dniu [...] listopada 2013 r. poinformował o tym st. asp. J. Z., który wcześniej polecił mu sprawdzenie prawidłowego umundurowania w trakcie przeprowadzanych odpraw policjantów. W trakcie ponownego przesłuchania tego świadka, przeprowadzonego w wyniku uwzględnienia wniosku dowodowego obwinionego, zeznał on dodatkowo, że polecenie dostosowania umundurowania wydane w dniu [...] listopada 2013 r. podczas odprawy do służby W. Ż. i D. D. wydał ustnie. Nakazał wykonać je po przeprowadzonej odprawie. Fakt ten odnotował w książce odpraw, nie uwzględnił tego natomiast w Systemie Wspomagania Dowodzenia, gdyż sądził, że policjanci ci zastosują się do wydanego przez niego polecenia. Z zeznań D. D. (k. 34-35) wynika, że w dniu [...] listopada 2013 r. w godzinach [...] pełnił służbę wspólnie z asp. S. J. O godz. [...] udał się na odprawę, którą prowadził A. T. W odprawie tej uczestniczył jeszcze patrol w składzie W. Ż. i Ł. C. Podczas odprawy A. T. zwrócił uwagę jemu i W. Ż. dotyczącą niewłaściwego umundurowania. Obydwaj mieli założone pod umundurowaniem typu moro prywatne golfy. Odprawiający polecił im dostosować umundurowanie do aktualnie obowiązujących przepisów, czyli zdjąć te golfy, co po odprawie uczynił. Nie wie, czy polecenie odprawiającego wykonał obwiniony, gdyż nie mają szatni w jednym pomieszczeniu. Podczas dalszej służby nie widział już obwinionego, nie pamiętał natomiast, czy widział go podczas rozliczenia ze służby. Przesłuchany w charakterze świadka Ł. C. (k. 44) zeznał, że w dniu [...] listopada 2013 r. pełnił służbę w godzinach [...] wspólnie z obwinionym. O godzinie [...] udał się na odprawę, którą prowadził A. T. Nie pamięta dokładnie, czy w odprawie uczestniczył jeszcze jeden patrol, wydaje mu się, że tak, lecz pewności nie ma. Nie pamięta przebiegu odprawy, nie pamięta, czy odprawiający zwracał komukolwiek uwagę na nieregulaminowe umundurowanie. Pamięta, że podczas przerwy w Komendzie Miejskiej Policji w G., przebywając tam wspólnie z obwinionym, był kontrolowany przez A. T. Nie pamięta jednak, która była to godzina, jak i czy podczas tej kontroli ww. zwracał uwagę obwinionemu na nieregulaminowe umundurowanie. Nie pamięta również, co miał on ubrane pod bluzą moro. Mieli w tym dniu ubrane kurtki, które po zapięciu mają wysoki kołnierz i nie widać, co jest pod spodem. S. J. zeznał (k. 38), że w dniu [...] listopada 2013 r. pełnił służbę w godzinach [...] wspólnie z D. D. O godzinie [...] udał się na odprawę, którą prowadził A. T. Nie pamięta, czy w odprawie uczestniczył jeszcze jeden patrol, nie pamięta też przebiegu odprawy. Przesłuchany w charakterze świadka J. Z. (k. 36-37, 65-66) potwierdził, że w dniu [...] listopada 2013 r. rozmawiał z A. T. odnośnie ujawnienia przez niego, podczas odprawy do służby w dniu [...] listopada 2013 r., prywatnej odzieży, którą pod bluzami umundurowania ćwiczebnego mieli założone obwiniony i D. D. Potwierdził też, że został przez niego powiadomiony, iż policjantom tym wydano polecenie dostosowania umundurowania do obowiązujących przepisów, czyli zdjęcia prywatnej odzieży. Został też poinformowany, że polecenie to wykonać miał jedynie D. D., natomiast obwiniony nie wykonał tego polecenia, co A. T. ujawnił podczas późniejszej kontroli, mającej miejsce w budynku Komendy Miejskiej Policji w G. Przesłuchany w charakterze świadka podinsp. W. Z. (k. 77) zeznał, że w dniu [...] listopada 2013 r. otrzymał notatkę służbową sporządzoną przez J. Z. dotyczącą służby kontrolnego pełnionej w dniu [...] listopada 2013 r. przez A. T. Z notatki wynikało, że ww. ujawnił nieregulaminowe umundurowanie D. D. i obwinionego. Polecił im dostosować umundurowanie do aktualnie obowiązujących przepisów. D. D. po odprawie wykonał polecenie kontrolne, natomiast obwiniony polecenia nie wykonał, gdyż w tym dniu, podczas kontroli A. T. ponownie ujawnił u niego nieregulaminowe umundurowanie. Mając powyższe na uwadze w dniu [...] listopada 2013r. przeprowadził rozmowę instruktażową z D. D., który był w tym dniu po służbie. Podczas rozmowy ww. policjant tłumaczył, że w tym dniu było zimno i dlatego ubrał pod bluzę moro prywatną odzież. Zdjął ją zaraz po odprawie - zgodnie z poleceniem kontrolnego. Nie przeprowadził natomiast rozmowy z obwinionym z uwagi na to, że, według niego, należało w tej sprawie przeprowadzić czynności wyjaśniające. Aspirant J. J. zeznał (k. 64), że w dniu [...] listopada 2013 r. w godzinach [...] pełnił nadzór nad działaniami akcji "[...]". Około godziny [...] rozliczył po służbie patrol Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego w składzie Ł. C. i W. Ż. Podczas rozliczania