I SA/Sz 440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 29.11.2013 r. znak [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta, Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (organ egzekucyjny) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec K. S.K.A. z siedzibą w [...] (zobowiązanej). Na podstawie tego tytułu dochodzona jest zaległość w opłacie planistycznej, wynikające z decyzji wierzyciela z dnia 13 lipca 2012 r. nr [...]. Zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. nr [...] organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego w Banku M. S.A. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r. K. S.K.A. wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta nr [...]. Jako podstawę zarzutu wskazano nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty planistycznej bowiem decyzje wierzyciela wydane zostały wobec podmiotu nieistniejącego, tj. wobec P. sp. z o. o., która z dniem 28 listopada 2011 r. wykreślona została z Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto zarzuciła określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku określonego w decyzjach wydanych przez wierzyciela, w zakresie w jakim wierzyciel żądał odsetek podatkowych od kwoty [...] zł od dnia 22 sierpnia 2012 r., w tym kwotę odsetek naliczoną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie [...] zł. Dodatkowo zobowiązana złożyła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W związku ze złożonymi zarzutami zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz jego wstrzymanie do czasu rozpatrzenia zarzutów. W piśmie z dnia 4 września 2013 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Prezydenta Miasta o wyrażenie stanowiska w sprawie zarzutów. Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r. znak [...] wierzyciel odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego znak [...], uzasadniając to tym, że P. sp. z o. o. poinformowała go, że została przekształcona w firmę K. S.K.A., która to firma przejęła prawa i obowiązki poprzedniej firmy. Spółka, jako zobowiązany, nie wniosła odwołania od decyzji określających wysokość zobowiązania, zatem pozostają one w obrocie prawnym. W zakresie odsetek za zwłokę wierzyciel wyjaśnił, że w jego ocenie do opłaty planistycznej, jako niepodatkowej należności budżetowej, na podstawie art. 60 ustawy o finansach publicznych, mają zastosowanie przepisy Działu III Ordynacji podatkowej. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. znak [...], uzupełniając treść swojego postanowienia z dnia 12 września 2013 r. zawierającego stanowisko wierzyciela, orzekł o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku określonego w decyzjach. W uzasadnieniu powtórzył argumenty przedstawione we wcześniejszym postanowieniu. Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: "Kolegium"), postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 30 września 2013 r. nr [...]. Zauważyło, że postanowieniami z dnia 21 maja 2013 r. organ I instancji sprostował omyłki pisarskie w decyzjach z dnia 13 lipca 2012 r. ustalających opłatę planistyczną. Postanowienia te zostały zaskarżone przez spółkę do Kolegium, które postanowieniami z dnia 10 lipca 2013 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia. Wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 958/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej zwany: "sądem") oddalił skargę na postanowienia kolegium, co oznacza, że decyzje będące podstawą określenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na aktualnym etapie postępowania zawierają prawidłowe oznaczenie strony będącej podmiotem określonego w tytule wykonawczym, tj. K. S.K.A. Z kolei postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z 12 września 2013 r. znak w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i umorzyło postępowanie I instancji. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. znak [...], uznał zarzuty zobowiązanej za niedopuszczalne. Zaznaczono, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania zarzutu spółki dotyczącego błędnego określenia adresata obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z uwagi na oddalenie przez sąd skargi na postanowienie Kolegium w tej sprawie. Spółka w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. złożyła zażalenie na postanowienie organu I instancji. Wniosła o jego uchylenie z uwagi na określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jednocześnie wniosła o orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez uznanie za niedopuszczalne naliczanie odsetek podatkowych od zaległości oraz zwolnienie z egzekucji i nakazanie zwrotu na rzecz spółki pozostawionej na koncie depozytowym organu zajętej w toku postępowania kwoty [...] zł. Spółka wniosła także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zażalenia. Zakwestionowała również możliwość naliczenia odsetek od nieterminowo uiszczonej opłaty planistycznej. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje orzeczenie organ po przytoczeniu podstawy prawnej, wskazał, że w piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r. spółka złożyła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), z uwagi na fakt, że decyzje wydane zostały wobec P. sp. z o. o. oraz określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.), w zakresie, w jakim wierzyciel żąda odsetek. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ wyjaśnił, że rozpatrujące dotychczas sprawę wierzyciel, SKO oraz organ egzekucyjny uznały, że kwestionując "na marginesie" tę samą okoliczności zobowiązany nie złożył dodatkowo nowego zarzutu. Organ podkreślił, że Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. znak [...], uznał złożone zarzuty za niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie to w wyniku jego zaskarżenia, postanowieniem Kolegium z dnia 22 listopada 2013 r. znak [...], zostało utrzymane w mocy, bowiem decyzje będące podstawą określenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zawierają prawidłowe oznaczenie strony będącej podmiotem obowiązku określonego w tytule wykonawczym, tj. K. S.K.A. Odnosząc się do drugiego zarzutu Kolegium wyjaśniło, że opłata planistyczna jest niepodatkową należnością publicznoprawną i w opisanym zakresie, m.in. w kwestii odsetek od zaległości z tytułu tej należności, stosuje się odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej. Stanowisko wierzyciela stało się w związku z tym ostateczne. Jak wskazano powyżej Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest wiążące nie tylko dla organu egzekucyjnego ale również dla organu odwoławczego. Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie jest związany stanowiskiem Prezydenta Miasta zawartym w ostatecznym postanowieniu. Ustosunkowując się do podniesionego dopiero w zażaleniu zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że nie może on być rozpoznany jako zarzut spóźniony. Organ podkreślił, że zobowiązany może składać zarzuty w ściśle określonym terminie, wynikającym z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., o którym został pouczony. Odnosząc się do żądania zwrotu [...] zł pozostawionej na koncie depozytowym, organ stwierdził, że nie może ono być spełnione. Niezależnie bowiem od niniejszego rozstrzygnięcia zdeponowaną kwotę, po rozliczeniu kosztów egzekucyjnych w dniu 5 grudnia 2013 r. przekazano na konto wierzyciela. Wobec tego organ egzekucyjny nie jest już dysponentem tych pieniędzy. Organ II instancji wskazał również, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zażalenia, wobec związania wypowiedzią wierzyciela w przedmiocie zarzutów. Organ dodał, że postępowanie zakończone niniejszym postanowieniem jest ściśle związane z postępowaniem zakończonym postanowieniem kolegium w sprawie stanowiska wierzyciela. Skoro strona złożyła na nie skargę do sądu, to uznać należy, iż zobowiązana ma zapewnioną drogę sądową w ochronie swoich praw. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, zarzucając zaskarżonemu w całości postanowieniu naruszenie: - art. 33 § 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie wskutek określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego orzeczenia, polegającego na bezzasadnym żądaniu odsetek podatkowych od kwoty [...] zł, podczas gdy w rzeczywistości w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca nie zamieścił odpowiednich regulacji, przesądził o wyłączeniu opłaty planistycznej z kategorii należności określonych w art. 2 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej i tym samym rozstrzygnął o stosowaniu w tych sprawach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 553 § 2 i 3 Kodeksu spółek handlowych - poprzez ich niezastosowanie i tym samym nie wzięcie pod uwagi faktu, iż spółka, która rzeczywiście jest zobowiązana do uiszczenia opłaty planistycznej, tj. "P." spółka z o.o. została przekształcona, w wyniku czego, K. S.K.A. zgodnie z zasadną ograniczonej odpowiedzialności stosunków administracyjnych, nie ponosi odpowiedzialności za niedokonanie opłaty planistycznej przekształconej spółki, ponadto sporne decyzje o ustaleniu opłaty planistycznej mają charakter indywidualny w wyniku czego jest niedopuszczalne ich następstwo prawne, poprzez wydanie spornych decyzji na rzecz skarżącej po uprzednim wydaniu postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej; - art. 126 w z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji braku powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w postępowaniu administracyjnym - jaki spoczywa na organie, - art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji ustalających opłatę planistyczną na rzecz skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości w trybie art. 155 K.p.a. możliwa jest wyłącznie zmiana w zakresie przedmiotu decyzji, nie można natomiast zmienić ich podmiotu. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Sąd mając na uwadze powołane powyżej kryteria uznał, iż postępowanie organów administracyjnych i wydane w sprawie rozstrzygnięcia były zgodne z przepisami prawa. Kontroli Sądu podane zostało postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji podjęte przez organ egzekucyjny. Uregulowana w art. 33 i nn. u.p.e.a., instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, aczkolwiek należy rozróżnić postępowanie egzekucyjne i samą już egzekucję. Zarzuty dotyczyć mogą bowiem także podstawy prowadzenia tego postępowania, tj. tytułu wykonawczego, sporządzanego przez wierzyciela. W ramach tej instytucji ustawodawca przewidział wypowiedź wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, nadając jej sformalizowaną formę zaskarżalnego i poddanego kontroli sądowej postanowienia. I tak, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast w przypadku zarzutu zobowiązanego, który to zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionował w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Skarżąca w piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r. wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta nr [...]