II SA/Gd 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2013 r., nr [...], mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, z dnia 14 grudnia 2012 r., nr [...], orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowych położonych w G., stanowiących działkę nr [...] obręb ewidencyjny [...] i działkę nr [...] obręb ewidencyjny [...] będących własnością A. i J. I., w celu realizacji inwestycji celu publicznego, i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz umorzono w całości postępowanie przed organem I instancji. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowych położonych w G., stanowiących działkę o nr [...] o pow. 0,8000 ha, obr. ew. M. ([...]) oraz działkę nr [...] o pow. 1,1015 ha, obr. ew. M. ([...]), stanowiących własność A. i J. I., poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kVwraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o długości ok. 125 m. Decyzją z dnia 14 września 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości gruntowych w celu realizacji inwestycji celu publicznego wskazanej w decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r., nadając równocześnie wskazanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja w postaci budowy dwutorowej napowietrznej linii elektoenergetycznej ma doprowadzić do rozbudowy sieci, aby umożliwić rozwój inwestycji mieszkaniowych i usługowych wstrzymywanych z uwagi na brak możliwości zasilania. Ma służyć poprawie zasilania aglomeracji trójmiejskiej i będzie stanowić ważny element bezpieczeństwa tego terenu. W ocenie organu okoliczności te uzasadniały interes społeczny przemawiający za podjęciem działań umożliwiających jej realizację. Organ podkreślił również, że inwestycja ta w decyzji lokalizacyjnej została zakwalifikowana jako podlegająca reżimowi przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z2010 r., nr 26, poz.133 ze zm.),albowiem rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345) została zaliczona do przedsięwzięć Euro 2012. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. I., zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 a i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.) polegające na wydaniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości pomimo tego, że okoliczności mogące ewentualnie uzasadniać takie rozstrzygnięcie się zdezaktualizowały. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego prowadzące do nieważności decyzji polegające na wydaniu decyzji na niewłaściwej podstawie prawnej. Nadto wskazano, że inwestycję, na potrzeby której wydano zaskarżoną decyzję, rozpoczęto realizować już po zakończeniu turnieju EURO 2012, a w konsekwencji wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji przedsięwzięcia mającego służyć temu turniejowi było bezzasadne. Zaskarżoną decyzją z dnia 27listopada 2013 r. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2012r. i umorzył w całości postępowanie prowadzone przed organem I instancji. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że postępowanie w sprawie o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości prowadzone w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W niniejszej sprawie bowiem inwestycja, w związku z realizacją której Prezydent Miasta ograniczył w decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r. sposób korzystania ze wskazanych na wstępie nieruchomości, została objęta decyzją Wojewody z dnia 31 marca 2011 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r., o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Wojewoda uznał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2012 r. jest rozstrzygnięciem wydanym w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012, a zatem, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 1 ustawy o Euro, podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda stwierdził, że nie było podstaw do wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, a postępowanie w tej sprawie było od początku bezprzedmiotowe. W skardze "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w G. zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że postępowanie prowadzone w sprawie od samego początku było bezprzedmiotowe, co spowodowało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie w całości postępowania przed organem pierwszej instancji, - naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na naruszeniu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012 poprzez błędne przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, wobec czego podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, - naruszenie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji rozstrzygnął wniosek skarżącej w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w następstwie uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Według skarżącej do decyzji z dnia 14 grudnia 2012 r. nie znajduje zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, ponieważ odnosi się wyłącznie do decyzji wskazanych w tej ustawie, wśród których nie ma kwestionowanej w przedmiotowej sprawie decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Kwestionowana w przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody z dnia 27 listopada 2013 r. wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2012 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uznał bowiem, że wszczęte wnioskiem inwestora "A" S.A. z dnia 10 kwietnia 2012 r. postępowanie o zezwolenie na niezwłoczne wejście na nieruchomości stanowiące działki o nr [...] i [...] jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Inwestycja, w związku z realizacją, której skarżąca wystąpiła ze wspomnianym wyżej wnioskiem, zaliczona została do przedsięwzięć Euro 2012 podlegających przepisom ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U.z2010 r., nr 26, poz.133), zwanej dalej ustawą o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Wojewoda uznał, że w konsekwencji wydanie rozstrzygnięć na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, tak jak to miało miejsce w przypadku decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2012 r., który rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, było bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, przedstawione przez Wojewodę stanowisko nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać na inwestycję, której dotyczył wniosek skarżącej Spółki, stanowiący przedmiot rozpoznania w kontrolowanym postępowaniu. Decyzją z dnia 31 marca 2011 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Wojewoda ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej110 kV relacji Stacja G.B. – istniejący słup Nr[...] linii 110 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą między innymi na działkach o nr [...] i [...], obręb ewidencyjny M., stanowiącej własność uczestników postępowania A. i J. I. W celu realizacji wskazanego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, z wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2012 r. o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...], i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości. Bezsporne w sprawie jest, że scharakteryzowane przedsięwzięcie zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Ustawa o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 ma charakter tzw. specustawy, t.j. ustawy odnoszącej się w sposób szczególny do zasad przygotowywania i realizacji inwestycji w danym zakresie. Specustawa, co do zasady, jest aktem normatywnym uszczegóławiającym sprawy unormowane wcześniej w ustawach o długim okresie obowiązywania bądź normującym nowe materie w sposób doraźny, obliczony na szybkie osiągnięcie założeń przyjętych w takim akcie, które nie mogą być osiągnięte w oparciu o obowiązujące prawo. (Kijowski D.R. red. monografia LEX 2012 Rzecz publiczna w specustawie o Euro 2012 a realizacja celu publicznego w świetle pytań o jakość i inflację prawa, [w:] Kryzys prawa administracyjnego? Inflacja prawa administracyjnego.) Ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest aktem normatywnym, który miał stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Turniej ten rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r. W treści ustawy nie przewidziano możliwości stosowania jej przepisów po zakończeniu, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 40 tej ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt Kp 1/12 (OTK-A 2013/3/25, M.P.2013/169, Lex nr 1288388) uznał za niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 2 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju EURO 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, wskazując, iż naruszają one zasadę lex retro non agit. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym ab initio przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wyraża się w tym, że celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Przy czym podkreślono, że na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wynikał jednoznacznie z jej tytułu oraz art. 1 ust. 1, który stanowił, że ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za niezbędne do przeprowadzenia turnieju, czyli związane z nim. Ich związek z przeprowadzeniem turnieju jako głównym zadaniem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest istotny dla oceny zastosowania ustawy i tym samym oceny decyzji Wojewody. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z2013 r., poz. 1345). W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tejże ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Trybunał podkreślił, że przed dniem rozpoczęcia turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Turniej natomiast rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r. Według Trybunału przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, który się już odbył. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju. Rozwiązując je, trzeba sięgnąć do ogólnych reguł intertemporalnych ukształtowanych w polskiej kulturze prawnej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 r. jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z dnia 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed dniem 8 czerwca 2012 r. Inwestor wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2012 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr 217 i 218/4 i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Inwestycja ta nie została ani rozpoczęta, ani zakończona do dnia rozpoczęcia turnieju Euro 2012. W świetle powyższego oraz mając na uwadze specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, wskazać należy, że pomimo braku określenia granic temporalnych jej obowiązywania, cel ustawy uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju. Stanowisko to jest zbieżne z prezentowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., VII SA/Wa 1266/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją zaniechania podjęcia takich inwestycji przed rozpoczęciem turnieju jest brak możliwości zastosowania do ich realizacji specjalnych rozwiązań ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 r. i konieczność procedowania w ich przypadku w oparciu o przepisy ogólne. Turniej Euro 2012 już się odbył. Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, miały być związane z jego przeprowadzeniem. Zatem niezrealizowane przedsięwzięcia wskazane w rozporządzeniu nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Przedsięwzięcia te, mimo że zostały ujęte w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają zatem kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Ze względu na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i ścisłe powiązanie przedsięwzięć podlegających ustawie z kryterium niezbędności do przeprowadzenia turnieju nie można twierdzić, że po przeprowadzeniu turnieju rygory wprowadzone przez ustawę winny nadal obowiązywać. Tym bardziej, że przepisy tej ustawy w sposób istotny wprowadziły odstępstwa od ogólnych postanowień materialnego i procesowego prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczały konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 (m.in. prawo własności, równą ochronę praw majątkowych, prawo do zaskarżenia decyzji administracyjnych). Ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności są dopuszczalne wyłącznie ze względu na szczegółowo uzasadniony cel i nie można ich stosować w innym celu, niż zostały wprowadzone. W sytuacji, gdy okoliczności pozwalające na realizację norm specjalnych ustawy ustaną, stosowanie specjalnych rozwiązań powinno zostać wstrzymane. W niniejszej sprawie Wojewoda błędnie uznał, że samo umieszczenie przedmiotowej inwestycji w wykazie rozporządzenia z 2009 r. oraz wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest wystarczające do dalszego zastosowania przepisów tej ustawy. Założony cel tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia ustał. Inwestor dopiero po zakończeniu Mistrzostw Europy podejmuje działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, a zatem podstawowe kryterium zastosowania ustawy ustało. W konsekwencji Sąd uznał, że Prezydent Miasta rozpoznając wniosek inwestora z dnia 10 kwietnia 2012 r. prawidłowo procedował w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), opierając swoje rozstrzygnięcia na przepisach art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Wojewody, do wydanej w tym trybie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminu wnoszenia odwołania, który w przedmiotowej sprawie nie został przekroczony oraz przepisy regulujące kwestię natychmiastowej wykonalności decyzji. W zaskarżonej decyzji na skutek błędnej wykładni prawa materialnego organ uznał, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami i niezasadnie umorzył postępowanie, naruszając tym samym art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2013 r. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. związany będzie dokonaną w wyroku oceną prawną. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda winien zatem rozpoznać odwołanie i podjąć rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami, dokonując oceny prawidłowości decyzji organu I instancji z punktu widzenia zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jakimi są przypadki uzasadnione ważnym interesem gospodarczym oraz przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 108 K.p.a.