sprawdził zapisy w notatnikach służbowych oraz przebieg służby. Nie pamięta dokładnie, jak w tym dniu podczas rozliczenia był ubrany obwiniony. Chyba miał założone umundurowanie ćwiczebne typu moro oraz kurtkę. Nie pamięta, czy pod umundurowaniem miał on założoną prywatną bluzę typu polar. Do akt postępowania dołączono również dowody z dokumentów w postaci: wydruków z Systemu Wspomagania Dowodzenia zawierających raporty odprawy do służby z dnia [...] listopada 2013 r. przeprowadzonej przez A. T. (k. 62-63) oraz kserokopii notatników służbowych Ł. C. (k. 68-69), S. J. (k. 70) i D. D. (k. 71) zawierających zapisy z przebiegu służby z dnia [...] listopada 2013 r. Z kolei w toku przeprowadzonych przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego czynności wyjaśniających uzyskano następujące dokumenty: kserokopię części Książki odpraw OPI - dotyczących dnia [...] listopada 2013r. (k. 5), kserokopii części Książki nadzoru nad służbą KMP w G. - również dotyczących tego dnia (k. 6-8), kserokopie części notatnika służbowego W. Ż. - dotyczącego przebiegu służby w dniu [...] listopada 2013 r. (k. 9-10) oraz notatkę służbową A. T. z dnia [...] listopada 2013 r. dotyczącą ujawnionych nieprawidłowości w umundurowaniu obwinionego (k. 11). Oceniając zeznania A. T. i D. D. stwierdzić należy, że są one konkretne, jasne, spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Tym samym zasługują one na wiarygodność. W przypadku zeznań D. D. podkreślić należy, że był on jednym z tych policjantów, któremu w dniu [...] listopada 2013 r. polecono dostosować umundurowanie do obowiązujących przepisów, a zatem był jednym z tych policjantów, którego zachowanie uznano za nieprawidłowe. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować prawdziwość jego zeznań. Zeznania ww. funkcjonariuszy korespondują również ze zgromadzonymi w aktach dowodami z dokumentów, tworząc z nimi wiarygodny i spójny materiał dowodowy. Oceniając natomiast zeznania Ł. C. i S. J. stwierdzić należy, że nie zasługują one na wiarygodność. Wynika bowiem z nich, że ci policjanci tak naprawdę niczego nie pamiętają z tego zdarzenia, mimo że byli bezpośrednimi uczestnikami. Kierując się doświadczeniem życiowym trudno przyjąć za wiarygodne to, że młody człowiek nie jest w stanie pamiętać zdarzenia, które zaistniało niespełna trzy miesiące przed przesłuchaniem. Zwłaszcza, że nie było to zdarzenie nieistotne, skoro sprowadzało się do ujawnienia przez odprawiającego nieprawidłowego umundurowania dwóch policjantów i wydania polecenia usunięcia tej nieprawidłowości. W związku z powyższym zeznania te należy uznać jako zachowanie mające na celu uchylenie się od konieczności świadczenia przeciwko kolegom ze służby. Przesłuchany w charakterze obwinionego W. Ż. oświadczył, że zarzuty zrozumiał, jest niewinny oraz będzie korzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania (k. 51-52). Oceniając powyższe oświadczenie obwinionego o niewinności stwierdzić należy, że nie może ono zasługiwać na uwzględnienie, bowiem jest ono sprzeczne z uznanymi za wiarygodne ww. dowodami. Jako takie należy je zatem uznać za przyjętą linię obrony. Analizując zatem dowody zebrane w toku tego postępowania stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] listopada 2013 r. W. Ż. pełnił służbę patrolową w patrolu pieszym, w godz. [...] wraz z Ł. C. Po rozpoczęciu służby, o godz. [...], ww. patrol brał udział w odprawie przeprowadzonej przez A. T. Wraz z nimi do służby odprawiony został patrol w składzie S. J. i D. D. W trakcie odprawy A. T. ujawnił, że W. Ż. i D. D. są nieprawidłowo umundurowani, albowiem obaj pod bluzą munduru ćwiczebnego mieli założone przedmioty prywatnej odzież - bluzy typu polar. W związku z powyższym wydał tym policjantom polecenie dostosowania umundurowania do aktualnie obowiązujących przepisów, czyli zdjęcia prywatnej odzieży. Polecił im uczynić to polecenie po przeprowadzonej odprawie. Około godziny [...] A. T. zauważył w budynku Komendy D. D. Stwierdził, że wykonał on jego polecenie dotyczące zdjęcia prywatnej odzieży. Z kolei około godz. [...] w budynku KMP w G. dokonał kontroli patrolu, w skład którego wchodził W. Ż., i stwierdził, że policjant ten nie wykonał wydanego mu na odprawie polecenia, to jest pod bluzą munduru ćwiczebnego nadal miał ubraną prywatną bluzę. W świetle powyższych ustaleń należy zatem stwierdzić, że obwiniony jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów. W zakresie zarzutu nr 1 wskazać należy, że zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ww. ustawy, policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia. Zasady