VI SA/Wa 793/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi "A." S.A. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej "A." S.A. z siedzibą w S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: "MRiRW"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 633 ze zm.) w związku z art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672, dalej jako: "u.o.s.d.g.") i art. 33 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1164, dalej jako: "u.o.bio."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w M. – utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej jako: "Prezes ARR") z dnia [...] października 2013 r. o odmowie wydania pisemnej interpretacji. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2013 r. [...] S.A. złożyła do Prezesa ARR na podstawie art. 10 u.o.s.d.g wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania art. 33 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.o.bio. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezes ARR odmówił wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów art. 33 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.o.bio. W uzasadnieniu Prezes ARR wyjaśnił, że kara pieniężna nakładana na podstawie powołanego przepisu nie stanowi daniny publicznej, a tym samym żądanie zawarte we wniosku wykracza poza zakres określony w art. 10 u.o.s.d.g. MRiRW rozpoznając niniejszą sprawę na skutek odwołania [...] S.A. na wstępie przytoczył treść art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g., stwierdził, że w u.o.s.d.g. brak jest definicji pojęcia "danina publiczna" oraz wyjaśnił, że judykaturze przyjmuje się, iż pojęcie daniny publicznej łączy się z obowiązkiem świadczenia (zazwyczaj pieniężnego) na rzecz państwa lub innego podmiotu publicznoprawnego w celu realizacji zadań o charakterze publicznym. Dodał, że istotą takiego świadczenia jest jego powszechny, przymusowy i bezzwrotny charakter. Wskazał, że daninami publicznymi są w pierwszej kolejności podatki i opłaty, także cła, dopłaty, państwowe pożyczki przymusowe, wszelkiego rodzaju sankcje i kary pieniężne. Podniósł, że podatki stanowią odrębną kategorię danin publicznych, jednakże nie wyczerpują ich zbioru, albowiem pod pojęciem "daniny publiczne" należy rozumieć szereg świadczeń (w tym opłat) o charakterze niepodatkowym, o ile spełniają powyższe warunki. Wskazując na powyższe MRiRW stwierdził, że kara pieniężna nakładana na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 u.o.bio. stanowi rodzaj daniny publicznej , co umożliwia wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu jego zastosowania. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowe stanowisko organu I instancji co do charakteru kary pieniężnej, nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. MRiRW przypomniał, że niniejsza sprawa dotyczy interpretacji art. 33 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 3 u.o.bio., który sankcjonuje wytwarzanie biokomponentów z biomasy pozyskiwanej w inny sposób niż określony w art. 11 ust. 1 u.o.bio., gdy ich udział przekracza w skali roku 25% całości biokomponentów wytworzonych przez wytwórcę. Jednocześnie organ wskazał dopuszczalne źródła pozyskiwania przez wytwórców biomasy, które zostały wymienione w art. 11 ust. 1 pkt 1-3 u.o.bio. Z art. 11 ust. 1 pkt 2 wynika, że wytwórca powinien wykorzystywać biomasę pozyskiwaną na podstawie umowy dostawy zawartej między pośrednikiem a wytwórcą. W ocenie MRIRW z wniosku [...] S.A. wynika, że oczekuje ona interpretacji w zakresie określenia czy podmiot [...] Spółka, od którego zamierza nabywać olej rzepakowy do wytwarzania biokomponentów, posiada status pośrednika w rozumieniu u.o.bio. Wątpliwość strony co do statusu tej ostatniej wynika z faktu, że nie będzie ona posiadała w Polsce siedziby lub oddziału i w rezultacie nie będzie podlegać rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. MRiRW stwierdził, że na podstawie art. 10 u.o.s.d.g. przedsiębiorca nie może domagać się interpretacji przepisów dotyczących rozstrzygnięcia, czy dana spółka posiada status pośrednika w rozumieniu u.o.bio. tylko dlatego, że od odpowiedniej klasyfikacji tego podmiotu będzie wiązał się ewentualny obowiązek daninowy - kara pieniężna o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż w przypadku gdy więcej niż 25 % biokomponentów wytwarzanych jest z surowców pozyskanych w sposób inny niż określony w art. 11 ust. 1, wytwórca podlega karze pieniężnej. Stwierdził także, że w analizowanej sprawie, rozstrzygnięcie czy dana kara zostanie nałożona będzie wiązało się z rozstrzygnięciem czy [...] Spółka posiada status