II SA/Łd 610/14

Dnia 17 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2014 roku sprawy ze skargi A w Polsce na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A w Polsce kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) – w skrócie: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nr [...], którą stwierdzono, że decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jednakże odmówiono jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia [...]r., nr [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. L. , prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "B", pozwolenia na budowę hali magazynowo-handlowej wraz z opisanymi infrastrukturą i instalacjami, budowę układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych oraz miejsca gromadzenia odpadów stałych, na terenie nieruchomości przy ul. C w Ł., działki nr ewid. 6/3, 10/62,10/71, 10/73, 30/21, 30/25, 38/8 i 38/9. Decyzja ta nie była zaskarżona i stała się ostateczna. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 13 listopada 2013r. M. S., działający w imieniu Związku A w Polsce (obecnie A w Polsce), wniósł do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego ww. pozwoleniem na budowę. Dla uzasadnienia wniosku powołał fakt, iż Związek bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, w którym winien uczestniczyć jako strona oraz wystąpienie nowych, nieznanych wcześniej organowi okoliczności mających znaczenie w sprawie. Wnoszący o wznowienie wskazał, że Prezydent Miasta Ł. nie posiadał wiedzy o istniejącej na działce nr 38/6 służebności przejścia i przejazdu przysługującej każdoczesnemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu działki nr 38/5. Służebność ta ustanowiona została w treści aktu notarialnego Rep. [...] sporządzonego dnia 1 grudnia [...]r. (akt sprzedaży działki nr 38/5 A przez ówczesnego użytkownika wieczystego D w Ł.). W księgach wieczystych brak było natomiast zapisów odnośnie takiej służebności. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone ostatecznym pozwoleniem na budowę, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydał w dniu [...] decyzję przytoczoną na wstępie uzasadnienia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Dalej Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od powyższej decyzji skarżącą zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przede wszystkim poprzez błędne zastosowanie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej istniały bowiem podstawy do uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu ww. odwołania organ II instancji stwierdził, że nietrafny jest zarzut, że przedmiotowa inwestycja w zakresie ulokowania pojemników na odpady narusza wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). W ocenie Wojewody warunki, o których mowa w § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia zostały spełnione, bowiem w usytuowanym na działce nr 38/5 budynku Związku zaprojektowano salę spotkań z pomieszczeniami towarzyszącymi na parterze i I piętrze oraz jedno mieszkanie na I piętrze, wśród pomieszczeń którego jedno pomieszczenie określono jako wielofunkcyjne. Następnie organ odwoławczy powołał się na definicję mieszkania, określoną w § 3 pkt 9 rozporządzenia, a także rodzaje pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o czym mowa w § 4 rozporządzenia. Zdaniem Wojewody pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi - w sensie, o jakim mówią przepisy cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - są w budynku skarżącej jedynie pokoje w mieszkaniu na I piętrze. Wejścia do tych pokoi poprowadzone są z korytarza na I piętrze; okna natomiast umiejscowiono od strony południowowschodniej (w projekcie - oznaczone jako elewacja południowa) i południowozachodniej (w projekcie oznaczone jako elewacja zachodnia). Natomiast odległość miejsca na odpady, zaplanowanego przez inwestora P.L. na działce nr 38/9, od granicy z działką nr 38/5 wynosi 3,29 m. W odniesieniu do zarzutu skarżącej, dotyczącego budowy ogrodzenia w granicy z działką nr 38/5, Wojewoda stwierdził, że - jak wskazuje zawartość dokumentacji projektowej - wykonanie tego ogrodzenia nie było objęte zakresem kwestionowanego pozwolenia na budowę z dnia [...]r. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił zasady i przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego i uznał, że organ I instancji, po dokonaniu wstępnych ustaleń, prawidłowo wznowił postępowanie w związku z dwiema podniesionymi przez stronę przesłankami - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a. Wojewoda uznał, że nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie pojawiły się nowe dowody, istniejące przed wydaniem decyzji, a nieznane organowi w dniu jej wydania i mające znaczenie w sprawie. W ocenie A okolicznością tą jest wynikające z umowy ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności gruntowej, stanowiącej podstawę dostępu do drogi publicznej z działki władnącej nr 38/5 (działka wnioskodawcy). Tymczasem, jak wskazał Wojewoda, Prezydent w dacie orzekania posiadł wiedzę na temat służebności gruntowej, która obciąża działkę inwestora, co wynika z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. W ocenie organu odwoławczego należało zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. wydaną dnia [...]r., [...], zatwierdzono bowiem podział kilku nieruchomości, w tym między innymi działki nr 38/6 - na działki o numerach 38/7, 38/8 i 38/9. W treści decyzji podziałowej wprowadzono warunek ustanowienia, na rzecz pozostałych wydzielonych działek, służebności drogowej na działce nr 38/9, stanowiącej drogę wewnętrzną. Zarazem też wskazano, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach, z ulicy C przez istniejące zjazdy oraz z ul. E poprzez drogę wewnętrzną, tj. działkę nr 38/9. Wskazano też, że wprowadzony podział wymaga ustanowienia odpowiednich służebności, zapewniających korzystanie z istniejącej infrastruktury na dotychczasowych zasadach. W ocenie Wojewody z projektu zagospodarowania terenu, będącego załącznikiem do pozwolenia na budowę z dnia [..]. wynika, że na działce nr 38/9 zaprojektowano ciąg pieszo-jezdny o nawierzchni asfaltowej, zapewniający obsługę komunikacyjną działki 38/5. Powyższe okoliczności przesądzają zdaniem organu odwoławczego o niezasadności powoływania się na nowe dowody w sprawie (art.145 § 1 pkt 5 k.p.a.) jako podstawę wznowienia Natomiast Wojewoda uznał, że pozwolenie na budowę z dnia [...] wydane zostało z naruszeniem prawa, o jakim stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże decyzji tej nie należy uchylać, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przedmiotowa inwestycja nie narusza bowiem ani ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [..] o warunkach zabudowy, ani też wymogów wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzeń wykonawczych. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła A w Polsce z siedzibą w N., zarzucając naruszenie przepisów postępowania: a) art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy; b) art.151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowania w sytuacji braku podstaw do uznania, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej treści odpowiadająca decyzji dotychczasowej; b) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny w zakresie uznania, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, pomimo istnienia podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 5 ust. pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie ochrony uzasadnionego interesu skarżącej wynikającej z przepisów art. 40, art. 143 i art. 144 k.c. i odmowę uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy zatwierdzony decyzją projekt budowlany, narusza prawa właściciela działki 38/5 poprzez niezapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów właścicieli działki nr 38/5 i ograniczenie im dostępu do drogi publicznej oraz niezapewnienie bezpieczeństwa i możliwości realizacji przepisów przeciw pożarowych; b) § 23 ust. 1 w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że obowiązek zachowania odległości 10 metrów wynikający z § 23 rozporządzenia nie dotyczy budynku strony skarżącej, choć przeznaczony jest on na pobyt ludzi. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 8 września 2014 roku pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt dokumenty poświadczające zmianę nazwy strony skarżącej na "A w Polsce". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny, uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny. Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli sądu podlega w niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne, prowadzone w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Trafny jest zarzut strony skarżącej, że niewłaściwie organy oceniły powoływaną przez nią przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl powołanej normy prawnej wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Istotne jest to, że są to okoliczności faktyczne czy dowody, istniejące w dacie orzekania, mające wpływ na rozstrzygnięcie ostateczne. Cecha nowości oznacza w tym przypadku jedynie to, że nie były one znane organowi w chwili orzekania. Innymi słowy, nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, stan mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia18 grudni 2013 roku w sprawie IV SA/Po 838/13 i powołane tam orzeczenia, Lex nr 1407919, dostępne na stronie http // orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca wskazywała, że tą okolicznością jest służebność gruntowa, obciążająca działkę nr 38/6, wynikająca z załączonej do wniosku o wznowienie umowy z [...] roku nabycia działki nr 38/5. Służebność ta zapewniała skarżącej dostęp do drogi publicznej - ul. E – przyznając prawo przejazdu przez działkę nr 38/6. Tymczasem organy oceniając podstawę wznowienia odniosły się do zupełnie innej służebności. Powołana przez nie decyzja on podziale działki nr 36/8 wskazuje na konieczność ustanowienie służebności gruntowej obciążającej nowopowstałą działkę nr 38/9, przylegającą do nieruchomości strony skarżącej, ale jedynie na rzecz nowopowstałych działek. Jest to zatem obowiązek ustanowienia służebności na rzecz inwestora. Tym samym organy w istocie nie rozważyły znaczenia dla sprawy okoliczności i dowodu w postaci umowy nabycia przez skarżącą nieruchomości oznaczonej jako działka 38/5, powoływanych we wniosku o wznowienie. Bezspornym jest, że dla skutecznego ustanowienia służebności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej, który ma charakter konstytutywny. Strona skarżąca na etapie postępowania administracyjnego przyznawała, że służebność ta nie została ujawniona w księdze wieczystej. Wyjaśniła jednak, że tak się stało z powodu przewlekłości postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Ł., za co strona skarżąca uzyskała stosowne odszkodowanie. W aktach sprawy brak jednak informacji, kiedy strona skarżąca wystąpiła o dokonanie wpisu o ustanowionej w [...] roku służebności na jej rzecz. Może mieć to znaczenie dla rozważenia, czy skarżąca dochowała należytej staranności dla zapewnienia sobie efektywnego korzystania z własności nieruchomości w kontekście dostępu do drogi publicznej, czy dokonała niezbędnych formalności mających na celu ujawnienie swojego prawa w księgach wieczystych. Nie sposób jednak w takiej sytuacji uznać, że służebność gruntowa służąca stronie skarżącej ma jedynie charakter faktyczny i że nie stanowi okoliczności, której organ architektonicznobudowlany nie winien brać pod uwagę przy ocenie sposobu zagospodarowania nieruchomości obciążonej. Organy winny się zatem pochylić nad argumentacją i zarzutami strony skarżącej, mając na względzie również i ten argument, że zaniedbanie ze strony organów Państwa nie powinno rodzić ujemnych konsekwencji uczestnika postępowania, czy też rzutować na zakres jego uprawnień w kolejnych postępowaniach, prowadzonych przez organy władzy publicznej. Wojewoda wprawdzie stwierdza, że na działce o nr 38/9 projekt budowlany przewiduje budowę ciągu pieszojezdnego. Należy jednak wyjaśnić, czy ciąg ten, zaprojektowany na działkach o nr 38/8, 10/71 i 1073, zaspokoi uprawnienia strony skarżącej do swobodnego przejazdu z działki nr 38/5 oraz czy odpowiada normom Prawa budowlanego, zwłaszcza § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnienie powyższych okoliczności, związanych z ewentualnym pozbawieniem skarżącej dostępu do drogi publicznej w ustalonym prawnie wymiarze ma znaczenie dla rozważenia, czy sporna inwestycja nie naruszy uzasadnionych uprawnień w zakresie korzystania przez stronę skarżącą z nieruchomości inwestora. Trafny jest zatem zarzut naruszenia zasad postępowania, określonych w art. 7, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. Na obecnym nie sposób bowiem przesądzić trafności zarzutu naruszenia art. 5 ust.1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Reasumując tę część rozważań za przedwczesny uznać należy zatem wniosek o niewystąpieniu powołanej przez skarżącą przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organy nie wyjaśniły również