i sposób noszenia umundurowania określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2009 r. Nr 90, poz. 738). Jest to akt prawny powszechnie obowiązujący, a zatem nie ma znaczenia okoliczność, że obwiniony nie został w Komendzie Miejskiej Policji w G. zapoznany z tym aktem. Obowiązek taki ciąży samoistnie na policjancie, skoro - zgodnie z cyt. wyżej art. 60 ust. 1 ustawy o Policji - jest on zobowiązany do noszenia przepisowego munduru. Z takim stanowiskiem koresponduje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt SK 52/08, w którym Trybunał orzekł o zgodności z Konstytucją art. 231 § 1 k.k. Przepis ten zaskarżył policjant, który został skazany za przestępstwo polegające na przekroczeniu uprawnień - podnosząc, że przepis ten jest niedookreślony. W uzasadnienie Trybunał wskazał między innymi, że: "(...) funkcjonariusz publiczny ma pierwotny prawny obowiązek znajomości aktów określając jego uprawnienia i obowiązki. W dalszej części, powołując się na artykuły: 25 ust. 1, art. 27 i art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, Trybunał stwierdził, że: "(...) Z przywołanych przepisów ustawy o Policji wynika, że każdy policjant - jako stróż prawa - od początku swej służby musi być świadomy ciążących na nim obowiązków oraz przysługujących mu uprawnień. Ze względu na specyficzną funkcję swej służby - zarówno wymagany standard znajomości prawa - jak i jego przestrzegania - jest w przypadku policjanta szczególnie wysoki. (...)" - Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy z 2010 r. Nr 5A, poz. 50. Przepis § 36 pkt 3 ww. rozporządzenia stanowi wprost, że zabrania się policjantom noszenia przedmiotów umundurowania w połączeniu z przedmiotami ubioru cywilnego. Zakaz ten został zatem określony w sposób kategoryczny, nie przewidując żadnych odstępstw wynikających z jakichkolwiek okoliczności. Odnosząc powyższe ustalenia do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że obwiniony stawiając się w dniu [...] listopada 2013 r. o godz. [...] na odprawę do służby patrolowej, mając założoną pod bluzą munduru ćwiczebnego bluzę stanowiącą element ubioru cywilnego, nie wykonał obowiązku wynikającego z ww. przepisu prawnego, dotyczącego zakazu noszenia przedmiotów umundurowania w połączeniu z przedmiotami ubioru cywilnego, a tym samym naruszył dyscyplinę służbową. W zakresie zarzutu nr 2 stwierdzić należy, że z treści art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji wynika, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego. W dniu [...] listopada 2013 r. obwiniony otrzymał od odprawiającego go do służby mł. asp. A. T. ustne polecenie dostosowania posiadanego na sobie umundurowania do obowiązujących przepisów, to jest zdjęcie bluzy stanowiącej element ubioru cywilnego spod bluzy munduru ćwiczebnego. Miał to wykonać po zakończonej odprawie. Polecenie to miało swoje oparcie w § 40 pkt 5 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP Nr 15, poz. 119 ze zm.), który stanowi, że celem nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej jest sprawdzanie stanu i prawidłowości wyposażenia, uzbrojenia i umundurowania obowiązującego w trakcie wykonywania służby, a także wyglądu zewnętrznego policjantów. Z kolei pkt 7 tego paragrafu stanowi, że celem nadzoru jest reagowanie na stwierdzone w trakcie nadzoru uchybienia poprzez wydawanie wiążących poleceń w celu natychmiastowego ich wyeliminowania. Polecenie to było konkretne i zostało przekazane w sposób czytelny oraz zrozumiały, o czym świadczy choćby fakt, że posiadający na sobie podobną cywilną bluzę D. D. niezwłocznie zastosował się do tego polecenia i po zakończonej odprawie udał się do szatni, gdzie zdjął prywatną odzież. Zasadnym jest zatem stwierdzić, że posiadając o godz. [...] ubraną na sobie prywatną odzież pod bluzą munduru ćwiczebnego, obwiniony nie wykonał polecenia mł. asp. A. T. dotyczącego dostosowania umundurowania do obowiązujących w tym zakresie przepisów, to jest nie zdjął prywatnej odzieży. Podkreślić należy, że nie może stanowić usprawiedliwienia dla niewykonania tego polecenia okoliczność podana przez obwinionego, to jest, że "na dworze jest dość zimno". Po pierwsze bowiem przepisy dotyczące umundurowania policjantów - jak wyżej wspomniano - nie przewidują wyjątków od zakazu łączenia przedmiotów umundurowania z przedmiotami ubioru cywilnego, po drugie zaś ww. przepisy określają, jakie części umundurowania mogą być w okresie zimowym używane jako elementy ocieplające. Między innymi zgodnie z § 20, w okresie zimowym jako element ocieplający pod okrycie wierzchnie może być noszony służbowy