pośrednika, jednakże kwestia ta nie mieści się zdaniem organu w normie prawnej określonej w art. 10 u.o.s.d.g. Organ wywodził, że gdyby przedsiębiorca miał wątpliwości odnośnie do zasad wnoszenia tej kary lub sposobu jej naliczania, to wówczas byłby uprawniony do złożenia wniosku o interpretację, na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g. Wniosek przedsiębiorcy dotyczy zaś interpretacji przepisów u.o.bio. i określenia statusu pośrednika, a nie kwestii odnoszących się do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. W konkluzji MRiRW stwierdził, że zgłoszone we wniosku żądanie wydania pisemnej interpretacji, wykracza poza zakres przepisu art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g., co oznacza, że brak jest podstaw prawnych do merytorycznego załatwienia sprawy. Skargę na decyzję MRiRW do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła [...] S.A., dalej jako: "skarżąca", "skarżąca spółka". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, tj. art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spółka nie może domagać się interpretacji przepisów, z którymi bezpośrednio wiąże się obowiązek daninowy.  Wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżąca m. in. wyjaśniła powody, które legły u podstaw jej wniosku o wydanie pisemnej interpretacji. Wskazała, że w obecnym modelu jej działalności nabywa olej rzepakowy od [...] S.A., spółki powiązanej z siedzibą w Polsce, której przedmiotem działalności jest tłoczenie z rzepaku oleju rzepakowego, wypełniającego definicję "biomasy", o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.bio. Dodała, że [...] jest uznawany przez nią za pośrednika w rozumieniu u.o.bio. Podkreśliła, że zarówno ona, jak i [...] stały się częścią globalnej grupy działającej pod nazwą [...] ("[...]"), w której powstały plany zmiany łańcuchów dostaw produktów. Opisała, że rozważany jest scenariusz nabywania przez jedną ze spółek należąca do grupy [...] z siedzibą w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej innym niż Polska lub w jednym z państw członkowskich EFTA (dalej: [...] Spółka) rzepaku zebranego w Polsce, innym kraju UE bądź państwie członkowskim EFTA. [...] Spółka powierzy polskiemu kontrahentowi ([...] bądź spółka powiązana albo [...] Sp. z o.o.) przetwarzanie rzepaku na olej rzepakowy (biomasę) na podstawie umowy o przetworzenie materiałów powierzonych. Przetworzenie nastąpi na terytorium Polski. [...] Spółka pozostanie właścicielem powierzonych materiałów - rzepaku oraz produktu uzyskanego w wyniku przerobu - oleju rzepakowego (biomasy). [...] Spółka dokona następnie sprzedaży oleju rzepakowego (biomasy) skarżącej spółce bądź klientom w celu produkcji [...]. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku nabywania oleju rzepakowego przez nią od [...] Spółki nabycie to nastąpi na podstawie umowy dostawy spełniającej wymogi opisane w art. 12 u.o.bio. Dodała, że [...] Spółka nie posiadałaby oddziału na terenie Polski - w rezultacie nie podlegałaby rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wskazała, że w efekcie implementacji rozważanego scenariusza - będzie wytwarzać jako wytwórca biokomponenty z oleju rzepakowego nabytego od [...] Spółki, których udział przekroczy w skali roku 25% całości biokomponentów wytworzonych przez skarżącą spółkę. Stąd wniosła o wydanie interpretacji dotyczącej zasad nakładania kar finansowych wynikających z art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 u.o.bio. Uzasadniając zarzut naruszenia przez MRiRW art. 10 u.o.s.d.g. skarżąca podniosła, że w jej ocenie ustawodawca uzależnia wydanie interpretacji w trybie art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g od spełnienia następujących przesłanek: 1) z przepisów, które mają być przedmiotem interpretacji musi wynikać obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne; 2) interpretacja musi dotyczyć indywidualnej sprawy wnioskodawcy; 3) wniosek musi dotyczyć stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego; 4) wniosek musi zawierać własne stanowisko wnioskodawcy. W ocenie skarżącej spółki zakres przepisów które ma obowiązek zinterpretować organ administracji przy tego typu postępowaniach nie może ograniczać się jedynie do interpretacji przepisów, które wprost wskazują konieczność uiszczenia daniny publicznej. Mogą bowiem wystąpić takie sytuacje, w których powinność świadczenia daniny publicznej uzależniona jest od spełnienia przesłanek i kryteriów określonych w innych przepisach (np. ograniczenie zakresu podmiotowego zastosowania przepisu wskazującego konieczność zapłaty daniny publicznej). W takim przypadku