II SA/Bd 715/14

Dnia 17 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 17 września 2014 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z [...] stycznia 2014 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody K.-P. na rzecz K. K. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr 17/2014 Starosta W. (dalej jako "Starosta") na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) zwanej dalej jako "Prawo budowlane" oraz art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej jako "kpa" zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i K. K. pozwolenia na budowę budynku warsztatu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, po uprzedniej rozbiórce budynku gospodarczego, na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] we wsi W., obręb ewidencyjny Ł., gm. W.. Wskazał, że budynek warsztatu zlokalizowany będzie na działce nr ewidencyjny [...] w odległości 1,5 m, od granicy z działką nr [...] (ściana równoległa do granicy - bez otworów drzwiowych i okiennych), w odległości 3 m od granicy z działkami nr ewidencyjny [...] i [...] (ściana równoległa do granicy – bez otworów drzwiowych i okiennych), w odległości 8,0 m od granicy z działką nr ewidencyjny [...] (droga gminna - ściana równoległa do granicy, dwa otwory okienne). W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że dla nieruchomości objętych decyzją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...] kwietnia 1998 r. zwana dalej jako "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego". Ponadto jak wskazał Starosta projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja zlokalizowana jest w miejscu o symbolu "M/U" – teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi, przewiduje powierzchnię działek budowlanych min. 1500 m2. Działki nr ew. [...] i [...] mają łączną powierzchnię [...] ha i powstały o takim kształcie i powierzchni przed uchwaleniem planu. W planie, brak jest zapisu dotyczącego powiększenia działek wydzielonych przed uchwaleniem planu do parametrów powierzchni minimalnej dla nowo powstałych działek budowlanych na tym terenie, na co Wójt Gminy W. wydał zaświadczenie z dnia [...] maja 2012 r. Każda z działek graniczy jednym bokiem na długości powyżej 20 m z istniejącą drogą publiczną. Nie ma zatem obowiązku scalenia działek. Nowy obiekt został zlokalizowany w miejscu istniejącego budynku gospodarczego, planowanego do rozbiórki. Plan przewiduje ograniczenie w symbolu "M/U" wysokości budynków gospodarczych do maks. 3,5 m. W planie brak jest zapisu dotyczącego ograniczania wysokości innych budynków, nie mieszkalnych. Budynek warsztatu nie ogranicza zagospodarowania i użytkowania działek i nieruchomości sąsiednich. Dla terenu "M/U" plan ustala linię zabudowy w odległości 15,0 m, licząc od krawędzi istniejącej jezdni drogi, oraz 10,0 m od linii rozgraniczającej drogi wojewódzkie i krajowe. W planie nie ustalono dla terenu "M/U" linii zabudowy od dróg publicznych kategorii gminnej oraz dróg wewnętrznych. Lokalizację projektowanego budynku warsztatu przyjęto na linii zabudowy istniejącego budynku gospodarczego, planowanego do rozbiórki, tj. w odległości 8 m od drogi gminnej - zgodnie z opinią urbanistyczną uzyskaną z Urzędu Gminy w W.. Obiekt zostanie podłączony do istniejącej sieci wodociągowej wsi (sieć wodociągowa na działce Inwestora). Do czasu wybudowania lokalnej oczyszczalni ścieków, nieczystości płynne będą zbierane w zbiorniku szczelnym nieprzepuszczalnym, okresowo opróżnianym i wywożonym do punktu zlewnego przy oczyszczalni ścieków. Obiekt zostanie podłączony do istniejącej sieci energetycznej. W dalszej części uzasadnienia Starosta wyjaśnił, że Inwestor przedłożył opracowanie pn.: "Określenie wielkości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku warsztatu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną po uprzedniej rozbiórce budynku gospodarczego, na działce nr ew. [...] i [...], we wsi W., obręb ewidencyjny Ł., gm. W." wykonane przez Spółkę A. Przeprowadzone obliczenia rozprzestrzeniania hałasu zawarte w przedłożonym opracowaniu wykazały, iż hałas powodowany przez projektowaną instalację nie będzie powodować na terenach chronionych (budownictwo mieszkalne) przekroczenia wartości dopuszczalnych. Natomiast analiza obliczeń dotyczących wpływu zakładu na czystość powietrza wykazała, że emisja zanieczyszczeń z budynku warsztatowego nie spowoduje przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu ani na jego terenie, ani poza terenem do którego inwestor posiada tytuł prawny, nawet przy maksymalnym obciążeniu pracy urządzeń. Przedstawione opracowanie wykazuje, że planowana inwestycja nie będzie zakładem uciążliwym dla środowiska. Inwestor przedłożył ostateczną decyzję (umarzającą) Wójta Gminy W. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jak wskazał Starosta, inwestor wystąpił, przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, do Ministra Infrastruktury o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a Minister Infrastruktury, pismem z dnia [...]maja 2010 r., upoważnił Starostę W. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo. Starosta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. dopuścił odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r." Zdaniem Starosty przedłożony projekt budowlany jest kompletny, w projekcie znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został on przygotowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Odwołanie od ww. decyzji Starosty wniósł K.K. (dalej jako "skarżący"), podnosząc że w projektowanym budynku nie będzie prowadzona działalność usługowa lecz produkcja wyrobów z kamienia naturalnego, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że inwestor na terenie działki prowadził już wcześniej działalność zakładu kamieniarskiego pomimo, iż w 2003 r. udzielone zostało pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego. Podniósł również, że Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. złożył wniosek do Starosty o wygaszenie pozwolenia na budowę wydanego w 2003 r., a znajdujący się obecnie na działce objętej decyzją budynek gospodarczy jest samowolą budowlaną. Wskazał również, że od 2009 r. toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej wstrzymanie działalności gospodarczej zakładu kamieniarskiego w W., jednak Wójt Gminy W. odmawia likwidacji tej działalności. Decyzja w tej sprawie, utrzymana w mocy przez SKO, zaskarżona została do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 366/13 uchylił decyzję organu I i II instancji wskazując na konieczność ustalenia czy prowadzona działalność jest działalnością produkcyjną. Organ w niniejszym postępowaniu nie dokonał samodzielnego ustalenia, czy w planowanym obiekcie będzie prowadzona działalność produkcyjna czy też usługowa. Powołując się na decyzję SKO w postępowaniu dotyczącym sąsiedniej betoniarni, podniósł że SKO uznało, iż skoro jest to teren o funkcji mieszkalnej, to w zakresie usług chodzi o usługi, które pełnią określoną rolę służebną względem funkcji mieszkaniowej. W powołany przez Starostę opracowaniu dotyczącym określenia wielkości emisji wskazano, że inwestor zajmuje się produkcją wyrobów z mineralnych surowców niemetalicznych, a zakład jest nastawiony na produkcję kominków, schodów, parapetów i blatów kuchennych. Produkcyjny charakter działalności potwierdza również zdaniem skarżącego protokół z kontroli emisji hałasu dokonanej przez WIOŚ w dniu [...] kwietnia 2012 r. Podważył twierdzenia Starosty, jakoby w projektowanym obiekcie miałyby być wykonywane jedynie roboty wstępne, a głównym miejscem prowadzonej działalności jest sklep znajdujący się w W. Zdaniem skarżącego w sklepie tym prowadzona jest działalność handlowa przyjmowane są zlecenia, w domach klientów realizowana jest usługowa część działalności firmy, gdzie montowane są wyroby przygotowane w zakładzie w W. Niezależnie czy roboty te zostaną nazwane pracami wstępnymi, czy też inaczej, stanowić one będą produkcję, a ta nie jest przewidziana dla działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda") decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Wojewody, Starosta spełnił warunek określony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez sprawdzenie zgodności projektowanego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Starosta dokonał również sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami i stwierdził, że planowany budynek zaprojektowany został zgodnie z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. W aktach znajduje się również zgoda wyrażona przez Ministra Infrastruktury w zakresie usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, a Starosta postanowieniem dopuścił takie odstępstwo. W ocenie Wojewody planowany warsztat został zaprojektowany z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, a planowane zamierzenie nie stanowi zakładu produkcyjnego jak zarzuca skarżący. Kwestia to zastała już rozstrzygnięta jego zdaniem decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2012 r. W decyzji tej Wojewoda powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 1348/11, w którym to sąd orzekł, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", tj. nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znaczących oddziaływać na środowisko. Wojewoda wskazał, że przez działalność uciążliwą należy rozumieć każdą inną niż wymienione w odrębnych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Obecnie przepisem tym jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powoływane (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r." Zgodnie z powyższym planowane przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wnioskowana inwestycja planowana jest bowiem na terenie oznaczonym symbolem M/U, tj. teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nie uciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi, a