I OZ 1031/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1247/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: oddalić zażalenie. J. K. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej podał, że utrzymuje się z renty rodzinnej, którą Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca na podstawie zaświadczenia o kontynuowaniu edukacji na studiach wyższych. Wskazał, że w sytuacji wykonania decyzji o skreśleniu z listy studentów, straci podstawowe źródło utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, co w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jest warunkiem koniecznym pozytywnego rozpoznania wniosku. Skarżący podał, że poprzez utratę statusu studenta straci źródło utrzymania, które stanowi renta rodzinna wypłacana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jednak z uzasadnienia wniosku nie wynika jaka jest sytuacja majątkowa skarżącego oraz jego rodziny. Nie wiadomo, czy skarżący oraz ewentualnie pozostające z nim w gospodarstwie domowym osoby, posiadają inne źródła utrzymania. Sąd podkreślił, że w świetle treści art. 68 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1440 ze zm.), pobieranie nauki w szkole lub na uczelni umożliwia uzyskanie i wypłatę renty rodzinnej aż do czasu ukończenia nauki lub zakończenia programowego toku studiów, wskazanego w zaświadczeniu odpowiedniej placówki. Przepisy ustanawiają granicę wiekową, po przekroczeniu której świadczenie to już nie przysługuje. Granicę tę wyznacza ukończenie przez studenta 25 roku życia. Jeżeli jednak osiągnął on 25 lat, będąc na ostatnim roku studiów w szkole wyższej, ZUS przedłuża prawo do renty rodzinnej do zakończenia tego roku studiów. Sąd wskazał, że z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, iż 10 października 2014 r. J. K. ukończy 25 lat. Skarżący był studentem jednolitych studiów magisterskich w Kolegium MISH Uniwersytetu [...]. Studia te trwają 5 lat. Skarżący nadal nie ukończył IV roku studiów. W dacie wydania zaskarżonej decyzji był w trakcie powtarzania tego etapu kształcenia. W związku z tym, nawet w sytuacji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w dacie ukończenia przez skarżącego 25 roku życia, nie będzie on studentem ostatniego roku studiów. Tym samym nie spełni warunku umożliwiającego dalsze pobieranie renty rodzinnej. W tej sytuacji zdaniem Sądu nie można uznać, że ustawowa przesłanka niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody została spełniona. Zarówno z wniosku, jak i z akt postępowania administracyjnego nie wynika również aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K., wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zaliczył wszystkie zaległe przedmioty, co oznacza, że jeśli Sąd uchyli zaskarżoną decyzję, zostanie on wpisany na listę studentów V roku i w dalszym ciągu będzie mógł pobierać rentę, która jest jego głównym źródłem utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do niego w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi powołana we wniosku jak i zażaleniu okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji o skreśleniu z listy studentów spowoduje wstrzymanie wypłaty renty rodzinnej z ZUS, która jest głównym źródłem utrzymania skarżącego. Samo bowiem powołanie się na skutek wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Należy dodatkowo wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy tym skutkiem a możliwością wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, czego skarżący nie uczynił. Na uwzględnienie nie zasługują ponadto zawarte w zażaleniu argumenty przemawiające, w ocenie skarżącego, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność zdania zaległych egzaminów w żaden sposób nie podważa bowiem prawidłowych ustaleń Sądu pierwszej instancji o braku podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.