VIII SA/Wa 520/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skarg J. P. i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...] marca 2014 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania E. C. (dalej: "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przebiegu granicy między działkami położonymi w S. oznaczonymi: - nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność E S w ¼ części i A Ż ¾ części, - a działką oznaczoną numerem [...] o powierzchni [...] ha stanowiącą współwłasność K C, E C oraz innych współwłaścicieli, położonymi w obrębie ewidencyjnym S gmina P i przekazującą z urzędu sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych: Decyzją z dnia [...] stycznia Wójt Gminy P, wskazując między innymi na art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej jako "u.p.g.k."), orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi na wstępie działkami oraz przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w K. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zainteresowani właściciele sąsiednich nieruchomości nie zawarli ugody, nie było możliwe ustalenie przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów ani zgodnego oświadczenia stron, dlatego też organ był zobowiązany do umorzenia postępowania i przekazania sprawy do właściwego miejscowo sądu powszechnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8, 77, 80, 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego i uzasadniania decyzji oraz: - art. 31 ust. 2 i 3 w związku z art. 33 ust. 1 u.p.g.k, poprzez brak wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w sytuacji, gdy z opinii biegłego wprost wynika możliwość ustalenia przebiegu granicy w oparciu o dane geodezyjne z operatu jednostkowego oraz dane z ksiąg wieczystych, a inne okoliczności bierze się pod uwagę dopiero w dalszej kolejności, w braku danych określonych w art. 31 ust. 2 tej ustawy; - art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy - poprzez całkowity brak oceny prawidłowości i zgodności z przepisami czynności dokonanych przez upoważnionego geodetę oraz brak zwrotu opinii biegłemu do poprawy i uzupełnienia; - art. 153 kc - poprzez powołanie się dla uzasadnienia odmowy wydania decyzji o rozgraniczeniu na stan posiadania w sytuacji, gdy na tę okoliczność można się powołać dopiero wtedy, gdy nie można stwierdzić stanu prawnego. W uzasadnieniu odwołania Skarżący podniósł, że według art. 31 ust. 2 u.p.g.k. przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Dopiero, gdy brak w/w danych, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. Zdaniem skarżącego, dostępne dane geodezyjne oraz dane wynikające z ksiąg wieczystych pozwalają na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy działek [...], natomiast zdaniem biegłego wydanie decyzji o rozgraniczeniu jest niemożliwe z uwagi na długoletni stan posiadania nieruchomości i dokonane inwestycje w postaci budynków. Geodeta w treści opinii stwierdził, że wyznaczona granica łącząca punkty 401 i 1236 podzieliła te budynki na dwie części. Dom mieszkalny i obora znalazły się na działce nr [...], zaś stodoła wraz z przybudówkami, piwnica, studnia i część ganku domu mieszkalnego znalazły się na działce nr [...]. Skarżący wskazał, iż powoływanie się na powyższe okoliczności jest dla niego krzywdzące, gdyż posiadanie jest bezprawne, a inwestycje zostały wykonane bez wymaganych zezwoleń przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Obecnie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczy się postępowanie dotyczące samowoli budowlanej. W ocenie skarżącego opinia geodety została wykonana nierzetelnie i niezgodnie z przepisami prawa, geodeta działał stronniczo, namawiał do zawarcia niekorzystnej dla właścicieli działki nr [...] ugody, odmawiał uwzględnienia dokumentacji dostarczonej przez właścicieli, a na koniec oskarżył ich o brak dobrej woli do zawarcia ugody. Organ nie dokonał jakiejkolwiek analizy opinii geodety, a treść decyzji jest jedynie przeniesieniem nieuprawnionych wniosków geodety. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie odniósł się do wniosków składanych przez strony ani nawet nie próbował wyjaśnić sprawy. Część dokumentów składanych przez strony do akt zostało pominiętych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [..] marca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że tryb rozgraniczenia nieruchomości normują przepisy rozdziału 6 u.p.g.k. Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustaleniu przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Składa się ono z reguły z dwóch stadiów: administracyjnego i sądowego. Postępowanie administracyjne wszczynane jest na wniosek strony lub z urzędu. Celem rozgraniczenia jest ustalenie zasięgu prawa własności do nieruchomości. Rozgraniczenie nieruchomości przeprowadzają wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast). Podstawę ustalenia przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości oraz określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. W świetle obowiązujących przepisów, organ pierwszej instancji wydaje w postępowaniu rozgraniczeniowym trzy rodzaje decyzji: decyzję o rozgraniczeniu (art. 33 ust. 1 u.p.g.k.), decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia w związku z zawarciem przez strony ugody przed upoważnionym geodetą (art. 105 §1 kpa w związku z art. 31 ust. 4 u.p.g.k.,) lub decyzję o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 u.p.g.k.). Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że między stronami prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego istnieje ewidentny spór graniczny wynikający z odmiennego zapatrywania stron odnośnie przebiegu granicy i zasięgu praw właścicielskich. Z treści protokółu i szkicu granicznego z czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy nieruchomością nr [...] a nieruchomością nr 66/7 sporządzonego w dniach 29 czerwca 2013 r. oraz 20 lipca 2013 r. wynika, że granica pomiędzy działkami o nr: [...] wyznaczona na podstawie operatu podziałowego nr [...] z 1965 r. znajdującego się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, oznaczona na szkicu granicznym punktami 401 i 1236 i oznaczona kolorem niebieskim podzieliła istniejące budynki na dwie części. Dom mieszkalny i obora znalazły się na działce nr [...], zaś stodoła wraz z przybudówkami, piwnica, studnia i część ganku domu mieszkalnego na działce [...]. Granica ta była popierana przez współwłaścicieli działki nr [...]. Natomiast A Ż współwłaścicielka działki nr [...] zaproponowała, aby ustalić granicę podobnie jak w akcie notarialnym Rep. Nr [...] z dnia 20 września 1958r., na co współwłaściciele działki nr [...] nie wyrazili zgody. Geodeta zaproponował ugodowe ustalenie granicy tak, aby budynki stanowiące własność współwłaścicielek działki nr [...] znalazły się na tej działce, zaś różnicę w powierzchni wyrównać poza terenem zabudowanym. A Ż wyraziła zgodę na takie rozwiązanie. Natomiast obecni współwłaściciele działki nr [...] kategorycznie sprzeciwili się jakimkolwiek zmianom, odmawiając podpisania protokółu. W tej sytuacji zgodnie z art. 34 ust. 2 u.p.g.k. rozstrzygnięcie zaistniałego sporu należy do kompetencji sądu, który ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E C oraz J P – współwłaścicielka działki [...]. W uzasadnieniu skargi E C wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podtrzymując argumentację prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. J P w uzasadnieniu skargi przedstawiła historię działek [...], począwszy od roku 1959 i opisała istniejący już wówczas spór pomiędzy ówczesnymi właścicielami tych działek. Podniosła również, że w 2006 r. na działce nr [...] zostały wybudowane bez pozwolenia budynki i w tej sprawie toczy się postępowanie w nadzorze budowlanym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując zajęte wcześniej stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: "u.p.g.k"). Stosownie do treści art. 29 u.p.g.k., rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (ust. 1). Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami (ust. 2). Unormowania zawarte w art. 33 i 34 u.p.g.k. wyczerpująco określają sposoby zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone w pierwszej fazie w trybie administracyjnym może zakończyć się w kolejności: 1) decyzją o umorzeniu postępowania (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) - w sytuacji, gdy strony postępowania dojdą do porozumienia i zawrą przed geodetą ugodę, co do przebiegu granicy, która ma wówczas charakter ugody cywilnoprawnej i moc ugody sądowej; 2) decyzją merytoryczną o rozgraniczeniu nieruchomości wydaną przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wytyczającą granicę (art. 33 ust. 1 u.p.g.k.) - w sytuacji, gdy zainteresowani właściciele nie zawarli ugody, ale zebrane dowody dają podstawę do ustalenia przebiegu granicy lub przebieg granicy został ustalony, na podstawie zgodnego oświadczenia stron (właścicieli nieruchomości); strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3 u.p.g.k.); 3) decyzją o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia właściwemu sądowi