zamierzenie będzie stanowić warsztat usług nieuciążliwych. Organ podkreślił, że w planie miejscowym brak jest przepisów, które stanowiłyby o udziale procentowym usług i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zagospodarowaniu działki, jak też definicji usług, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K.K. zarzucił organowi naruszenie art. 35 kpa. Organ zawiadomił go o nowym terminie załatwienia sprawy, jednak tego terminu nie dotrzymał, bez zawiadomienia go o tym. Wskazał na niezgodność zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że Starosta pierwotnie zaliczył inwestycję do kategorii XVIII (wg. załącznika Prawo budowlane), kategoria ta obejmuje budynki produkcyjne i w jego opinii było to zgodne z faktycznym przeznaczeniem obiektu. Natomiast w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Starosta uznał, że pozwolenie dotyczy budynku mającego służyć usługom. W ocenie skarżącego formatowanie i obróbka płyt marmurowych oraz granitowych, niezależnie od deklarowanych ilości obrabianych miesięcznie płyt jest produkcją, jednak tak określona działalność zaprzeczałaby ustalonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zgodził się również ze stanowiskiem Wojewody w zakresie dotrzymanej dopuszczalnej normy hałasu. Powołał się na protokół z kontroli WIOŚ, w którym wskazano, że główny profil działalności zakładu to produkcja wyrobów z mineralnych surowców niemetalicznych. Wskazał, że zakład zajmuje się produkcją kominków, schodów, parapetów i blatów kuchennych z kamienia naturalnego. Skarżący uważa, że charakter prowadzonej działalności nie zmieni się również po wybudowaniu planowanego budynku. Również z przedłożonej przez inwestora opinii określającej wielkości emisji wynika produkcyjny charakter prowadzonej przez inwestora działalności. Do opinii tej wniósł uwagi, jednak ani organ I instancji, ani organ II instancji się do nich nie odniosły. W ocenie skarżącego zapis § 23 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala konieczność ograniczenia uciążliwości przewidzianych planem funkcji do granic własnych działek. Tymczasem przewidywalna wielkość emisji hałasu na terenie jego działki została określona na 47 dB, a w pobliżu jego domu na 40 dB. Podważył również zasadność usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki, wskazując że GINB stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę znajdującej się tam betoniarni i po jej rozbiórce, działka ta zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nabierze z powrotem cech działki przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. Ponadto skarżący podniósł, że produkcyjnych charakter działalności inwestora wynika z ogłoszeń na stronach internetowych, na których reklamuje on swoją działalność. Podważył również wykorzystaną w sprawie opinię urbanisty, powołując się na wyrok WSA z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 366/13, w którym to sąd zakwestionował inną opinię tego samego urbanisty. W wyroku tym sąd wskazał również na istnienie dowodów świadczących o produkcyjnym charakterze działalności na działce objętej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "ppsa", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] stycznia 2014 r., którą to organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i K. K. pozwolenia na budowę budynku warsztatu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, po uprzedniej rozbiórce budynku gospodarczego, na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]we wsi W., obręb ewidencyjny Ł., gm. W. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. E. i K. K. zwrócili się do Starosty o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego na działce budowlanej nr [...] i [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, po uprzedniej rozbiórce budynku gospodarczego. Organy uznały, że teren na którym znajdują się nieruchomości objęte przedmiotową decyzją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone zostały symbolem M/U, tj. teren budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi (§ 8 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Starosta, po uprzednim uzyskaniu zgody Ministra Infrastruktury zawartej w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., dopuścił odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., przy projektowanej budowie przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką o nr ewid. [...], ściana od stron granicy bez otworów okiennych i drzwiowych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wójt Gminy W. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia powołując się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., który odmówił wydania opinii w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na fakt, iż nie jest ono przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Decyzja Wójta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. Skarga na ww. decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 1348/11. Celem zbadania zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starosta zlecił uprawnionemu urbaniście przygotowanie opinii w tym zakresie. Z przedłożonej opinii urbanistycznej wynika, że działki objęte wnioskiem położone są w terenie oznaczonym "M/U" - teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi. W opinii wskazano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami na działkach może być prowadzona działalność nieuciążliwa, tj. wykluczona na podstawie rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., niezaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W aktach sprawy znajduje się również opracowanie nt. określenia wielkości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia przygotowane przez Spółkę A, z którego wynika, że hałas powodowany przez pracę w projektowanym warsztacie nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych norm. Nie zostaną również naruszone normy czystości powietrza. Powyższe ustalenia pozwoliły Staroście na wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Wskazać należy, że podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę stanową przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, w których przewidziano sytuacje gdy nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub też wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi. W przepisie art. 32 ust. 1 ww. ustawy przewidziano, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (pkt 2), wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Z kolei w przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazano na niezbędne czynności jakie musi podjęć organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wynika z tego przepisu, że organ zobowiązany jest do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3) oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W razie spełnienia powyższych wymagań oraz określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 35 ust. 4 ww. ustawy. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma więc charakteru uznaniowego i w sytuacji spełnienia określonych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania takiej decyzji. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, co wynika z decyzji Wójta z dnia 18 sierpnia 2011 r. Ponadto bezspornym w sprawie pozostaje, że wniosek inwestora spełniał wymagania określone art. 33 ust. 2 ww. ustawy. Organ dokonał oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, a także sprawdzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Starosta dokonał również oceny zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, że działki nr [...] i [...] są tym planem objęte. To właśnie do dokonanej przez organy oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprowadza się spór w niniejszej sprawie. Organy oraz skarżący odmiennie oceniają funkcję projektowanego budynku, która zakwalifikowana została przez Starostę do kategorii XVII załącznika do Prawa budowlanego, z czym nie zgodził się skarżący, w którego opinii planowany budynek spełniać będzie funkcję produkcyjną i zakwalifikowany winien zostać do kategorii XVIII. Kwestia ta ma o tyle doniosłe znaczenie, że zakwalifikowanie projektowanego budynku do budynków spełniających funkcję produkcyjną niepozwalałoby na jego usytuowanie na działkach nr [...] i [...], które według organów orzekających w niniejszej sprawie przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako spełniające funkcję mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla ludzi i zwierząt. Wskazać w tym miejscu należy, że art. 4 Prawa budowlanego zawiera generalną zasadę, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem jednak zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że prawo do zabudowy nieruchomości podlega ograniczeniom, które niewątpliwie muszą wynikać z przepisów prawa, do których zalicza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy założeniu, że działki [...] i[...] są objęte planem miejscowym nie została przeprowadzona przez organy w sposób należyty. Starosta uznając, że projektowany budynek pełnić będzie funkcję usługową ograniczył się jedynie do powołania się na decyzję Wójta z [...] grudnia 2013 r., dotyczącą odmowy nakazania inwestorom wstrzymania użytkowania terenu polegającego na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie cięcia, formatowania i wykańczania kamieni, nie dokonując stosownych ustaleń we własnym zakresie. Po pierwsze wskazać należy, że decyzja na którą powołuje się Starosta dotyczy aktualnie wykonywanej na przedmiotowej nieruchomości działalności, tymczasem niniejsze postępowanie dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę nowego budynku. Odnosi się więc do zdarzenia przyszłego i niezbędnym minimum przy powoływaniu się na decyzje Wójta byłoby, porównanie prowadzonej aktualnie działalności, z tą zadeklarowaną we wniosku i zaakceptowaną w