sweter w kolorze ciemnogranatowym. § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi zaś, że za okres zimowy uważa się okres od [...] listopada do [...] kwietnia. Zatem pełniąc służbę w dniu [...] listopada obwiniony mógł użyć ww. elementu ocieplającego. Podkreślić trzeba, że Policja jest formacją o hierarchicznym podporządkowaniu, co oznacza, że podwładny jest zobowiązany wykonać polecenie przełożonego. Wynika to z roty ślubowania określonej w art. 27 ustawy o Policji, które składa każdy policjant przyjmowany do służby. Składając ślubowanie policjant między innymi ślubuje pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Z akt osobowych wynika, że obwiniony takie ślubowanie złożył w dniu [...] maja 2011 r. Tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji, policjant ma prawo odmówić wykonania rozkazu lub polecenia. Zgodnie z tym przepisem prawnym policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. W niniejszej sprawie ten przypadek nie miał miejsca, bowiem oczywistym jest, że wykonanie polecenia polegającego na dostosowaniu umundurowania do obowiązujących przepisów w żaden sposób nie łączy się z popełnieniem przestępstwa. Odnosząc się do kwestii zawinienia wskazać należy, że zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Oceniając to zachowanie w kontekście ww. przepisu zasadnym jest stwierdzić, że w zakresie zarzutu określonego w punkcie 1 przyjąć należy, iż obwiniony popełnił go z tzw. winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Świadomie bowiem pod bluzę munduru ćwiczebnego założył przedmiot odzieży prywatnej bezpodstawnie licząc, że niekorzystne warunki atmosferyczne będą usprawiedliwieniem jego niewłaściwego zachowania. Ubierając zatem pod mundur cywilną bluzę przewidywał możliwość popełnienia deliktu dyscyplinarnego i na to się godził. Czyn opisany w punkcie 2 popełnił natomiast z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, to jest miał zamiar jego popełnienia i go popełnił. Pomimo wydania mu jasnego i precyzyjnego polecenia dostosowania umundurowania do obowiązujących przepisów, poprzez zdjęcie przedmiotu odzieży prywatnej, nie uczynił tego. Obwiniony w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów pełnił służbę w Policji od niemal [...] roku. Przez cały ten czas jego obowiązki służbowe związane były z pełnieniem służby o charakterze patrolowo-interwencyjnym, czyli służby, którą pełnił jako funkcjonariusz umundurowany. Nie może być więc wątpliwości, że w tym czasie nabył niezbędne doświadczenie pozwalające prawidłowo przygotować się do pełnienia służby i uniknąć w tym zakresie zachowań mogących stanowić podstawę jego odpowiedzialności dyscyplinarnej. Również wymierzoną karę nagany należy uznać za uzasadnioną. Za taką karą przemawia przede wszystkim znaczny stopień zawinienia, odnoszący się w szczególności do popełnienia czynu określonego w pkt 2. W tym przypadku bowiem obwiniony wykazał się istotnym stopniem nasilenia złej woli, bowiem bez powodu nie wykonał polecenia wydanego mu przez A. T., tj. osoby nadzorującej wówczas służbę patrolową, czyli przełożonego. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 1 obowiązującego wówczas zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożonym jest każdy policjant lub pracownik Policji uprawniony z tytułu zajmowanego stanowiska albo na podstawie odrębnego przepisu lub upoważnienia do kierowania przebiegiem służby lub pracy innego policjanta albo pracownika Policji. Tym samym obwiniony wykazał rażące lekceważenie dyscypliny służbowej. Na marginesie dodać tu należy, że dopuścił się on dwóch przewinień dyscyplinarnych, a zgodnie z treścią art. 134g ust. 2 ustawy o Policji, za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć obwinionemu jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. Jednocześnie dodać należy, że nie stwierdzono żadnych z ustawowych przesłanek, określonych w art. 134h ust. 2 ww. ustawy, mogących mieć wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Nie miało tu bowiem miejsce działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka, nie miało też miejsca popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Jego zachowanie nie wywołało wreszcie poważnych skutków, a zwłaszcza nie zakłóciło realizacji zadań Policji, nie naruszyło też jej dobrego imienia. Jeśli zaś chodzi o okoliczności wpływające na złagodzenie wymiaru kary określone w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji, to z akt sprawy nie wynika, aby również jakakolwiek z tych okoliczności miała tutaj miejsce. Jak bowiem stwierdzono wyżej obwiniony popełnił zarzucane mu przewinienia w sposób umyślny a nie nieumyślny. Nie podjął też starań o zmniejszenie ich skutków, zaś poziom jego doświadczenia zawodowego - jak wyżej stwierdzono - był w odniesieniu do charakteru popełnionych przewinień wystarczający. Nie poinformował również dobrowolnie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu tych przewinień przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Na korzyść obwinionego nie sposób jest uwzględnić także jego dotychczasowej służby, albowiem organowi odwoławczemu z urzędu jest wiadome, że przeciwko niemu aktualnie toczy się jeszcze 5 innych postępowań dyscyplinarnych. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia zasadnym jest stwierdzić, że wymierzona kara nagany jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia. W tym kontekście należy podkreślić, że jest to najłagodniejsza kara dyscyplinarna, a jej wykonanie polega na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego zachowania (art. 134a ustawy o Policji). Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez obwinionego w odwołaniu organ wywodził, że z zakresie zarzutów dotyczących uchybień proceduralnych poprzez nierozpoznanie złożonych w dniu [...] lutego 2014 r. wniosków dowodowych stwierdzić należy, iż są one niezasadne, albowiem rzecznik dyscyplinarny uzupełnił akta postępowania dyscyplinarnego przeprowadzając wszystkie czynności dowodowe, o które wniósł obwiniony w treści ww. pisma. Skarżący ma o tym wiedzę, bowiem w dniu [...] marca 2014 r. osobiście przejrzał całość akt niniejszego postępowania dyscyplinarnego. Stwierdzić ponadto należy, że, wbrew twierdzeniu skarżącego zawartemu w uzasadnieniu odwołania, uwzględnienie wniosku dowodowego (wniosku o uzupełnienie akt postępowania) przez rzecznika dyscyplinarnego, zgodnie z dyspozycją art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, nie wymaga wydania przez niego postanowienia w tym przedmiocie. Z treści ww. przepisu wynika bowiem wprost, że wydanie postanowienia wymaga jedynie odmowa uwzględnienia takiego wniosku. Niezasadny jest również zarzut naruszenia praw obwinionego do udziału we wszystkich etapach postępowania poprzez zaniechanie doręczenia mu postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o zakończeniu czynności dowodowych oraz sprawozdania z dnia [...] marca 2014 r. przed wydaniem orzeczenia nr [...]. Wskazać bowiem należy, że od ww. postanowienia nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, a tym samym okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Takiego wpływu nie wykazał też skarżący w odwołaniu. Nie wskazał bowiem, jakiego to konkretnie wniosku nie mógł wnieść, jakiej konkretnie czynności nie mógł dokonać i w jaki sposób miało to wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia przepisów jest zasadny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W zakresie zaś zarzutu braku doręczenia sprawozdania wskazać należy, że organ nie był obowiązany do jego doręczenia. Dokument ten doręcza się bowiem jedynie w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby, o czym stanowi art. 135j ust. 9 zd. 4 ustawy o Policji. Obowiązek każdorazowego doręczania sprawozdania obowiązywał w poprzednim stanie prawnym. Zgodnie bowiem z § 24 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14), orzeczenie o ukaraniu wraz ze sprawozdaniem doręcza się niezwłocznie ukaranemu. To rozporządzenie zostało jednak uchylone z dniem [...] listopada 2003 r., a aktualny w tym zakresie stan prawny nie nakłada takiego obowiązku. Ponadto wskazać należy, że wbrew stanowisku obwinionego zawartego w odwołaniu, rzecznik dyscyplinarny nie naruszył przepisów postępowania i umożliwił obwinionemu i jego obrońcy zapoznanie się z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego, które zaplanowano na dzień [...] marca 2014 r. na godz. [...]. Wezwanie do stawienia się w tym dniu zostało doręczone obwinionemu w dniu [...] lutego, natomiast jego obrońcy w dniu [...] lutego 2014 r. Z akt postępowania wynika, że skarżący do dnia [...] marca nie zgłosił rzecznikowi dyscyplinarnemu, iż w wyznaczonym terminie nie jest w stanie stawić się w celu zapoznania się z aktami. Odnośnie zarzutu zaniechania wystarczającego wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego oraz lakonicznego uzasadnienia prawnego organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie ww. orzeczenia zawiera niezbędne elementy pozwalające na jego instancyjną kontrolę. W świetle jasnego i czytelnego stanu faktycznego i prawnego, organ II instancji nie znalazł argumentów, które by przemawiały za fakultatywnym powołaniem, w trybie art. 135m