II OZ 1130/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1699/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z 5 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1699/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] sp. z o.o. z/s w [...] (dalej skarżąca bądź spółka) złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] 2014 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2014 r.), którym utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł za nieprzekazywalnie odebranych od właścicieli nieruchomości, w I i II kwartale 2013 r., zmieszanych odpadów komunalnych do przetwarzania odpadów komunalnych na terenie regionu ciechanowskiego. W skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w przypadku niewstrzymania jej wykonania może zostać zmuszona do podjęcia działań całkowicie niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym; niewłaściwe klasyfikowanie odpadów przemawia za wstrzymaniem jej wykonania, gdyż wiąże się z narażeniem skarżącej na istotne koszty (postanowienie [z 27.10.2008r.], wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 303/08). Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji (uiszczenie nałożonej kary pieniężnej) nie zmusza skarżącej do podjęcia działań niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym. Kara z uwagi na jej wysokość nie może mieć istotnego wpływu na funkcjonowanie podmiotu gospodarczego, a w razie skutecznego zakwestionowania przed sądem zasadności nałożenia kary, uiszczona kwota będzie podlegać zwrotowi. Sąd I instancji uznał również drugi argument za nie zasadny, ponieważ zaskarżoną decyzją orzeczono jedynie o nałożeniu kary pieniężnej za nieprzekazywanie odpadów w określone miejsce, a nie zobowiązano skarżącej do określonego postępowania. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie jest inny niż w przywołanej przez skarżącą sprawie II SA/Sz 303/08, w której zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym zobowiązano stronę do określonego działania (określonej klasyfikacji odpadów). Uznał, że wysokość nałożonej kary pieniężnej jest na tyle niewielka dla skarżącej jako podmiotu świadczącego usługi w zakresie gospodarowania odpadami w regionie [...], że w sytuacji braku uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu z tego tytułu znacznej szkody nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu równowartości uiszczonej kary pieniężnej (k. 22-24 akt sądowych) Zażalenie na powyższe orzeczenie wywiodła skarżąca reprezentowana przez r. pr. M. Ł., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy zachodzą wskazane w art. 61 § 3 ppsa przesłanki jej wstrzymania. Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji pominął, że zgodnie z art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. z 2013 r., poz. 1399), w wypadku gdy przedsiębiorca po raz drugi przekazuje odpady do instalacji innych niż regionalne, zostaje wykreślony z rejestru działalności regulowanej. Wskazując na powyższe naruszenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji z [...] 2014 r. (k. 31-32 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjnej zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Dotyczy to również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Co do zasady, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W niniejszej sprawie przedmiotem decyzji objętej wnioskiem jest niewątpliwie należność o charakterze pieniężnym, która w przypadku ewentualnego wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego będzie podlegać zwrotowi. Zapłata kary pieniężnej niw wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty (postanowienie NSA z: 28.3.2012 r., II GSK 385/11, Lex 1137945; 5.7.2011 r. II GSK 1136/11, Lex 1083269). Nie w każdym przypadku sama możliwość odzyskania uiszczonej należności oznaczać będzie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Dla takiego wyjątkowego uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia dotyczącego należności pieniężnej konieczne jest właściwe uzasadnienie wniosku szczególnymi okolicznościami. Winno ono odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest konieczne. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez art. 61 § 3 ppsa uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Dowody zebrane w aktach kontrolowanej sprawy nie przemawiały za uwzględnieniem wniosku. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała dostatecznie, że uiszczenie 500 zł kary pieniężnej będzie bezpośrednio wiązało się dla niej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa. Kwota 500 zł ma charakter symboliczny, a jej wysokość stanowi mniej niż trzecią część najniższej miesięcznej płacy w gospodarce narodowej (minimalne wynagrodzenie brutto od 1 stycznia 2014 r. – 1680 zł - Dz. U. z 2013 r., poz. 1074). Słusznie Sąd I instancji uznał, że wysokość nałożonej kary pieniężnej jest na tyle niewielka, że w sytuacji braku uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku. Postanowieniem z 27.10.2008 r., II SA/Sz 303/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wstrzymał wykonanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, ponieważ jego wykonanie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody obliczonej na kwotę 1. 855.380 zł+115.961 zł+ 28.182 zł (cbosa). Wbrew uzasadnieniu zażalenia, przedmiotem kontroli jest decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, nie zaś decyzja o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg bądź czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że trafnie zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania decyzji z [...] 2014 r. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.