w sposób wyczerpujący, czy rozmieszczenie pojemników na odpady na nieruchomości inwestora w zbliżeniu do nieruchomości strony skarżącej nie nastąpiło z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. Organy ustaliły jedynie odległość pojemników od granicy inwestora, brak natomiast ustaleń co do odległości od okien i drzwi budynku A. Z załączonej dokumentacji projektowej zdaje się zaś wynikać, że odległość pojemników od drzwi czy okien może być mniejsza niż 10 m. Brak powyższych ustaleń wynika z zastosowania przez organy błędnej wykładni § 23 ust. 1 powoływanego w uzasadnieniach decyzji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem odległość pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi winna wynosić minimum 10m. Pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi są zaś, stosownie do uregulowania zawartego w § 4. rozporządzenia : 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Zestawienie obydwu przepisów - § 4 i § 23 ust. 1 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek zachowania określonej w § 23 ust. 1 odległości pojemników dotyczy wszystkich budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Ograniczenie działania tego przepisu tylko do budynków mieszkalnych, czy przeznaczonych na pobyt stały nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego. Przepis przewiduje wprawdzie (ust.2) zastosowanie mniejszej odległości, ale przy zachowaniu odpowiedniego trybu postępowania, w tym po uzyskaniu stosowanych opinii organów inspekcji sanitarnej. Skoro zatem w projekcie budowlanym należy określić miejsce czasowego składowania opadów stałych z poszanowaniem zachowania odległości nie tylko od granicy nieruchomości, ale też od drzwi i okien w budynku na nieruchomości sąsiedniej, to przedwczesny jest wniosek organu, że zatwierdzony ostateczną decyzją projekt jest niewadliwy. Trafnie jedynie organ wskazuje, że nieskuteczne są w tym postępowaniu zarzuty dotyczące budowy wewnętrznego ogrodzenia, jeżeli nie było ono objęte zakresem udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując, zasadny okazał się zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania, jak również naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwą wykładnię, przy czym wagę tego naruszenia można ocenić dopiero po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego. W związku z tym przedwczesny również wydaje się wniosek organu, że w postępowaniu merytorycznym (zakończonym pozwoleniem na budowę) mogłaby jedynie zapaść decyzja tożsamej treści. W niniejszej sprawie strona żąda wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postępowanie administracyjne, jak się zdaje, toczyło się w trakcie realizacji inwestycji. Jednakże w toku postępowania po wznowieniu okoliczność ta nie przesądza o treści rozstrzygnięcia. W szczególności nie znajduje tu zastosowania zasada, że w toku postępowania o pozwolenie na budowę organ zobligowany jest do umorzenia postępowania z uwagi na to, że inwestycja jest w toku. W postępowaniu wznowionym przekładałoby się to na odmowę uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podkreślić, że po wznowieniu postępowania organ może na nowo ukształtować rozstrzygnięcie. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania" (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2006r. w sprawie II OSK 730/05, LEX nr 209471, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984r., sygn. akt I SA 86/84, ONSA 1984/1/5, zob. też WSA w Warszawie w wyroku z dnia -06. 12. 2012-r. w sprawie VII SA/Wa 1715/12, LEX nr 1333003). Przeprowadzenie postępowania wznowionego co do istoty wymaga oceny, czy przesłanka wznowienia prowadzi do takiego skutku w stanie naruszeń materialnoprawnych (będących niezbędnymi składnikami dyspozycji przepisów skutkujących wydaniem pozwolenia na budowę), że pozwolenie to nie mogło być wydane, bądź że winno przybrać inny kształt (np. w zakresie sposobu zagospodarowania działki, zapewnienia osobom trzecim dostępu do drogi publicznej). Inaczej mówiąc organ winien zbadać czy przesłanki, które wystąpiły, a są to jedynie kwalifikowane uchybienia proceduralne, uniemożliwiają dalszy byt ciągle istniejącej i ostatecznej decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uzupełnią postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie i uwzględnią zawartą w niniejszym uzasadnieniu wykładnię przepisów. m.ch.