projekcie budowlanym. Ocenie Starosty w niniejszym postępowaniu nie podlegała działalność aktualnie wykonywana na przedmiotowej nieruchomości, a projekt nowego budynku i to właśnie zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna być przedmiotem rozważań Starosty. Po drugie wskazać należy Staroście, że to do niego, a nie do Wójta należała ocena zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I w końcu po trzecie w sytuacji gdy kwestią sporną pozostaje czy planowany budynek spełniać będzie funkcje usługowe, czy też produkcyjne, niezbędnym było dokonanie wykładni obydwu pojęć i wyjaśnienie dlaczego czynności jakie planuje wykonywać w planowanym budynku inwestor stanowią według organu usługi, a nie produkcję. Tymczasem w decyzji Starosty czytamy, że prowadzona przez inwestora działalność polegająca na cięciu, formatowaniu i wykańczaniu kamieni mieści się pod pojęciem usługi oraz nie są to usługi uciążliwe dla środowiska przyrodniczego i ludzi, nie narusza to więc ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nie ma charakteru działalności produkcyjnej, a więc jest dopuszczalna w świetle postanowień planu. Poza arbitralnym przyjęciem, że planowana przez inwestora działalność stanowić będzie działalność usługową, próżno szukać w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia dlaczego działalność polegająca na cięciu, formatowaniu i wykańczaniu kamieni stanowi o funkcji usługowej, a nie produkcyjnej, a przede wszystkim w jaki sposób organ rozróżnia te dwie funkcje. Niezbędnych ustaleń w tym zakresie nie poczynił również Wojewoda. Wskazał on, że kwestię tą rozstrzygnął już w decyzji z [...]kwietnia 2012 r. Jednakże uważna lektura uzasadnienia przywołanej przez Wojewodę decyzji nie pozwala doszukać się w niej wywodu na temat usługowej bądź też produkcyjnej funkcji planowanej inwestycji. Przedmiotem rozważań Wojewody w ww. decyzji było bowiem usytuowanie budynku przy granicy z działką oraz niedokonanie przez Starostę oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko. Wojewoda uznał, że planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 59 ustawi o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdził on, że nie należy ono do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 39, ani też § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., zatem stanowi działalność usługową nieuciążliwą, wobec czego nie jest zakładem produkcyjnym, co jego zdaniem świadczy o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższego stanowiska Wojewody jednak nie sposób zaakceptować. Z art. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że określa ona zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko oraz transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto określa ona zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska (art. 1 pkt 2) oraz organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w pkt 1 (art. 1 pkt 3). Z kolei rozporządzenie wykonawcze z dnia 9 listopada 2010 r. określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1 pkt 1), rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1 pkt 2) oraz przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2 (§ 1 pkt 3). Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, zakładającego że skoro planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uznane zostało za nieuciążliwe, to tym samym nie może spełniać funkcji produkcyjnych. Z żadnego przepisu ww. ustawy, ani też rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie wynika, ażeby w przepisach tych zawarto zamknięty katalog działalności, mogącej być uznaną za produkcyjną, a tym bardziej ażeby za produkcyjną mogła być uznana tylko taka działalność, która wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym fakt, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania nie może jeszcze przesądzać, o jego usługowym charakterze. Z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wprawdzie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednakże kwestie te oceniane przez organ winny być odrębnie. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "a także" oznacza, że organ po pierwsze sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach również z tą decyzją. Fakt zgodności inwestycji z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też brak takiej decyzji nie świadczy o zgodności z planem miejscowym. Kwestia rozstrzygnięcia funkcji jaką spełniać będzie planowana inwestycja jest o tyle wątpliwa, że w znajdującym się w aktach sprawy opracowaniu Spółki A, stanowiącego dowód w sprawie w zakresie wielkości emisji wynikających z funkcjonowania zakładu, stwierdza się, że "produkcja (zakładu kamieniarskiego) opiera się na przycinaniu, szlifowaniu i polerowaniu kamienia naturalnego". Sformułowanie o produkcyjnych charakterze prowadzonej działalności znalazło się również w protokole z kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z [...] kwietnia 