II SAB/Rz 38/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. i K. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie legalności budowy przyłącza energetycznego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej D. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. II SAB/Rz 38/14 Uzasadnienie Przedmiotem skargi wniesionej wspólnie przez D. S. i K. S. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie legalności budowy przyłącza energetycznego. Przypomnieć należy, że ww. sprawa została wyodrębniona i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Rz 38/14, zgodnie z żądaniem pełnomocnika skarżącej P. S. na rozprawie z 14 maja 2014 r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 188/14 (k. 23 akt sądowych). Skarżący K. S. został wezwany odrębnie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych należnego od wniesionej skargi. Wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 czerwca 2014 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 26 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu, wymagana kwota wpisu nie została uiszczona przez skarżącego K. S. Natomiast skarżąca D. S. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego uiściła wymaganą kwotę wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.) Warunkiem wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie i doktrynie warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Tak więc wniesienie skargi do sądu na przewlekłość organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie D. S. i K. S. zarzucili, przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie legalności budowy przyłącza energetycznego. Oznacza to, iż zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący przed złożeniem skargi powinni wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, iż tego nie uczynili. Niezłożenie przez skarżących określonego wyżej zażalenia, powoduje, że skarga D. S. i K. S. w tej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na podstawie zaś § 3 tego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. K. S. nie zastosował się do doręczonego wezwania i nie uiścił wpisu sądowy, dlatego jego skarga podlega również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.