. Jako podstawę zarzutu wskazano nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty planistycznej bowiem decyzje wierzyciela wydane zostały wobec podmiotu nieistniejącego, tj. wobec P sp. z o. o., która z dniem 28 listopada 2011 r. wykreślona została z Krajowego Rejestru Sądowego (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Ponadto zarzuciła określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku określonego w decyzjach wydanych przez wierzyciela, w zakresie w jakim wierzyciel żądał odsetek podatkowych od kwoty [...] zł od dnia 22 sierpnia 2012 r., w tym kwotę odsetek naliczoną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie [...] zł. Dodatkowo zobowiązana złożyła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Z uwagi na fakt, że decyzje wydane zostały wobec P. sp. z o. o. oraz określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art 33 pkt 3 u.p.e.a.), w zakresie, w jakim wierzyciel żąda odsetek. Prezydent Miasta, postanowieniem z 30.09.2013 r. znak [...], uznał złożone zarzuty za niedopuszczalne. Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 30 września 2013 r. nr [...]. Wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 958/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na postanowienia kolegium, co oznacza, że decyzje będące podstawą określenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na aktualnym etapie postępowania zawierają prawidłowe oznaczenie strony będącej podmiotem określonego w tytule wykonawczym, tj. K. S.K.A. Jak już Sąd wskazał wcześniej, na postanowienie wierzyciela zawierające jego stanowisko co do zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego na prowadzenie egzekucji, służy zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.), a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Tryb ten skarżąca wyczerpała. W świetle zatem zarówno przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym zajęcie stanowiska przez wierzyciela oraz ocena zarzutów przez organ egzekucyjny są odrębnymi sprawami (odrębnymi przedmiotami zaskarżenia), chociaż bez wątpienia ich źródłem jest to samo zdarzenie - skorzystanie przez zobowiązanego z prawa do złożenia zarzutów. Wprowadzenie możliwości odrębnego kwestionowania przez zobowiązanego zasadności stanowiska wierzyciela uzasadnione było przede wszystkim wiążącym charakterem tego stanowiska dla organu egzekucyjnego. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela w rezultacie uzyskała ostateczne stanowisko tego organu Z akt sprawy nie wynika, aby postanowienie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Oznacza to, że organ egzekucyjny związany był zawartym w nim stanowiskiem, iż niezasadny był podniesiony przez Skarżącą zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Organy orzekające w rozpoznanej sprawie prawidłowo powołały się na treść art. 34 § 1 u.p.e.a., z którego to przepisu wynika moc wiążąca stanowiska wierzyciela co do powyższego zarzutu. Akceptacja stanowiska Skarżącej w tym względzie mogłaby prowadzić do obejścia przepisów ustanawiających tryb i terminy zaskarżania postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Sąd stwierdza, że organ egzekucyjny uzyskał ostateczne stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów. Stosując się do tego stanowiska, organ egzekucyjny postąpił zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., a zatem jego działanie nie naruszało prawa. Celem postępowania egzekucyjnego jest przymusowe wyegzekwowanie zaległości, także podatkowych. Nie służy ono natomiast ocenie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz ich skuteczności bądź też wykładni. Argumentacja Skarżącej w omawianym zakresie może mieć znaczenie w postępowaniu dotyczącym wymiaru opłaty planistycznej. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela - zwykle właściwego organu, co do istnienia obowiązku i wykluczenie możliwości badania zasadności tego obowiązku przez organ egzekucyjny zapobiega przeniesieniu sporu co do wysokości należnej opłaty na grunt postępowania egzekucyjnego. Rezultat dokonanych w postępowaniu ocen co do powstania i wysokości zobowiązania podatkowego wierzyciel winien uwzględnić zajmując stanowisko w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych. Jak już jednak Sąd wskazał, stanowisko wierzyciela co do zarzutów i jego argumentacja w tym zakresie nie podlegają ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Ponownie podkreślić należy, że Skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku i w tym zakresie wierzyciel zajął stanowisko - uznał, iż obowiązek ten istnieje. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo uznały za niezasadne zarzuty Skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji. Zarzuty te zostały właściwie rozpatrzone, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia wskazanych przez Skarżącą zasad ogólnych postępowania oraz przepisów o postępowaniu. Prawidłowo zastosowane zostały również przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne. W rezultacie Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.