ustawy o Policji, komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia. W zakresie zarzutu naruszenia norm prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 132 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji wskazać należy, że z treści art. 132 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z treści art. 132 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy wynika natomiast, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego. Skoro zatem obwinionemu zarzucono niewykonanie obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów oraz niewykonanie polecenia przełożonego (funkcjonariusza uprawnionego do wydawania tych poleceń), to te kwalifikacje prawne nie są wadliwe. Subiektywne przeświadczenie obwinionego, że nie popełnił on zarzucanych mu czynów, nie może oznaczać, iż te kwalifikacje zostały nieprawidłowo zastosowane. Skargę na powyższe orzeczenie złożył W. Ż., powtarzając argumenty przywołane w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji, zarzucając mu: 1) naruszenie norm przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – naruszenie art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, poprzez nierozpoznanie złożonych w dniu [...] .02.2014 r. wniosków dowodowych w sposób przewidziany ustawą i konsekwencji wadliwe pozostawienie ich bez rozpoznania, przez co w sposób oczywisty i istotny doszło w sprawie do naruszenia prawa obwinionego do wskazywania okoliczności i ustalenia faktów ważnych z punktu widzenia braku jego winy - vide art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, – oczywiste naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne nierozpoznanie złożonych w dniu [...] .02.2014 r. wniosków dowodowych pomimo ich zasadności i kompletności, a także dopuszczenie się naruszenia art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, przez co w sposób istotny doszło do naruszenia prawa obwinionego do przeprowadzenia dowodów, które to miały wykazać brak jego winy w naruszeniu dyscypliny służbowej, a tym samym również bezzasadności wszczętego w jego sprawie postępowania dyscyplinarnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 2008-06-26, III SA/Lu 156/08), – oczywiste naruszenie praw obwinionego do czynnego udziału we wszystkich etapach postępowania, polegające na zaniechaniu doręczenia postanowienia [...] z dnia [...] .03.2014 r. o zakończeniu czynności dowodowych w sprawie, zaniechaniu doręczenia Sprawozdania z dnia [...] marca 2014 r., a tym samym istotne ograniczenie obwinionego i jego pełnomocnika prawa do zapoznania się z tymi dokumentami przed wydaniem orzeczenia przez organ I instancji, – naruszenie art. 135i ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez zaniechanie wystarczającego wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego, które to przede wszystkim wskazywałoby na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również zawarcie bardzo lakonicznego uzasadnienia prawnego zastosowanej kwalifikacji prawnej naruszenia dyscypliny służbowej, przez co orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2010-06-09, II SA/Go 172/10, wyrok WSA w Gliwicach z 2010-02-16, IV SA/G1 589/09), 2) naruszenie norm przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 132 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obwiniony nie mógł dopuścić się zarzucanego mu czynu mającego znamiona naruszenia dyscypliny służbowej (wyrok WSA w Białymstoku z 2004-02-05, SA/Bk 604/03, wyrok WSA w Lublinie z 2008-06-26, III SA/Lu 156/08). Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i poprzedzającego jego wydanie orzeczenia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego doszło do naruszenia szeregu zasad wynikających wprost z powołanych w zarzutach przepisów. Na czoło tychże naruszeń wysuwa się obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób obiektywny, co oznacza, aby rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania odniósł się w swoim sprawozdaniu do wszelkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy. W szczególności obowiązek ten nałożony jest na organ w zakresie wskazania, które dowody organ wziął pod uwagę i uznał za miarodajne, a którym dowodom odmówił wiarygodności i dlaczego. W wypadku złożenia wniosków dowodowych rzecznik dyscyplinarny powinien wydać stosowne postanowienie Powyższe musi również znajdować swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy (art. 135f ust. 7). Tylko w ten sposób, przy jednoczesnym braku wskazania przez organ, na których dowodach się oparł, można dokonać kontroli w zakresie wszechstronnego rozpoznania zgromadzonego