VII SA/Wa 1120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1120/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...], Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora - Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], (znak: [...]), wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego firmy "[...]" (o wymiarach 18,5 m x 3,22 m) na istniejącej konstrukcji wsporczej ponad attyką budynku zlokalizowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy al. [...] w [...]. Prezydent [...] wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego jest sprzeczna z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren przedmiotowej inwestycji objęty jest Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...]- część północna (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]). Jak wskazały organy I i II instancji realizacja nośnika o tak dużej powierzchni narusza ustalenia przepisów § 6 ust. 6 pkt 2 i § 6 ust. 7 ww. uchwały. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem, jakoby powołane wyżej przepisy § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 obowiązującego miejscowego planu dotyczyć miały jedynie reklam umieszczanych na gruncie i elewacjach budynków. Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem inwestora, że przepis § 6 ust. 6 pkt 6 przedmiotowego planu miejscowego, który ogranicza umieszczanie nośników reklamowych tylko do budynków, w których znajdują się lokale usługowe, zezwala na realizację planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem organu przepisy powyższego planu ograniczają wielkość nośnika reklamowego do powierzchni 3 m2 i ograniczenie to dotyczy również budynków z lokalami usługowymi. Wskazać należy, że przepis § 6 ust. 6 pkt 6 dopuszcza jedynie na realizację nośników na budynkach, w których znajdują się lokale usługowe, nie zdejmuje natomiast ograniczeń co do wielkości nośnika. Wojewoda [...] nie zgadza się z argumentacją, jakoby organ I instancji dokonał wykładni rozszerzającej przepisów planu, a argumenty odwołania w kontekście naruszenia jego przepisów należy uznać za całkowicie chybione. Zdaniem organu odwoławczego realizacja nośnika reklamowego o powierzchni 59,57 m2 (a więc przekraczającej niemal dwudziestokrotnie dopuszczaną przez plan powierzchnię) naruszałaby w sposób rażący ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to drugie zgłoszenie inwestora dla tej samej inwestycji - poprzednie zgłoszenie z [...] września 2013 r., zakończone decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2013 r., wnoszącą sprzeciw do ww. zamierzenia. W związku z wątpliwościami dotyczącymi zapisów planu miejscowego odnośnie sytuowania reklam na dachu budynku, organ wystąpił o ich interpretację do Wydziału Planowania Miejscowego Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...]. Z otrzymanych wyjaśnień wynika, że ponieważ w przepisach planu brak jest wprost zakazu lokalizacji reklam na dachach budynków, nie ma podstawy do zakazu lokalizacji reklamy na dachu, jednakże po warunkiem sprawdzenia ustaleń: - par. 6 ust. 6 pkt 2 i par 6 ust. 7 - dotyczy wielkości reklamy do 3 m2, - ust. 6 pkt 1, 2 (dotyczy odległości reklamy od okien, balkonów, tarasów), - dopuszcza się umieszczanie reklam wyłącznie na budynkach z lokalami usługowymi. Stanowisko to zostało potwierdzone również w pismach Wydziału Estetyki Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] z dnia [...] października 2013 r. i [...] listopada 2013 r. W świetle powyższego, zaproponowana forma reklamy na dachu budynku o wymiarach 18,5 m x 3,22 m przekracza ustalone planem gabaryty dla pojedynczej reklamy (nieprzekraczającej 3 m2) - § 6 ust. 6 pkt 2. Zgłoszony zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego Firmy "[...]" o wymiarach 18,5 m x 3,22 m na istniejącej konstrukcji wsporczej ponad attyką budynku przy al. [...] w [...] nie spełnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania rejonu Placu [...] - część północna. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: - art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, niewyjaśnienie zarzutów skarżącego, naruszenie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, -art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, - art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne ustalenie faktyczne dotyczące montażu reklamy "ponad attyką budynku", pomimo że budynek nie jest zwieńczony attyką oraz brak uzasadnienia faktycznego decyzji w tym zakresie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: - przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu [...] - część północna, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (Miejscowy