VI SA/Wa 767/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej K.p.a.), art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej P.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260,dalej u.d.p.) oraz § 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania Pana R. K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. W wyniku zatrzymania do kontroli [...] czerwca 2013 r. w miejscowości Z. na drodze krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan M. C. ustalono, że przejazd drogowy był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy Pana R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." w L., a ładunek stanowiły samochody oraz motocykl (ładunek podzielny). Ustalono również, że kontrolowany zespół pojazdów przekraczał dopuszczalną długość i wysokość pojazdu: - długość zespołu pojazdów 20,4 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej długości o 1,65 m, - wysokość zespołu pojazdów 4,30 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,3 m, Stwierdzono, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Powyższe ustalenia były podstawą nałożenia kary pieniężnej decyzją z [...] września 2013 r., od której Strona odwołując się podniosła, że kontrolujący inspektor nie przeprowadził ważenia pojazdu. Nie wiadomo zatem czy pojazd był normatywny w zakresie nacisków osi oraz czy rzeczywista masa całkowita została przekroczona. Ponadto Strona wskazała, że decyzja I instancji została wydana [...] września 2013 r., jednak doręczona została, z naruszeniem art. 12 K.p.a., dopiero [...] października 2013 r., Strona zarzuciła również, że organ I instancji pominął wyjaśnienia złożone przez nią w toku postępowania. GITD w decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji wskazał, że na podstawie § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy 18,75 m. Stosownie do treści § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 11, nie może przekraczać 4,00 m. Organ dodał, że pomiaru długości pojazdu wraz z ładunkiem dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do [...] grudnia 2018 r. Natomiast pomiaru wysokości zespołu pojazdów dokonano przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr [...]. Organ następnie stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii III, które stosownie do lp. 3 załącznika nr 1 do P.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Jak wskazał organ stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. Organ wyjaśnił, że przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku, stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ dodał następnie, że zebrany w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy wyklucza przyjęcie tezy, iż na przejazd zespołu pojazdów wraz z ładunkiem mogłoby być wymagane uzyskanie innego zezwolenia m.in. zezwolenie kategorii VII. Suma mas własnych tj. ciągnika samochodowego (8235 kg) i przyczepy (7400 kg) zapisanych w dowodach rejestracyjnych daje masę 15635 kg. Przedmiotem przewozu były samochody w ilości dziewięciu sztuk i motocykl. Przyjmując nawet, iż masa jednego pojazdu, wynosi 2000 kg, a masa motocykla 500 kg, to łącznie masa przewożonych samochodów wynosiła 18500 kg. Łącznie więc rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów mogła wynosić do 35000 kg, przy dopuszczalnej 40000 kg. Tym samym nie sposób przyjąć, iż rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów przekraczałaby normy zawarte w treści lp. 5 i 6 załącznika nr 1 do ustawy P.r.d. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, iż w zakresie nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej, pojazd był nienormatywny. Natomiast odnośnie kwestii terminu wydania zaskarżonej decyzji, a dnia jej odebrania przez Skarżącego, organ uznał, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia, ponieważ nie miała ona wpływu na 14 dniowy termin do wniesienia przez Stronę odwołania od decyzji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się ponadto przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Organ podkreślił, że Strona w toku postępowania pismem z [...] lipca 2013 r. złożyła wyjaśnienia, które nie stanowią dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] stycznia 2014 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji utrzymanej nią w mocy, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. obrazę art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj art. 140ab ust. 1 pkt. 2, art. 140aa ust. 1- 3 P.r.d., poprzez niedostrzeżenie braku podstawy prawnej do ukarania Skarżącego za przedmiotowe przekroczenie, albowiem obowiązujące przepisy prawne wykluczają możliwość nałożenia sankcji administracyjnej w sytuacji jaka zaistniała w trakcie kontroli drogowej; 3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: - niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego, - niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, - załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu Skarżącego, - nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów Skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom Skarżącego odmówiono wiarygodności. Ponadto w piśmie z [...] lipca 2014 r. Skarżący dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 P.r.d., poprzez uznanie Skarżącego za podmiot wykonujący przejazd, lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania, 2. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, wynikające z naruszenia instrukcji określającej warunki stosowania wag i dokonania pomiaru na stanowisku nieposiadającym dopuszczenia uprawnionego podmiotu, 3. naruszenie art. 140aa ust. 1 P.r.d., poprzez nałożenie kary za przejazd wyłącznie jednego pojazdu nienormatywnego, 4. naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt1 i pkt 2 P.r.d., poprzez niezastosowanie tego artykułu w sprawie, 5. naruszenie art. 75 § 1 K.p.a., poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego, co stanowi także naruszenie art. art. 129a ust. 2 P.r.d, art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. 6. błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, tzn. art. 140ab ust 2 P.r.d., prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 K.p.a. Skarżący stwierdził, że stan faktyczny sprawy co do zasady nie budzi wątpliwości, wskazał jednak, że w przypadku podzielnego ładunku na nienormatywny przejazd nie jest wymagane zezwolenie kategorii III, lecz ewentualnie kategorii I, to jednak jest wymagane, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo o ruchu drogowym, na drogach gminnych, powiatowych i wojewódzkich, tymczasem do zatrzymania doszło na drodze krajowej. Ponadto, Skarżący podniósł, że dla ustalenia wymagalności zezwolenia kategorii III, wymagane jest zważenie pojazdu oraz nacisku osi, czego organ w niniejszej sprawie nie zrobił. Skarżący dodał, że przepisy regulujące dopuszczalną długość zespołu pojazdów nie precyzują czy jest to długość z wystającym ładunkiem czy bez. Wskazał, że z art. 61 ust. 11 P.r.d. wynika, że zezwolenie jest wymagane tylko wówczas gdy ładunek wystaje więcej niż 2 m. Ponadto w piśmie z [...] lipca 2014 r. Skarżący dodał, że na ładunek podzielny nie można uzyskać zezwolenia kategorii III, natomiast w art. 140ab ust. 2 P.r.d., ustawodawca nie wyznaczył kategorii zezwolenia za brak którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 tej ustawy. Zastosowany przez organ algorytm postępowania Inspekcji nie ma oparcia w obowiązujących normach prawnych. W związku z tym, zdaniem Skarżącego, w prawie zaistniała swoista luka nie wiadomo bowiem jak ustalić kategorię zezwolenia, za brak którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d. W piśmie z [...] lipca 2014 r. Skarżący również podniósł, że podmiotem wykonującym przejazd, o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., jest kierowca pojazdu, a nie zatrudniający go przedsiębiorca. Wynika to z treści pojęcia "przejazd", a więc przemieszczenie z punktu do punktu oraz potwierdzać ma to między innymi treść art. 64 ust. 4 P.r.d., gdzie jest mowa o kierującym pojazdem nienormatywnym. Dlatego też Skarżący został niesłusznie uznany stroną niniejszego postępowania. Skarżący podniósł następnie, że nie istnieje w polskim systemie prawa mierniczego uprawnienie geodety do zatwierdzania stanowisk pomiarów wielkości pojazdów, mas i nacisków osi. Geodeta w przedmiotowym aspekcie sprawy może co najwyżej wykonać pomiar wysokościowy danego terenu ze wskazaniem wysokości ściśle określonych punktów danego obszaru nad poziomem morza lub określeniem punktów pomiarowych względem których z pewnym uśrednieniem wyników można by było określić względną "równość" danego terenu. Nie geodeta zatem dopuszcza stanowiska czy obiekty do pomiarów jak wskazano powyżej tylko urząd ściśle określony w prawie o miarach. Powołanie się zatem na w/w właściwości terenu i uprawnienia geodety dyskwalifikuje przedmiotowy obszar jako wiarygodny do realizacji pomiarów nacisku osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdów i w konsekwencji dyskwalifikuje całe postępowanie zakończone wydaniem skarżonej decyzji. Skarżący dalej wywiódł, że z treści art. 140aa ust. 1 P.r.d., zgodnie z którym "za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej" wynika, iż ustawodawca poddał sankcji przejazd bez zezwolenia pojazdów (kilku) nienormatywnych a nie jednego pojazdu. Dlatego też, kontrolujący winien był nakazać kierowcy rozczepienie pojazdu i przyczepy i dokonać ważenia tych pojazdów odrębnie. Skarżący dodał, że osoba kontrolująca zatrzymany pojazd nie była inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego lecz kierownikiem oddziału wydziału inspekcji, a tylko inspektor ma uprawnienia kontrolne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przedmiotowa sprawa dotyczy przewozu samochodów oraz motocykla, a więc ładunku podzielnego, pojazdem nienormatywnym. Zastosowanie zatem mają w niniejszej sprawie przede wszystkim przepisy art. 64 ust. 2 oraz art. 140ab ust. 2 P.r.d. Przepis art. 64 ust. 2 P.r.d. zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do ustawy P.r.d., lp. 1, dotyczy dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy drogi krajowej, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b. ust. 1 tej ustaw, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Z art. 140ab ust. 2 P.r.d. wynika natomiast, iż w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, iż