toku postępowania materiału dowodowego. W zakresie dotyczącym naruszenia przepisu art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji podkreślenia wymaga, że orzeczenie w zasadzie posiada jedynie przedstawienie stanu faktycznego w sprawie oraz lakoniczne uzasadnienie prawne, bez przedstawienia studium, które to doprowadziło organ do uznania obwinionego za winnego, a także bez wskazania na fakty, które organ uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, przez co orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej. Przepis art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji mówi o tym, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne organ II instancji uchyla w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. W niniejszym sprawie wydaje się, że z uwagi na ogrom naruszeń, do których doszło na polu przeprowadzenia czynności dowodowych, a także czynności procesowych - orzeczenia organu l instancji nie sposób jest poddać kontroli instancyjnej. W ostatecznym etapie postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny organu I instancji po raz kolejny dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu doręczając takie dokumenty jak sprawozdanie z dnia [...] .03.2014 r., postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych z dnia [...] .03.2014 r. oraz zaskarżone orzeczenie - w tym samym dniu. Mija się również z prawdą, że obwiniony i jego pełnomocnik nie korzystali ze swojego prawa do zapoznania się z dokumentami w dniu [...] .03.2014 r., bowiem, aby było to możliwe, organ prowadzący postępowanie powinien stworzyć realne możliwości do dokonania tychże czynności. Obwiniony w czasie tym pełnił służbę do [...] rano dnia [...] marca 2014 r., zaś jego pełnomocnik o fakcie tym został zawiadomiony zbyt późno. Oczywistym staje się zatem, że dopuszczenie się takiego naruszenia świadczy o rażącym naruszeniu prawa strony postępowania lub/i jego pełnomocnika do ostatecznego odniesienia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażenia swoich zastrzeżeń i wniosków na piśmie. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 i 3 ustawy o Policji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie, a także zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, żeby mógł w ogóle dopuścić się zarzucanego mu czynu mającego znamiona naruszenia dyscypliny służbowej. Oczywistym staje się, i co sam przyznaje organ, iż w sytuacji, gdyby doszło faktycznie do naruszeń, o których mowa w orzeczeniach dyscyplinarnych, to znajdowałoby to swoje odzwierciedlenie w systemie informatycznym. Nie sposób tak poważnego zaniedbania ze strony organu konwalidować krótkim stwierdzeniem, że wymogu tego nie dopełniono ze względu na subiektywne przeświadczenia o rozwoju sytuacji w trakcie służby. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, co następuje: 1. Zarzut naruszenia art. 135f ust. 7 ustawy o Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ rozpoznał jego wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia [...] .02.2014 r. Zarzut ten jest w świetle akt sprawy zupełnie niezrozumiały, ponieważ organ przesłuchał wszystkich wskazanych w tym piśmie świadków na wskazane w nim okoliczności oraz dołączył do materiału dowodowego dokumenty w postaci notatników służbowych D. D., S. J. i Ł. C., a także wydruki raportów odprawy. Zgodnie z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku (...). Wynika z niego, że jedynie w przypadku odmowy dopuszczenia przez organ dowodów jest on zobowiązany do wydania postanowienia w tym przedmiocie, natomiast w przypadku uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu, organ przeprowadza go, nie wydając w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia. 2. Zarzut naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy o Policji. Zarzut ten jest niezasadny z tych samych powodów, co zarzut naruszenia art. 135f ust. 7 ustawy o Policji omówiony w pkt 1. 