2012 r., w którym stwierdzono, że główny profil działalności zakładu to "produkcja wyrobów z mineralnych surowców niemetalicznych." Ponadto wskazać należy, że z projektu budowlanego oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynika, że w budynku prowadzona będzie nieuciążliwa działalność rzemieślnicza. Prawodawca w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnił funkcję "mieszkalnictwo jednorodzinne z usługami nieuciążliwymi dla środowiska" (symbol "M/U") od "usług rzemiosła nieuciążliwego", określając takie przeznaczenie np. terenu wsi Nowa Wieś (symbol "UR"), a z § 11 ust. 3 przedmiotowej uchwały wynika, że oznaczenie "UR" dotyczy terenu z funkcją usługowo - produkcyjną. Skoro więc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżniono obydwie funkcje, to rolą organu było również rozważenie pod tym względem możliwości lokalizacji planowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...]. Wojewoda natomiast powołując się na ww. decyzję Wójta w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko, całkowicie pomija ustalenia zawarte w projekcie budowlanym oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Powyższe potwierdza wątpliwości skarżącego w zakresie rodzaju planowanej przez inwestora działalności. Wskazać ponadto należy, że w § 8 pkt 5 ppkt 1 uchwały rady Gminy w W. z dnia [...].04.1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany planu miejscowego wprowadzono dla terenów oznaczonych symbolem M/U przeznaczenie jako: "teren budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi", zapis powyższy należy interpretować, mając na uwadze definicje niektórych pojęć zawarte w tej uchwale. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały ilekroć w uchwale jest mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym – należy przez to rozumieć rodzaje przeznaczenia uzupełniającego przeznaczenie podstawowe niebędące z nim w kolizji. Tak więc usługi nieuciążliwe dla środowiska przyrodniczego i ludzi na terenie o symbolu "M/U" powinny mieć charakter uzupełniający w stosunku do budownictwa jednorodzinnego i nie powinny być z nim w kolizji. Po pierwsze więc na wnioskowanym terenie powinna być przewidziana zabudowa jednorodzinna. Tymczasem organy zaakceptowały projekt budowlany przewidujący budowę na działce [...] wyłącznie budynku warsztatu z niezbędną infrastrukturą techniczną i to o takich rozmiarach, że budowa budynku jednorodzinna na tej działce nie jest już możliwa. Dobitnie obrazuje to projekt zagospodarowania działki, będący częścią projektu budowlanego. Ani z wniosku inwestora, ani z innych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika też ażeby inwestor planował na działce [...] lub [...] budowę budynku mieszkalnego – jednorodzinnego. Na podstawie wniosku inwestora z dnia [...] lipca 2010 r. można jedynie stwierdzić, że planuje on budowę budynku warsztatowego zarówno na działce [...], jak i [...]. Poza tym wszystkim wskazać należy także na to, że w przedłożonych sądowi aktach administracyjnych nie ma takiego dokumentu, któryby w sposób nie budzący żadnych wątpliwości potwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...].04.1998 r. obejmuje działki będące przedmiotem zaskarżonej decyzji to jest dz. o nr [...] i [...]. Z zaświadczenia Wójta Gminy W. z dnia [...].05.2012 (k-37 akt) i wykazu zmian w danych rejestru gruntów z dnia [...].01.2012 r. (k-30 akt) wynika jedynie, że w dniu [...].07.1997 r. doszło do podziału działki nr [...] na działki [...] i [...] i [...]. Nie są one jednak uwidocznione w części opisowej planu, w zestawieniu tabelarycznym nr 1 pod pozycją 5, we wsi W. pomimo tego, że plan uchwalono po tym podziale, bo [...].04.1998 r. W tej sytuacji, w celu usunięcia wątpliwości, koniecznym byłoby wykazanie przez organ stosownymi dokumentami geodezyjnymi jak powstała działka o nr [...]. W szczególności zaś czy powstała ona z działki [...], która w tabeli jest wymieniona. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, a zwłaszcza to, że organy nie zbadały w sposób należyty kwestii charakteru planowanej przez inwestora działalności, oraz nie przeprowadziły rzetelnej wykładni stosownych zapisów planu miejscowego (zakładając, że plan ten obejmuje działki o nr. [...] i [...]), co spowodowało, że ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana została w sposób nieprawidłowy, stwierdzić należy że rozstrzygając niniejszą sprawę organy naruszyły zarówno przepisy procesowe, jak i prawa materialnego, a to art. 7, 77 § 1 i 80 kpa oraz art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe niezbędnym było uchylenie zarówno decyzji Starosty W. z dnia [...] stycznia 2014 r., jak również utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ppsa, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ppsa, jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa, jak w pkt 3 sentencji wyroku. Zalecenia co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku.