I SA/Rz 545/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2014r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę- Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów złożonych w sprawie postępowania egzekucyjnego. Z wydanych postanowień przez organy i materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Prezydent Miasta wszczął i prowadził wobec J. J. (dalej określanego także jako skarżący) postępowanie egzekucyjne, w toku którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bakowego. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu oraz odpisy tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu dnia 2 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. (data nadania) J. J. wniósł zarzuty odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że dochodzona zaległość mogła zostać już uregulowana a ponadto zarzucił, że do tytułów wykonawczych nie zostało dołączone orzeczenie. Ostatecznie w trakcie postępowania skarżący sprecyzował, że podstawę jego zarzutów stanowią przepisy art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. - określana dalej jako u.p.e.a.). Organ egzekucyjny odnosząc się do zgłoszonych zarzutów uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak bowiem wynikało z informacji uzyskanych w ramach przeprowadzonego postępowania należności nie zostały - wbrew twierdzeniom skarżącego - zapłacone a egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią decyzji o zaległym podatku. W rezultacie poczynionych ustaleń, Prezydent Miasta wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił, że Prezydent Miasta pouczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wskazał również, że organ I instancji wystąpił "z zapytaniem do postępowania podatkowego, jednakże w żaden sposób nie można tego zweryfikować". Treść zapytania jak i odpowiedź na nie powinna zostać dołączona do zaskarżonego postanowienia, tak aby w pełni wyrazić zasadę wyrażoną w przepisie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zarzuty zostały sformułowane w sposób bardzo lakoniczny nie pozwalający tym samym na odniesienie się do nich w sposób szczegółowy. Ponadto odnośnie zapytania kierowanego do Wydziału Finansowego Urzędu Miasta oraz odpowiedzi na nie wskazał, że brak było po stronie organu I instancji obowiązku doręczania tych pism skarżącemu. Dokumenty te zalegały w aktach sprawy i skarżący mógł się z nimi zapoznać. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J. J.. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 33 pkt 1, Art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w trakcie postępowania zostały naruszone podstawowe zasady jego prowadzenia. Została naruszona zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasada informowania. Stan faktyczny sprawy nie został w jego ocenie dostatecznie wyjaśniony w szczególności jeżeli chodzi o zapłatę przez niego kwoty 1.438,40 zł, która została dokonana 5 lat przed wszczęciem egzekucji. Podkreślił także, że prowadzenie egzekucji było bezpodstawne z uwagi na brak doręczenia upomnienia. Ponadto w jego ocenie korespondencja pomiędzy Prezydentem Miasta a Wydziałem Finansowym winna zostać mu doręczona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kontrolę we wskazanym wyżej zakresie sądy sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, że tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Poddając tak rozumianej kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać, że skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Przepis powyższy zawiera zamknięty katalog podstaw, dla których można wnosić zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oznacza to, że podanie jakiejkolwiek innej przyczyny zarzutu niż wymienione, powinno skutkować jego oddaleniem. W rozpoznawane sprawie skarżący zgłaszał zarzut wykonania w części egzekwowanego obowiązku oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. Jak jednak wykazało postępowanie przeprowadzone przez organ egzekucyjny zarzuty okazały się nieuzasadnione. Stanowisko to zasługuje na akceptację. Odnośnie zarzutu wykonania w części egzekwowanego obowiązku organ ustalił, że egzekwowane kwoty wynikające z nakazów zapłaty określających łączne zobowiązanie pieniężne nie zostały uiszczone. Zasadnie zatem organ uznał, że z uwagi na te ustalenia nie można mówić o wykonaniu obowiązku. Podkreślenia tutaj wymaga, że podnosząc ten zarzut skarżący nie wskazywał żadnych dających się zweryfikować okoliczności potwierdzających zgłaszany przez niego zarzut w tym zakresie. Dopiero w skardze skarżący podaje, że została przez niego uiszczona kwota 1.438,40 zł. Jednakże poza wskazaniem tej kwoty skarżący nie podaje żadnych innych okoliczności które ewentualnie podważałyby ustalenia dokonane przez organy orzekające w sprawie. W ocenie Sądu prawidłowe jest także stanowisko organów, że obowiązek był egzekwowany zgodnie z treścią orzeczenia którym w tym przypadku były nakazy zapłaty wystawione na skarżącego. Właściwe jest także w ocenie Sądu stanowisko organów, że w trakcie postępowania nie miały one obowiązku doręczania informacji uzyskanej z Wydziału Finansowego Urzędu Miasta. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy informacja ta znajdowała się w aktach sprawy i skarżący mógł się z nią zapoznać. Nie można także zgodzić się z zarzutem braku doręczenia upomnienia skoro w tytułach wykonawczych w poz. D 79 wskazano, że upomnienie zostało doręczone. Trzeba tutaj wskazać, że zgodnie z § 13 pkt 1rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia między innymi w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Jak wynika z treści tytułów wykonawczych na podstawie których była prowadzona egzekucja dotyczą one należności które zostały określone w orzeczeniu. Ponadto dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł także do przekonania, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia ogólnych zasad postępowania wskazanych w skardze tj. zasadzie prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.