II OZ 1198/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt II SA/Po 590/14 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji wycieku ścieków komunalnych ze zbiornika bezodpływowego postanawia oddalić zażalenie Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w [...] (dalej skarżąca bądź Agencja) wniosła skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] nakazującą Agencji podjąć działania mające na celu prowadzenie prawidłowej gospodarki ściekami komunalnymi w miejscowości [...] działka nr [...] tj. likwidacji wycieku ścieków komunalnych ze zbiornika bezodpływowego stanowiącego instalację dla budynków mieszkalnych nr 24, 26 i 29. W skardze Agencja wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że ustawowe i statutowe zadania i obowiązki Agencji Nieruchomości Rolnych nie przewidują działalności w zakresie odprowadzania nieczystości, a fakt, że Agencja jest państwową osobą prawną wydatkującą środki publiczne powoduje, że zobligowana jest do przestrzegania procedur określonych w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych [j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.]. W rezultacie wykonanie zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącej jest przez nią utrudnione i rodzi prawdopodobieństwo nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 4 września 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływanie się strony skarżącej jedynie na ryzyko nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. W ocenie Sądu I instancji w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wobec argumentacji przedstawionej przez skarżącą, która nie wykazała zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji z [...] 2014 r. Podniesione przez skarżącą obawy nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych nijak się mają do ustawowych przesłanek, mocą których zasadne staje się wstrzymanie wykonania decyzji. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności (k. 36-37 akt sądowych). Pismem z dnia 26 września 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 4 września 2014 r. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji (k. 44-46 akt sądowych). W odpowiedzi na zażalenie [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jego oddalenie (k. 59-60v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazał, by w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ppsa uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez skarżącą wniosku (postanowienie NSA z 18.5.2004 r., FZ 65/04, Lex 1405435). Skarżąca tymczasem poprzestała na ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji będzie stanowiło nieuzasadnione wydatkowanie środków publicznych. Dysponując tak sformułowanym wnioskiem, Sąd I instancji zasadnie uznał, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że zarówno uzasadnienie wniosku jak i uzasadnienia w istocie stanowi merytoryczną polemikę z zaskarżoną decyzją. Ocena przez Sąd merytorycznych przesłanek wydania decyzji, na tym etapie postępowania jest przedwczesna. Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek zajmuje się jedynie oceną, czy zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej skarżącej z uwagi na przesłanki wymienione w art. 61 § 3 ppsa. Przedmiot zaskarżonej decyzji wskazuje na konieczność odmowy udzielenia ochrony tymczasowej, ponieważ brak likwidacji wycieków ścieków komunalnych ze zbiornika bezodpływowego może potencjalnie zagrażać środowisku oraz zdrowiu ludzkiemu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.