norma prawna konstruowana jest przy pomocy więcej niż jednego przepisu. Wówczas taką normę prawną należy rozpatrywać całościowo, biorąc pod uwagę również treść tych innych przepisów. Zdaniem skarżącej takie stanowisko znajduje oparcie w art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g., który określa wprost, iż wniosek dotyczy "zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej". Jej zdaniem nie chodzi o przepis, który bezpośrednio nakłada na przedsiębiorcę konkretny obowiązek świadczenia, ale o zbiór przepisów, który kształtuje sytuację materialno-prawną przedsiębiorcy w taki sposób, że może on być obciążony daniną publiczną. Jeśli więc zobowiązanie takie zależy przykładowo od spełnienia lub niespełnienia określonych kryteriów podmiotowych, to organ administracji wydając interpretację będzie miał obowiązek analizy również tych norm prawnych, w granicach nakreślonego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (fakultatywnie zdarzenia przyszłego). Skarżąca wywodziła, że sankcja wskazana w art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. jest ograniczona jedynie do podmiotów posiadających status "wytwórcy" na gruncie powyższej ustawy, które naruszają przepis art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Wobec czego bez ustalenia czy spełnione są obie z powyższych przesłanek nie jest możliwe stwierdzenie, czy zastosowanie ma sankcja wskazana w art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. Zatem do prawidłowej interpretacji art. 33 u.o.bio. konieczne jest w ocenie skarżącej również dokonanie wykładni art. 11 u.o.bio., a przepisów tych nie należy rozpatrywać rozłącznie, ponieważ spowodowałoby to oderwanie kary od przesłanek, które wiążą się z jej nałożeniem. W ocenie skarżącej ustalenie czy podmiot posiada status pośrednika w rozumieniu u.o.bio. ma kluczowe znaczenie dla uznania, czy w sposób prawidłowy zastosowany został art. 11 u.o.bio. Skarżąca stwierdziła, że przesłanki zgodnej z prawem produkcji biokomponentów mają bezpośredni wpływ na możliwość nałożenia kary finansowej. MRiRW, powinien jej zdaniem uznać, że analizę zdarzenia przyszłego w kontekście potencjalnych obciążeń finansowych, należy odnieść do wszelkich okoliczności prawnych mających wpływ na nałożenie kary. W przeciwnym razie, interpretacja normy prawnej art. 33 u.o.bio. miałaby charakter ułomny i bezprzedmiotowy, gdyż nie uwzględniałaby jednej z istotnych przesłanek zastosowania art. 33 tejże ustawy, tj. odwołania do art. 11. W ocenie skarżącej organ posiada wszystkie niezbędne narzędzia dla określenia czy w zaprezentowanym przez nią zdarzeniu przyszłym jej kontrahent będzie posiadał status pośrednika w rozumieniu art. 11 u.o.bio. Status "pośrednika", jak dalej skarżąca wskazywała wiąże się z kwalifikacją kontrahenta jako "przedsiębiorcy" w rozumieniu u.o.s.d.g. Biorąc pod uwagę fakt, iż od kwalifikacji tej zależy ewentualność nałożenia na skarżącą spółkę obowiązku daninowego, MRiRW powinien uznać, że organ jest zobowiązany do dokonania interpretacji tych pojęć prawnych w odniesieniu do zaprezentowanego zdarzenia przyszłego, a następnie ocenić ich wpływ na możliwość nałożenia kary finansowej na podstawie art. 33 u.o.bio. Skarżąca podkreślała, że praktyka sądowa przedmiotowych regulacji w analogicznych sprawach, przeczy twierdzeniu MRiRW, iż wniosek może dotyczyć jedynie "zasad wnoszenia tej kary lub sposobu jej naliczania". Powołała się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 8/09 oraz wskazała, że z jego treści wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek wydania interpretacji w odniesieniu do wszelkich zdarzeń oraz przepisów, które mogą mieć wpływ na powstanie obowiązku uiszczenia daniny publicznej. Stwierdziła, że taki wpływ ma w niniejszej sprawie kwalifikacja jej kontrahenta jako pośrednika w rozumieniu art. 11 u.o.bio., ponieważ może od niej zależeć obowiązek uiszczenia kary finansowej. W odpowiedzi na skargę MRiRW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w swoim rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] S.A. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja MRiRW, a także utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa ARR naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że kara pieniężna nie jest daniną publiczną w rozumieniu art. 10 u.o.s.d.g., co słusznie zauważył MRIRW, jednakże mimo trafnego stanowiska w tym względzie – organ odwoławczy wadliwie uznał, że wniosek skarżącej spółki wykracza poza granice określone w art. 10 u.o.s.d.g., co skutkowało odmową wydania interpretacji. Warto w tym miejscu wskazać, że w piśmiennictwie przyjmuje się, że użyty w art. 10 u.o.s.d.g. termin "daniny publicznej" (który nie został zdefiniowany w powołanym akcie prawnym) należy łączyć z obowiązkiem świadczenia (zazwyczaj pieniężnego) na rzecz państwa lub innego podmiotu publicznoprawnego w celu realizacji zadań o charakterze publicznym. Istotą takiego świadczenia jest przy tym jego powszechny, przymusowy i bezzwrotny charakter. Daninami publicznymi będą zatem w pierwszej kolejności podatki i opłaty, ale również cła, dopłaty, państwowe pożyczki przymusowe, wszelkiego rodzaju sankcje i kary pieniężne (por. Komentarz do art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, autor: Krzysztof Trzciński, system LEX Omega). Stanowisko co do zaliczania kar pieniężnych do katalogu danin publicznych w rozumieniu art. 10 u.o.s.d.g. znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2013 r. o sygn. akt II OW 134/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ właściwy do nałożenia kary pieniężnej, jest również organem właściwym do wydania pisemnej interpretacji co do zakresu zastosowania przepisu stanowiącego podstawę do jej nałożenia, na podstawie art. 10 u.o.s.d.g. Zaskarżoną decyzją MRiRW odmówił wydania skarżącej pisemnej interpretacji w trybie art. 10 u.o.s.d.g. z uwagi na wykroczenie jej wniosku poza zakres przepisu art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g. Organ administracji wywodził, że wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć wyłącznie zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, podczas gdy skarżąca domagała się interpretacji przepisów, które nie stanowiły bezpośredniej podstawy nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca spółka nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem stwierdziła, że dla dokonania pełnej wykładni przepisu art. 33 u.o.bio. sankcjonującego niewłaściwe wytwarzanie biokomponentów należy odnieść się do przepisów regulujących sposób wytwarzania biokomponentów, w tym do art. 11 ust. 1 pkt 2 u.o.bio. odnoszącego się do przedstawionego przez nią stanu faktycznego, w którym wyjaśnić należało, czy kontrahent od którego miałaby pozyskiwać biomasę posiada status "pośrednika" w rozumieniu u.o.bio. W myśl art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g., przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (ust. 2 art. 10 u.o.s.d.g.). Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (ust. 3 art. 10 u.o.s.d.g.,). Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (ust. 5 art. 10 u.o.s.d.g.). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wniosek skarżącej spółki spełniał wszystkie warunki formalne, a kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów objętych wnioskiem o ich wykładnię należy do kategorii daniny publicznej. W doktrynie przyjmuje się, że daninami publicznymi są w pierwszej kolejności podatki i opłaty, także cła, dopłaty, państwowe pożyczki przymusowe, wszelkiego rodzaju sankcje i kary pieniężne. Ich istotą jest powszechny, przymusowy i bezzwrotny charakter. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio., karze pieniężnej podlega ten, kto będąc wytwórcą wytwarza biokomponenty z biomasy pozyskiwanej w inny sposób niż na podstawie umów kontraktacji lub dostawy, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2, lub z produkcji własnej, których udział przekracza w skali roku 25% całości biokomponentów wytworzonych przez tego wytwórcę. We wskazanym przypadku, kara pieniężna wynosi 50% wartości biokomponentów wytworzonych z biomasy pozyskiwanej w inny sposób niż na podstawie umów kontraktacji lub dostawy, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2, lub z produkcji własnej, których udział przekracza w skali roku 25% całości biokomponentów wytworzonych przez tego wytwórcę (ust. 3). Stosownie do art. 11 ust. 1 u.o.bio., wytwarzając biokomponenty należy wykorzystywać: 1) surowce rolnicze pozyskiwane z gospodarstwa rolnego położonego na obszarze co najmniej jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, w Republice Turcji albo w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym na podstawie umowy kontraktacji zawartej między producentem rolnym prowadzącym to gospodarstwo a wytwórcą, przetwórcą lub pośrednikiem lub 2) biomasę pozyskiwaną na podstawie umowy dostawy zawartej między wytwórcą a pośrednikiem lub przetwórcą, lub 3) surowce rolnicze pozyskiwane z produkcji własnej wytwórców. Z zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 19 u.o.bio. definicji pośrednika wynika, że jest nim przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wykonujący działalność gospodarczą w zakresie: a) zakupu, importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biomasy przeznaczonej do wytwarzania biokomponentów, a następnie jej sprzedaży lub zbycia w innej formie lub b) zakupu biokomponentów, a następnie ich sprzedaży lub zbycia w innej formie. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę dla pełnego odkodowania treści normy sankcjonującej wynikającej z przepisu art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. należy sięgnąć do normy sankcjonowanej określającej nakaz powinnego zachowania się, do której przepis art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. odnosi się wprost, tj. normy wynikającej z przepisu art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.bio., który wymienia z jakich źródeł może pochodzić biomasa wykorzystywana do wytwarzania biokomponentów. Wykorzystywanie przez wytwórcę biomasy pozyskiwanej w sposób, który został uregulowany w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.bio. stanowi realizację dyspozycji powołanego przepisu, a jej zaniechanie polegające na wytwarzaniu powyżej 25 % biokomponentów z biomasy pozyskiwanej w inny sposób narusza art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.bio. i stanowi delikt administracyjny określony w art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. podlegający sankcji finansowej. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej spółki o wskazanie przez organ administracji prawidłowego stanowiska co do posiadania przez opisanego przez nią kontrahenta - stronę umowy dostawy - statusu pośrednika (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.o.bio.) nie wykracza poza przepisy odnoszące się do obowiązku daninowego, a przeciwnie opisany przez nią stan faktyczny jest z nimi ściśle sprzężony, bowiem naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. zobliguje właściwy organ administracji do wymierzenia wytwórcy kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.bio. W tym miejscu należy przypomnieć, że przedmiotowy zakres wniosku o interpretację może obejmować wszelkie indywidualne sprawy przedsiębiorcy związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub zawodową, z których wyniknął, wynika lub może wyniknąć w przyszłości obowiązek świadczenia daniny publicznej. Z wykładni celowościowej art. 10 u.o.s.d.g. wynika, że celem wprowadzenia omawianej regulacji jest uzyskanie stanowiska organu co do tego w jakich warunkach realizuje się obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (tu: nałożenia kary pieniężnej), tak aby zagwarantować przedsiębiorcy, że nie zostanie obciążony sankcjami finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej z właściwego organu pisemnej informacji. W ocenie Sądu, nie do pogodzenia z celem omawianej regulacji jest stanowisko MRiRW stwierdzające, że wydana na podstawie omawianego przepisu interpretacja może dotyczyć jedynie zasad wnoszenia tej kary lub sposobu jej naliczania, a nie rozstrzygnięcia, czy dana spółka posiada status pośrednika, mimo że – jak sam organ odwoławczy przyznał - to od odpowiedniej klasyfikacji tego podmiotu zależeć będzie ewentualny obowiązek daninowy. Warto w tym miejscu wskazać, że z uzasadnienia do projektu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (nr druku sejmowego 2118) wynika, że jedną ze sformułowanych w niej zasad dotyczących sfery stosunków między organami władzy publicznej a przedsiębiorcą jest nieobciążanie przedsiębiorcy sankcjami finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej z właściwego organu pisemnej informacji na temat stosowania prawa w jego indywidualnej sprawie, a ta klauzula generalna ma mieć duże znaczenie dla wyznaczania kierunku i zakresu regulacji prawnych w ustawach szczegółowych. Pozyskiwanie biomasy na podstawie umowy dostawy od podmiotu, który nie posiadałby statusu pośrednika oraz wytwarzanie z niej powyżej 25 % biokomponentów w skali roku skutkowałoby podleganiem karze pieniężnej co oznacza, że wskazanie stanowiska w sprawie posiadania tego statusu przez opisany we wniosku podmiot nie wykracza poza zakres i sposób zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. Stanowisko organów narusza zatem art. 10 ust. 1 u.o.s.d.g. w sposób który miał wpływ na wynik sprawy polegający na jego błędnej wykładni sprowadzającej się do przyjęcia, że zakresem interpretacji mogą być objęte wyłącznie przepisy prawa, z których wynikają zasady wnoszenia kary pieniężnej i sposób jej naliczania, a nie przepisy zawierające wzorzec powinnego zachowania, których przestrzeganie umożliwi uniknięcie odpowiedzialności administracyjnej. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.