II FZ 624/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, , , po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 805/14 w sprawie ze skargi J. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 805/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek J. K. i K. K. (dalej: "podatnicy", "skarżący") o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd wskazał, że wniosek podatników o przyznanie prawa pomocy nie przybrał formy ustalonej w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy ( Dz. U. Nr 227, poz. 2245, dalej: "rozporządzenie") tj. druku PPF. Z uwagi na powyższe zobowiązano skarżących do złożenia wniosku we właściwej formie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie referendarza sądowego, wraz z drukiem PPF, doręczono podatnikom w dniu 22 maja 2015 r., a zatem termin przewidziany dla usunięcia braku formalnego wniosku, a tym samym termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 29 maja 2015 r. Sąd podkreślił, że termin ten upłynął bezskutecznie albowiem do akt sprawy nie nadesłano wymaganych formularzy. Na powyższe postanowienie skarżący, pismem z dnia 13 lipca 2015 r., wnieśli zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie. Stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy ( Dz. U. Nr 227, poz. 2245), wniosek o przyznanie prawa pomocy osoba fizyczna składa na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, wyjaśnił, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie stron do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, osoba prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W razie nieusunięcia przez stronę tego braku wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 257 p.p.s.a, pozostawia się bez rozpoznania. Referendarz sądowy wzywając skarżących do uzupełnienia braku poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie i w określonym terminie, dołączył do wezwania druk właściwego formularza oraz pouczył ich o skutkach nieuzupełnienia tego braku formalnego. Skarżący mieli więc świadomość konsekwencji niewywiązania się z nałożonego na nich obowiązku. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, w zakreślonym terminie nie uzupełnili wskazanego braku formalnego co, stosownie do treści art. 257 p.p.s.a., musiało skutkować pozostawieniem ich wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Należy także zauważyć, że w zażaleniu nie zostały podniesione argumenty odnoszące się do zaskarżonego postanowienia, a zwłaszcza podważające jego zgodność z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.