3. Zarzut naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału we wszystkich etapach postępowania. Niewątpliwie organ nie doręczył skarżącemu postanowienia z dnia [...] .03.2014 r. w przedmiocie zakończenia czynności dowodowych. Wydanie tego postanowienia było konsekwencją niestawienia się skarżącego na wezwanie organu z dnia [...] .02.2014 r. w celu zaznajomienia się z aktami postępowania. Skarżący odebrał to wezwanie dnia [...] .02.2014 r. O planowanej czynności zawiadomiono również obrońcę skarżącego P. F., który odebrał zawiadomienie dnia [...] .02.2014 r. Organ wydał ww. postanowienie z dnia [...] .03.2014 r. na podstawie art. 135f ust. 9 ustawy o Policji, w myśl którego nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu. Skoro skarżący, pomimo prawidłowego wezwania, nie stawił się na nie, a czynność, która miała być podjęta, polegała wyłącznie na zaznajomieniu go z aktami postępowania, zasadnie organ uznał, że nieobecność ta (co należy podkreślić – nieusprawiedliwiona) nie wstrzymuje biegu postępowania. Jak słusznie wywodzi organ II instancji, nie miał on obowiązku doręczania skarżącemu sprawozdania z dnia [...] .03.2014 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 135j ust. 9 in fine ustawy o Policji, obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem jedynie w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji, co niewątpliwie nie miało miejsca w niniejszej sprawie. 4. Zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Zarzut powyższy jest zupełnie nieuzasadniony. Wskazać trzeba, że skarga stanowi de facto powtórzenie odwołania od decyzji organu I instancji i faktycznie w stosunku do niej można uznać, że jej uzasadnienie było bardzo lapidarne i brak w nim było dokładniejszej analizy zebranych dowodów. Błąd ten został jednak naprawiony przez organ II instancji, który w sposób szczegółowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego, zarówno poprzez ocenę wiarygodności poszczególnych dowodów, jak i ich wpływu na ustalenie stanu faktycznego. Okoliczność ta wynika wprost z przytoczonych we wcześniejszej części uzasadnienia wywodów organu II instancji. Również uzasadnienie prawne dotyczące kwalifikacji czynu zarzucanego skarżącemu nie budzi zastrzeżeń Sądu, ponieważ organ w jasny i rzeczowy sposób, przytaczając konkretne przepisy, dokonał oceny prawnej czynów popełnionych przez skarżącego. 5. Zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji. Wbrew gołosłownym i nie popartym żadną argumentacją twierdzeniom skarżącego, organ prawidłowo ustalił, że dopuścił się on zarzucanych mu czynów. W tym miejscu należy wskazać, że skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania zeznań. Jest to jego uprawnienie i nie można w związku z tym wyciągać niekorzystnych dla niego konsekwencji, tym niemniej poza tym skarżący nawet w piśmie procesowym nie zawarł żadnych konkretnych zarzutów w stosunku do zebranego materiału dowodowego, więc w świetle jasnych i w pełni potwierdzających popełnienie przez niego zarzucanych mu czynów zeznań świadków A. T. (k. 40-41, 72-73 akt adm.), D. D. (k. 34-35 akt adm.), J. Z. (k. 36-37, 65-66 akt adm.) i W. Z. (k. 46-47, 77 akt adm.) fakt popełnienia przez skarżącego zarzucanych mu czynów nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Dowody te są jasne i logiczne oraz wzajemnie się uzupełniają i pozwoliły na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Dodatkowo znajdują one potwierdzenie w notatkach służbowych z [...].11.2013 r. (k. 2 akt adm.), z [...].11.2013 r. (k. 5, 8 , 11 akt adm.). Ww. dowodów nie może podważać brak odpowiednich zapisów w protokołach z odprawy do służby patrolowej. Nie ulega zatem wątpliwości to, że skarżący zakładając pod mundur prywatną bluzę dopuścił się naruszenia art. 60 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia, w zw. z § 36 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów, w myśl którego zabrania się policjantom noszenia przedmiotów umundurowania w połączeniu z przedmiotami ubioru cywilnego. Zasadnie również organ uznał, że skarżący odmawiając wykonania polecenia służbowego przełożonego polegającego na dostosowaniu munduru do obowiązujących przepisów, dopuścił się naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Należy wskazać, że oczywistą jest okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania cyt. art. 58 ust. 2, w myśl którego Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Nie ulega również wątpliwości, że, biorąc pod uwagę charakter czynów popełnionych prze skarżącego, dopuścił się on ich w sposób zawiniony wskazany w art. 135a pkt 1 ustawy o Policji, i co słusznie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji. Nie budzą również wątpliwości Sądu rozstrzygnięcie oraz rozważania organu w zakresie kary orzeczonej wobec skarżącego. Organ w prawidłowy sposób wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, zarówno te przemawiające na korzyść, jak i te przemawiające na niekorzyść skarżącego, i wymierzył karę adekwatną do czynów popełnionych przez niego. Należy podkreślić, że organ wymierzył skarżącemu najłagodniejszą karę dyscyplinarną, tj. karę nagany wymienioną w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe skargę jako niezasadną należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.