ustawodawca przewidział VII kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie prawne oznacza, że w celu ustalenia wysokości kary za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż ładunek niepodzielny, organ Inspekcji Transportu Drogowego jest zobligowany na podstawie parametrów pojazdu oraz drogi, na której doszło do naruszenia przepisów, ustalić jaka kategoria zezwolenia miałaby zastosowanie niezależnie od tego, że przedmiotem przewozu jest ładunek podzielny. Powyższe wynika z redakcji omawianego przepisu, nakładającego karę "jak za przejazd bez zezwolenia", a nie "za przejazd bez zezwolenia". Luka prawna, o której wspomina Skarżący w piśmie z [...] lipca 2014 r. istniałaby w tym drugim przypadku, ponieważ ustawodawca w art. 64 ust. 2 P.r.d. przewidział dla przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego tylko zezwolenia kategorii I i II, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Kara za brak zezwolenia oznaczałaby, że nie można byłoby jej wymierzyć w sytuacjach, w których ustawodawca nie przewidział możliwości uzyskania zezwolenia na przewóz pojazdem nienormatywnym. W świetle powyższego Sąd uznaje za prawidłowe działania organów Inspekcji Transportu Drogowego dotyczące kwestii ustalenia wysokości kary pieniężnej w oparciu o kategorię zezwolenia ustalanej na podstawie parametrów pojazdu oraz drogi, na której doszło do naruszenia przepisów bez względu na rodzaj przewożonego ładunku. W ocenie Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo również ustaliły wysokość kary, nakładając ją w wysokości jak za brak zezwolenia kategorii III, które jak wynika z l.p. 3 załącznika nr 1 do P.r.d. wydawane jest na drogi publiczne, w tym drogi krajowe w świetle art. 2 pkt 1a Pr.d. w związku z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1 u.d.p., dla pojazdów nienormatywnych a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Z okoliczności stanu faktycznego w niniejszej sprawie wynika, że nienormatywność pojazdu, którym dokonywany był przedmiotowy przewóz wynikała z przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu o 1,65 m., przy faktycznej długości przedmiotowego zespołu pojazdów, wraz z ładunkiem – 20,4 m. oraz dopuszczalnej wysokości pojazdu o 0,3 m., przy faktycznej wysokości – 4,3 m. Pomiaru długości pojazdu wraz z ładunkiem dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do [...] grudnia 2018 r., którego kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Pomiaru wysokości zespołu pojazdów dokonano natomiast przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr [...], którego kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem również znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Zgodnie z art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika z art. 61 ust. 10 P.r.d., wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. natomiast z art. 62 ust. 4a P.r.d., długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m. Faktyczne zatem wymiary przedmiotowego zespołu pojazdów uzasadniają naruszenie norm wynikających z art. 61 ust. 10 i art. 62 ust. 4a P.r.d., stanowiąc o tym, że jest to pojazd nienormatywny. Bez znaczenia zatem jest argumentacja Skarżącego dotycząca norm w ramach, których przewożony ładunek może wystawać poza płaszczyzny obrysu pojazdu ponieważ w tej kwestii nie zostały stwierdzone żadne naruszenia przepisów. Należy dodać, że kontrola przedmiotowego zespołu pojazdów nie wykazała również innych naruszeń przepisów prawa. Do zatrzymania pojazdu doszło na drodze krajowej nr 7 o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. (art. 41 ust. 1 w zw. z ust. 2 i 3 u.d.p. oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061)). W ocenie Sądu, w trakcie kontroli prawidłowo zostały ocenione parametry wagowe przedmiotowego pojazdu. Znając masę własną zespołu pojazdów oraz masę przewożonych samochodów oraz motocykla, możliwe jest oszacowanie rzeczywistej masy całkowitej przy dokonaniu odpowiednich zaokrągleń w górę. Jeżeli tak oszacowana, z pewnym zapasem, masa całkowita nie przekracza dopuszczalnej macy całkowitej, nie jest konieczne, zdaniem Sądu, ważenie tego zespołu pojazdów. Ponadto, zdaniem Sądu, przy tego rodzaju przewożonego ładunku jak samochody osobowe i motocykl, możliwe jest ocenienie prawidłowości rozmieszczenia ładunku. Zgodzić się zatem należy z organami Inspekcji Transportu Drogowego, ze jeżeli nie została przekroczona dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdu, a rozmieszczenie ładunku nie budzi wątpliwości, nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości w zakresie nacisków osi zespołu pojazdów. Dlatego też niezasadne są zarzuty Skarżącego dotyczące braku ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów, które miałoby potwierdzić okoliczności nie budzące wątpliwości w sprawie. Sam Skarżący w swojej skardze z [...] stycznia 2014 r. podkreśla, że parametry jego pojazdu mieściły się dokładnie w wymaganiach załącznika do P.r.d. obejmujących również rzeczywistą masę całkowitą niewiększą od dopuszczalnych oraz naciski osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Wobec braku ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów nie mają również znaczenia uwagi Skarżącego dotyczące pomiaru pochyłości terenu miejsca ważenia sprawdzonego przez uprawnionego geodetę. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdza nieprawidłowości w działaniach organów Inspekcji Transportu Drogowego, dotyczących ustalenia wymiarów oraz parametrów wagowych zespołu pojazdów, a w związku z tym jego gabaryty sytuowały go w granicach zezwolenia kategorii III. W niniejszej sprawie zatem, została nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości, jak za brak zezwolenia kategorii III, wynosząca w świetle art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. - 5000 zł. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że pod pojęciem "podmiotu wykonującego przejazd", o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., należy rozumieć kierowcę pojazdu/zespołu pojazdów. Ustawodawca wielokrotnie posłużył się na gruncie ustawy – Prawo o ruchu drogowym pojęciem "kierujący pojazdem", np.: art. 63 ust. 5, art. 64 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, 71 ust. 5. Oznacza to, że ustawodawca dokonuje rozróżnienia pojęć: "podmiot wykonujący przejazd" i "kierujący pojazdem". W art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., nie chodzi więc o kierującego pojazdem lecz o przedsiębiorcę, w imieniu którego wykonywany jest przejazd i który odpowiada za jego wykonanie oraz za działania zatrudnianego przez siebie kierowcy. Skarżący dokonuje również interpretacji przepisu art. 140aa ust. 1 P.r.d., z którą nie można się zgodzić. Nie wdając się jednak w polemikę w tej kwestii, Sąd zauważa, że nie ten przepis stanowi podstawę nałożonej kary pieniężnej, lecz art. 140ab ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 P.r.d., dlatego też uwagi Skarżącego dotyczące rozumienia przez niego pojęcia "pojazdów", użytego w art. 140aa ust. 1 P.r.d., oraz odrębnego ważenia pojazdu i przyczepy, po ich rozczepieniu, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Niezasadny jest również zarzut dotyczący przeprowadzenia kontroli przedmiotowego zespołu pojazdów przez osobę, która będąc kierownikiem oddziału wydziału inspekcji nie była do tego uprawniona. Wbrew twierdzeniom bowiem Skarżącego, kierownik oddziału wydziału inspekcji, jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265,). Zgodnie z treścią tego przepisu inspektorem może być osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie; 2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; 3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; 4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; 5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny; 6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Jak wynika natomiast z załącznika nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 211, poz. 1630 ze zm.) w tabeli IV w pkt II "Wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego" określono wymagania jakie musi spełnić m.in. osoba na stanowisko kierownik oddziału. Zgodnie z przywołaną regulacją kierownik oddziału musi posiadać wykształcenie wyższe, złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny II stopnia oraz posiadać doświadczenie zawodowe w postaci 2 lat pracy w zawodzie inspektora. Błędne jest zatem twierdzenie Skarżącego, że osoba zatrudniona na stanowisku kierownika oddziału wydziału inspekcji nie jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co oznacza, że spornej kontroli zespołu pojazdów dokonała uprawniona osoba zgodnie z wymogami art. 129a P.r.d. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ Inspekcji Transportu Drogowego dokonał właściwej subsumpcji, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 P.r.d. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., poprzez jego niezastosowanie. Zarówno bowiem organ nie znalazł jak i Skarżący nie wykazał, żadnych okoliczności uzasadniających, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W niniejszej sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., dotyczy on bowiem przekroczenie wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna, tymczasem do takiego przekroczenia w przedmiotowej sprawie nie doszło, a przewożonym ładunkiem były samochody i motocykl. Sąd nie stwierdził także, mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w postępowaniu w sposób zupełny zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego. Sam Skarżący w skardze z [...] stycznia 2014 r. zaznaczył, że stan faktyczny sprawy co do zasady nie budzi wątpliwości. Organ oparł się na ustaleniach kontroli zawartych w protokole z [...] czerwca 2013 r. Precyzyjnie i w sposób przekonywujący wyjaśnił ustalenia dotyczące parametrów wagowych skontrolowanego zespołu pojazdów, Sąd zatem nie widzi braków dowodowych w tym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, na jakich dowodach się oparł, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Skarżący brał udział w postępowaniu obu instancji. W związku z prawidłowym zastosowaniem ustawowych przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych nie doszło również w sprawie do zarzucanego naruszenia przepisów art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - orzekł, jak w sentencji wyroku.