powszechnemu, wydaną na podstawie art. 34 ust. 2 u.p.g.k., jeżeli nie dojdzie do zawarcia ugody co do przebiegu linii granicznych lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 34 ust. 1 u.p.g.k. upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji w wydanej w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzji powołał się właśnie na art. 34 ust. 2 u.p.g.k. uznając, że zaistniały przesłanki z art. 34 ust. 1 ustawy. Ponieważ nie ulega wątpliwości, że w toku postępowania rozgraniczeniowego nie doszło do zawarcia ugody między zainteresowanymi współwłaścicielami nieruchomości i nie było podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu na podstawie zgodnego oświadczenia stron rozważenia wymaga, czy prawidłowo wykluczona została możliwość wydania decyzji o rozgraniczeniu na podstawie zebranych dowodów. Przy czym, zdaniem Sądu, określenie "nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1", należy łączyć z treścią art. 31 ust. 1 – 3 ustawy. Z tych przepisów wynika, że czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a przy ustaleniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, a jeżeli brak jest takich danych lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic i szczegółowe czynności wykonywane przy ustaleniu przebiegu granic określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 kwietnia 1999 r. o rozgraniczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 45, poz. 453), które w § 3 stanowi, że podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości i dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości, a w § 4 i § 5 szczegółowo wymienia dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości i dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. I tak § 4 stanowi, że dokumentami o których mowa w § 3 pkt 1 są: odpisy z ksiąg wieczystych lub odpisy dokumentów znajdujących się w zbiorze dokumentów, wypisy aktów notarialnych,, prawomocne orzeczenia sądu i ugody sądowe, ostateczne decyzje administracyjne. Z kolei jak wynika z § 5 dokumentami, o których mowa w § 3 pkt 2 są: dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic a w razie ich braku mapy i plany obejmujące granice albo inne elementy pozwalające na odtworzenie lub analizę przebiegu granic. Dokumenty, które były wykorzystane w ocenianym postępowaniu, były niewątpliwie dokumentami w rozumieniu § 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia, co wynika z operatu rozgraniczeniowego sporządzonego przez geodetę uprawnionego Jana Grosza. Podkreślić należy, że w trakcie rozprawy rozgraniczeniowej w dniu 29 czerwca 2013 r. i 20 lipca 2013 r. ustalono, że granica ewidencyjna działek przecina istniejące budynki i znacznie odbiega od użytkowanej granicy na gruncie - protokół i szkic graniczny sporządzony w trakcie rozprawy rozgraniczeniowej 29 czerwca 2013 r. i 20 lipca 2013r. Poza sporem pozostaje, że dom mieszkalny i obora znajdują się na działce nr [...], zaś stodoła wraz z przybudówkami, piwnica, studnia i część ganku domu mieszkalnego na działce [...]. Granica ta była akceptowana przez współwłaścicieli działki nr [...]. Natomiast A Ż współwłaścicielka działki nr [...] zaproponowała, aby ustalić granicę podobnie jak w akcie notarialnym Rep. Nr [...] z dnia 20 września 1958 r., na co współwłaściciele działki nr [...] nie wyrazili zgody. Z powyższego wynika, że między stronami prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego istnieje ewidentny spór graniczny wynikający z odmiennego zapatrywania stron, co do przebiegu granicy i zasięgu praw właścicielskich. Unormowania zawarte w rozdziale 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazują, że decyzja o rozgraniczeniu możliwa jest tylko w sytuacjach, gdy przebieg granicy można ustalić na podstawie dokumentów wymienionych w art. 31 ust. 2 ustawy lub zgodnych oświadczeń stron. Wskazać trzeba, że przepisy omawianej ustawy nie wyposażają organów administracji w prawo rozstrzygania sporów między stronami w kwestii rozgraniczenia. Zatem w sytuacji, gdy znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej są niewystarczające lub ze sobą sprzeczne i brak jest zgodnego oświadczenia, co do przebiegu granicy organ administracji winien umorzyć postępowanie administracyjne i przekazać sprawę do rozpoznania sądowi powszechnemu. W ocenie Sądu, zarzuty poniesione w skargach nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został zebrany w sposób prawidłowy i daje on podstawę do przyjętych przez organ ustaleń, że nie można w sposób jednoznaczny ustalić granicy prawnej na podstawie znaków i śladów granicznych oraz istniejącej dokumentacji. Podkreślić należy, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że granica wyznaczona przez geodetę na podstawie współrzędnych obliczeniowych w oparciu o dane geodezyjne z operatu jednostkowego nr [...] z roku 1965 jest aktualnie obowiązującą granicą ewidencyjną, a stan prawny wykazany w księgach wieczystych jest zgodny ze stanem ewidencyjnym. Granica ta pozostaje w sprzeczności ze znakami i śladami granicznymi wyznaczającymi granicę istniejącą na gruncie. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżących, mimo to domagali się oni przeprowadzenia rozgraniczenia przez organ zgodnie z zapisami z ewidencji. Tym samym niewątpliwie należało stwierdzić, że dane wynikające z dokumentów geodezyjnych nie pozwoliły na jednoznaczne określenie przebiegu spornej granicy. Poza tym granica ewidencyjna pozostaje w ewidentnej sprzeczności z aktem notarialnym Rep. Nr [...] z dnia 20 września 1958 r., w którym to darczyńca J S podzielił działkę na dwie równe powierzchniowo działki. Część południową wraz z budynkami darował synowi J S, zaś północną córce H H, ustalając granicę w odstępie czterech metrów od budynków i dalej w linii prostej ku wschodowi. Ustalenia tego aktu nie zostały uwzględnione w trakcie pomiaru stanu władania do celów ewidencyjnych w roku 1960, ani w trakcie podziału działki w 1965 roku w wyniku, którego działkę rozdzielono na dwie równe części linia prostą rozdzielając budynki, należące w tym czasie do J S, na dwie części. Powyższe ustalenia w sposób jednoznaczny wskazują, że nie było możliwe dokonanie rozgraniczenia spornych działek przez geodetę a w konsekwencji przez organ administracji publicznej. W sytuacji, gdy dokumentacja geodezyjna zawiera sprzeczne ze sobą dane tak, że nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia przebiegu granicy na jej podstawie i sprzeczne są stanowiska zainteresowanych współwłaścicieli nieruchomości, co do przebiegu spornej granicy, co jednoznacznie wynika z akt sprawy niniejszej, organ zgodnie z art. 34 ust. 2 u.p.g.k. miał obowiązek wydania decyzji o umorzeniu postępowania i przekazania sprawy z urzędu do rozpoznania sądowi powszechnemu. Należy podkreślić, że decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 u.p.g.k. nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty, a jedynie kończy bieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Treścią decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazania sprawy sądowi nie jest, bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące przebiegu granic, lecz jedynie wymienione proceduralne powody uniemożliwiające zakończenie sprawy w postępowaniu administracyjnym, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość umorzenia postępowania. Na marginesie zauważyć można, iż jakkolwiek przepisy u.p.g.k. nie wymagają zgody współwłaścicieli sąsiednich działek na rozgraniczenie nieruchomości dokonywanych w ramach postępowania administracyjnego, jednakże z treści art. 33 ust. 3 wynika, że nawet w sytuacji dokonania rozgraniczenia przez organ, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Zatem, skoro w niniejszej sprawie istnienie spór pomiędzy współwłaścicielami działek o nr [...] o przebieg granicy, nawet w sytuacji dokonania rozgraniczenia działek przez organ, sprawa i tak trafiłaby na wokandę Sądu Rejonowego. Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej o rozgraniczeniu w oparciu o art. 33 ust. 1 u.p.g.k., jak bowiem wynika z prawidłowo sporządzonego protokołu granicznego i opinii geodety, istniejące dokumenty nie pozwalają na wskazanie w sposób jednoznaczny przebiegu spornej granicy. Przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne nie naruszało, podnoszonych w skardze przepisów, w szczególności zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należało uznać za kompletny i pozwalający na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 153 kodeksu cywilnego, to zarzut ten nie jest uzasadniony, bowiem przepis ten nie był stosowany przez organ administracji, który prawidłowo zresztą, oparł swe rozstrzygnięcie na cytowanych wyżej przepisach ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Wbrew zarzutom skargi stwierdzić trzeba, że zarówno w trakcie pomiaru stanu władania do celów ewidencyjnych z 1960 roku, jak i w trakcie podziału działki nr [...] w 1965 roku nie uwzględniono wskazań z aktu notarialnego z 1958 roku dotyczących sposobu podziału, zatem dostępne dane geodezyjne są sprzeczne. W świetle powyższego nie zasługują tez na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.