Plan) przez błędne zastosowanie i wykładnię § 6 ust. 6 pkt 2 oraz § 6 ust. 7 Miejscowego Planu oraz błędną wykładnię § 6 ust. 6 pkt 6 Miejscowego Planu, - art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego zastosowanie - utrzymanie w mocy sprzeciwu - pomimo niespełnienia przesłanek ustawowych, - art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Prawo budowlane) przez naruszenie zasady wolności budowlanej - utrzymanie w mocy sprzeciwu z naruszeniem literalnego brzmienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim podniósł, że Przepisy § 6 ust. 6 pkt 2 oraz § 6 ust. 7 Miejscowego Planu, wskazane w zaskarżonej decyzji, nie dotyczą reklamy umieszczanej na dachu budynku, a zaskarżona decyzja Wojewody opiera się na błędnym założeniu, że przepisy Miejscowego Planu ograniczają do 3 m2 powierzchnię reklamy umieszczanej na dachu budynku z lokalami usługowymi. Zaskarżona decyzja nie wskazuje, który z przepisów Miejscowego Planu miałby wprowadzić generalne ograniczenie wielkości nośnika reklamowego. Gdyby Miejscowy Plan wprowadzał takie generalne ograniczenie, nie byłoby potrzebne zastrzeżenie w § 6 ust. 6 pkt 4, że powierzchnia reklam umieszczanych na tymczasowych ogrodzeniach placów budowy nie może przekraczać 3 m2. - § 6 ust. 7 Miejscowego Planu dotyczy zasad umieszczania szyldów: "7. Dopuszcza się umieszczanie zwiastunów szyldów lub grup zwiastunów szyldów o powierzchni nie przekraczającej łącznie 3 m2 na terenie działki budowlanej, np. na ogrodzeniu, na ścianie budynku, przy wejściu na teren. Na budynkach dopuszcza się umieszczanie szyldów, w tym szyldów semaforowych." W związku z powyższym, zaskarżona decyzja opiera się na błędnie zastosowanych przepisach § 6 ust. 6 pkt 2 oraz § 6 ust. 7 Miejscowego Planu, a w konsekwencji narusza art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego przez jego błędne zastosowanie, pomimo że instalacja znaku świetlnego "[...]" nie narusza Miejscowego Planu lub innych przepisów. Przepis § 6 ust. 6 pkt 6 Miejscowego Planu, który dotyczy reklam na budynkach z lokalami usługowymi, nie ogranicza powierzchni reklam: "6) dopuszcza się umieszczanie reklam wyłącznie na budynkach z lokalami usługowymi. " Powyższa treść przepisu § 6 ust. 6 pkt 6 Miejscowego Planu nie zawiera regulacji dotyczącej powierzchni reklamy. Wojewoda uznał jednak, że wielkość nośnika reklamowego ograniczają inne przepisy Miejscowego Planu i stwierdził w zaskarżonej decyzji: "Za zupełnie chybiony należy uznać argument Odwołującego jakoby na realizację przedmiotowego zamierzenia zezwalał przepis § 6 ust. 6 pkt 6 przedmiotowego planu miejscowego, który ogranicza umieszczanie nośników reklamowych tylko do budynków, w których znajdują się lokale usługowe". W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o czym niżej, a także przepisów prawa procesowego art. 7 i 77 i 107 k.p.a. wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego, gdy zważyć, że uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera właściwej wykładni przepisów prawa. Nieruchomość przy al. [...] w [...] położona jest na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...] - część północna, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...].06.2013 r. poz. [...]). W rozdziale 4 ww. planu określa się zasady lokalizowania reklam, szyldów i słupów ogłoszeniowych. § 6. 1. Dopuszcza się sytuowanie znaków informacyjnych i innych obiektów Miejskiego Systemu Informacji. 2. Na terenie planu dopuszcza się lokalizowanie: 1) słupów ogłoszeniowych; 2) reklam o powierzchniach nie większych niż 3 m2, w tym reklam dwustronnych o powierzchni każdej ze stron nie większej niż 3 m2, wyłącznie na terenach: dróg publicznych KD-G, KD-Z, KD-L, KD-D, jak również na działkach przylegających do tych terenów; 3) szyldów o wysokości nie większej niż 0,6 m w parterach budynków oraz na nośniku szyldów; 4) znaków informacyjnych i innych obiektów Miejskiego Systemu Informacji. 6. Określa się zasady sytuowania reklam na działkach budowlanych i na budynkach: 1) reklamy umieszczane na elewacjach budynków i działkach budowlanych od strony miejsc i przestrzeni publicznych należy lokalizować z zachowaniem odległości określonych w tabeli ust. 3 pkt 1; 2) ustala się następujące minimalne odległości reklam umieszczanych na elewacjach od elementów elewacji budynków |Elementy elewacji budynków: |Reklamy o powierzchni nie większej niż 3 m2 | |Znaki Miejskiego Systemu Informacji na budynkach i obiektach|1,2 m | |Balustrady ażurowych balkonów i tarasów |1,2 m | |Okna |1,2 m | 3) wyklucza się umieszczania reklam na budynkach poza obrysem ścian; 4) tymczasowe ogrodzenia placów budowy mogą być wykorzystywane do sytuowania reklam o powierzchni do 3 m2, bez ograniczania odległości między reklamami, na czas nie dłuższy niż czas trwania budowy; 5) dopuszcza się stosowanie reklam remontowo-budowlanych w czasie formalnie zgłoszonego remontu lub prowadzonych prac budowlanych; 6) dopuszcza się umieszczanie reklam wyłącznie na budynkach z lokalami usługowymi. Zgodzić należy się z argumentem skargi, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyjaśnienia prawnego dotyczącego interpretacji przepisu § 6 ust. 6 pkt 6 Miejscowego Planu, w szczególności dotyczącego uzupełnienia w drodze interpretacji jego literalnej treści. Wojewoda nie wskazał przepisów Miejscowego Planu, z których wywodzi generalne ograniczenie wielkości nośnika reklamowego, przy czym przepisy § 6 ust. 6 pkt 2 oraz § 6 ust. 7 Miejscowego Planu wskazane jako podstawa prawna decyzji dotyczą reklam umieszczanych na elewacji i umieszczania szyldów, nie dotyczą więc reklamy umieszczanej na dachu budynku uregulowanej w § 6 ust. 6 pkt 6 Miejscowego Planu. Skarżący słusznie zauważył, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził: "Odnosząc się do zarzutów odwołania trudno się zgodzić ze stanowiskiem, jakoby powołany wyżej przepisy § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 obowiązującego miejscowego planu dotyczyć miały jedynie reklam umieszczonych na gruncie i elewacjach budynków", tymczasem organ powołał się we fragmencie znajdującym się powyżej jedynie na § 6 ust. 6 pkt 2 Miejscowego Planu. Wykazana niedokładność uzasadnienia zaskarżonej decyzji ma znaczenie, ponieważ pozostawia wątpliwość, czy Wojewoda uznał, że zgłoszenie skarżącego narusza również § 6 ust. 6 pkt 1 Miejscowego Planu. Wojewoda nie wyjaśnił, dlaczego trudno mu zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez skarżącego w odwołaniu, które dotyczy zakresu stosowania § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu. Wyjaśnienie tej kwestii ma podstawowe znaczenie, ponieważ Wojewoda stwierdził naruszenie § 6 ust. 6 pkt 2 Miejscowego Planu i na tej podstawie utrzymał w mocy sprzeciw do zgłoszenia Skarżącego. Treść przepisów § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu nie pozostawia żadnych wątpliwości w kwestii przedmiotu regulacji: 1) reklamy umieszczane na elewacjach budynków i działkach budowlanych od strony miejsc i przestrzeni publicznych należy lokalizować z zachowaniem odległości określonych w tabeli ust. 3 pkt 1; 2) ustala się następujące minimalne odległości reklam umieszczanych na elewacjach od elementów elewacji budynków [...]. Skarżący zasadnie wskazał już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, że § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu nie dotyczą przedmiotowej reklamy, ponieważ dotyczą jedynie reklam umieszczanych na elewacjach budynków i reklam umieszczanych na gruncie, a zaskarżona decyzja Wojewody nie zawiera wyjaśnienia prawnego dotyczącego podstaw kwestionowania powyższego stanowiska skarżącego i interpretacji literalnej treści § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu. Dodatkowo należy wskazać, że przepisy § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu wyraźnie i jednoznacznie wskazują zakres regulacji (odległości reklam od elementów elewacji budynków), nie wskazują jednak wielkości nośników reklamowych w tym zakresie regulacji. Słuszne jest stanowisko skarżącego, że przepisy § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu nie dotyczą zarówno przedmiotowej reklamy (która jest reklamą umiejscowioną na dachu budynku), jak również reklam remontowo-budowlanych, uregulowanych w § 6 ust. 6 pkt 5, których wielkość również nie została ograniczona do 3 m2, ponieważ w przypadku tych reklam odległości od elementów elewacji budynków nie mają znaczenia i ustalenie minimalnej odległości byłoby bezcelowe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza dyspozycję art. 7 i 77 i 107 § 3 k.p.a., albowiem nie odnosi się do zarzutów skarżącego, zawiera w tej kwestii ogólnikowe twierdzenia i opiera się na nieuzasadnionym i błędnym założeniu, że instalacja znaku świetlnego "[...]" narusza Miejscowy Plan, w szczególności zaś § 6 ust. 6 pkt 1 i 2. Organ winien także ustalić, czy przedmiotowy budynek jest w istocie zwieńczony attyką, czyli ażurową ścianką wieńczącą elewację budynku, kryjącą niskie poddasze lub zasłaniającą dach (Słownik języka polskiego, http://sjp.pwn.pl/slownik/2551144/attyka). Rozpoznając sprawę organ administracji architektoniczno budowlanej będzie miał na uwadze powyższą argumentację, określi prawidłowo rodzaj budynku i zastosuje przepisy odpowiednie do planowanego rodzaju reklamy. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.