III SA/Kr 745/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi M. B. Firmy Usługowo Handlowej A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. Decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22 lit. a oraz h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), Ip. 5.2, Ip. 6.3.9, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, 14 i 15 ust. 2 i 5 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 6, 7 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma Usługowo – Handlowa "A" B. M., karę pieniężną w wysokości 13500 zł i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 13200 zł. Organ II instancji wyjaśnił, iż w dniach 13-17 maja 2013 r. przeprowadzono w w/w przedsiębiorstwie kontrolę, w wyniku której stwierdzono następujące naruszenia: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – jak wynika bowiem z danych cyfrowych z karty kierowcy M. B. w dniu 20.07.2012 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 16 minut, gdyż prowadził pojazd od godziny 535 do godziny 1247 tego dnia, tj. łącznie przez 4 godziny i 46 minut. Z kolei w dniu 24.09.2012 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 26 minut, gdyż prowadził pojazd od godziny 648 do godziny 1320, tj. łącznie przez 4 godziny i 56 minut. Organ II instancji wskazał, iż podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc powyższe pod uwagę, za w/w naruszenia organ II instancji nałożył na stronę kary pieniężne w łącznej wysokości 300 zł. 2. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowców M. B. i M. B. Organ II instancji wskazał, iż w dniach: 8.06.2012 r. (od 1007 do 1531), 26.06.2012 r. (od 1727 do 2400), 27.06.2012 r. (od 000 do 1212 i od 1426 do 1856), 29.06.2012 r. (od 651 do 1206 i od 1436 do 1940), 2.07.2012 r. (od 000 do 1755), 3.07.2012 r. (od 000 do 1234), 4.07.2013 r. (od 000 do 1205 oraz od 1358 do 2400), 5.07.2012 r. (od 000 do 1127 oraz od 1229 do 2400), 6.07.2012 r. (od 000 do 613 oraz od 732 do 1209), 7.07.2012 r. (od 757 do 1246 oraz od 1229 do 2400), 9.07.2012 r. (od 730 do 1729), 10.07.2012 r. (od 000 do 1107 oraz od 1259 do 2400),11.07.2012 r. (od 813 do 1257 oraz od 1419 do 2400), 23.07.2012 r. (od 1402 do 2400), 24.07.2013 r. (od 000 do 1134 oraz od 1221 do 2400) pojazd o nr rej. [...] prowadzony był przez M. B., a na karcie kierowcy M. B. nie zarejestrowano aktywności w tym czasie. Aktywności na karcie M. B. nie zarejestrowano również w dniu 5.11.2012 r. (od 1121 do 1236). Biorąc powyższe pod uwagę, za w/w naruszenie organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4800 zł. Organ II instancji wskazał również, iż z kolei w dniach: 8.06.2012 r. (od 1530 do 1659), 26.06.2012 r. (od 1157 do 1728), 27.06.2012 r. (od 1211 do 1427), 29.06.2012 r. (od 1205 do 1437 i od 1939 do 2033), 2.07.2012 r. (od 1754 do 1919), 3.07.2012 r. (od 1233 do 1347), 4.07.2013 r. (od 1204 do 1359), 5.07.2012 r. (od 1126 do 1230), 6.07.2012 r. (od 612 do 733 oraz od 1208 do 1307), 7.07.2012 r. (od 540 do 758 oraz od 1245 do 1400), 9.07.2012 r. (od 1138 do 1301 i od 1728 do 1902), 10.07.2012 r. (od 1106 do 1300),11.07.2012 r. (od 553 do 814), 12.07.2012 r. (od 548 do 715), 13.07.2012 r. (od 546 do 809), 19.07.2012 r. (od 1556 do 1817), 23.07.2012 r. (od 1135 do 1403), 24.07.2012 r. (od 1133 do 1222 oraz od 1732 do 1845), 29.08.2012 r. (od 1621 do 1730), 10.09.2012 r. (od 1202 do 1409), 13.09.2012 r. (od 1759 do 1821), 6.11.2012 r. (od 729 do 843) pojazd o nr rej. [...] prowadzony był przez M. B., a na karcie kierowcy M. B. nie zarejestrowano aktywności w tym czasie. Organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji wskazał, że w dniu 11.11.2013 r. w godzinach od 1125 do 1239 pojazd prowadzony był przez M. B., a na karcie kierowcy M. B. nie zarejestrowano aktywności w tym czasie. Zdaniem organu II instancji, takie oznaczenie dnia, w którym kontroli poddana została aktywność kierowcy stanowi bezsprzecznie oczywistą omyłkę. Organ nie znalazł bowiem w/w naruszenia w dniu 11.10.2012 r. ani też w dniu 11.11.2012 r. i w związku z tym nie znalazł podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 300 zł. 3. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – organ II instancji wskazał, iż w toku kontroli ustalono, iż dane z karty kierowcy M. B. były wczytywane w dniach: 04.08.2012 r., 05.09.2012 r., 11.03.2013 r., 01.05.2013 r., a dane z karty kierowcy M. B. były wczytywane w dniach: 04.08.2012 r., 05.09.2012 r., 01.05.2013 r., a więc nie były sczytywane co 28 dni. Z powyższego wynika zatem, że w przedsiębiorstwie sczytywano dane z kart kierowców z częstotliwością mniejszą niż wynikająca z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Biorąc powyższe pod uwagę, za w/w naruszenie organ nałożył na stronę kary pieniężne w łącznej wysokości 1000 zł. 4. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – organ II instancji wskazał, iż w toku kontroli ustalono, iż dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] były wczytywane w dniach: 04.08.2012 r., 05.09.2012 r., 01.05.2013 r., a więc nie były sczytywane co 90 dni. Z powyższego wynika zatem, że w przedsiębiorstwie strony sczytywano dane z częstotliwością mniejszą niż wynikająca z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. W związku z powyższym organ nałożyła stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Odnosząc się do argumentów M. B. podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym na organie spoczywa obowiązek nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została sztywno określona w załączniku nr 3 do w/w ustawy. Organ nie ma więc wpływu na wysokość kary pieniężnej. Odpowiadając na zarzut strony, że nieprawidłowa obsługa tachografu wynikała z braku wiedzy organ II instancji stwierdził, że pozostaje to bez wpływu na kwestię jej odpowiedzialności. W związku z uzyskaniem licencji strona musiała bowiem wykazać się znajomością przepisów regulujących transport drogowy. Poza tym to w interesie strony leży odpowiednie przeszkolenie osób realizujących zadania przewozowe. Organ II instancji nie uwzględnił również argumentu strony, że wszystkie zarejestrowane aktywności wzajemnie się nakładają i że w żadnym wypadku nie dopuściła się jazdy bez włożonej karty kierowcy. Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia jest, czy aktywności kierowców wzajemnie się nakładają. Jeżeli bowiem aktywność kierowcy nie była rejestrowana, nie można wówczas bezspornie stwierdzić, czy kierowca w tym czasie odbierał odpoczynek, pozostawał w dyspozycji, czy też wykonywał tzw. inną pracę. W ocenie organu II instancji, również sytuacja finansowa strony nie ma wpływu na jej odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Organ odwoławczy dodał, że art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na wskazany przepis można się powoływać wyłącznie w tych sprawach administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Natomiast nie znajdzie on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie brak jest również podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Organ II instancji dodał, że przedsiębiorca osobiście wykonujący zadania przewozowe w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą nie może zasadnie podnosić, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego M. B. wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, iż organ II instancji błędnie przyjął, że razem z synem – M. B. wykonywali przewozy w załodze dwuosobowej. Skarżący wyjaśnił, iż przewoził ziemię i kruszywo na budowę autostrady. Po każdych czterech i pół godzinach skarżący opuszczał pojazd celem odbycia przerwy, a jego miejsce zajmował jego syn. Zdaniem skarżącego, w takiej sytuacji nie mieli z synem obowiązku równoczesnego wkładania do tachografu obu kart kierowców. W tym więc zakresie zaskarżona decyzja opiera się na błędnych założeniach. Skarżący zakwestionował również ustalenia organów odnośnie godzin w jakich prowadził pojazd. Odnosząc się do zarzucanego mu przez organy naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy i pamięci masowych tachografów skarżący stwierdził, że decyzja opiera się na błędnej podstawie prawnej. Skarżący wskazał, iż Rozporządzenie (WE) 561/2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.06.102.1 z późn. zm.) w artykule 10 ust. 5 lit. a ppkt i) zawiera zapis, że przedsiębiorstwo transportowe ma zapewnić wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie. Natomiast zgodnie z artykułem 10 ust. 5 lit. c) komisja może, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Zostało to wykonane rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16), w którym maksymalny okres pobierania danych z pamięci masowej tachografu został określony na 90 dni. Jednakże zgodnie z punktem 3 preambuły tego samego rozporządzenia określając maksymalne okresy na sczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności – zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja nie respektuje zapisów w/w rozporządzenia. Skarżący uważa, że organ nie zapoznał się nadrzędnym aktem prawnym jakim jest Konstytucja RP, a szczególnie z jej art. 91 ust. 2, który wyraźnie mówi, że w zakresie niedającym się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ratyfikowanych umów. Skarżący stwierdził, że organ nie opierał się na rozporządzeniu Komisji (UE) 581/2010 (nie określił ilości dni zarejestrowanej działalności) lecz na dniach kalendarzowych całkowicie ignorując to rozporządzenie. Skarżący wskazał, iż istotą zapisu w punkcie 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 jest to, że jeżeli pojazd nie rejestruje żadnych parametrów związanych z ruchem, to pamięć masowa nie zostaje zapełniona i bezsensownym staje się pobieranie danych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do kwestii stwierdzonego naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy organ II instancji stwierdził, że kwestią pierwszorzędną jest fakt, iż M. B. oraz M. B. po włożeniu karty do tachografu cyfrowego nie deklarowali swojej aktywności, tj. nie wskazywali czynności jakie wykonywali w czasie, gdy karta kierowcy nie znajdowała się w tachografie cyfrowym. Zdaniem organu, powyższe można zaobserwować na wydrukach załączonych do skargi (załącznik nr 1 i 2), gdzie wyraźnie widać symbol "?", który oznacza że w danym okresie właściciel karty nie wskazał jakie czynności wykonywał. Wobec powyższego organ II instancji uważa, że prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że w dniach wskazanych w decyzji prawidłowo sklasyfikowały stwierdzone naruszenia. Organ II instancji podniósł, iż fakt wskazania, że w czasie do włożenia i wyjęcia karty z tachografu cyfrowego kierował pojazdem inny kierowca, nie ma decydującego wpływu na rozstrzygnięcie wskazanego naruszenia. Odnosząc się do zarzutu, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono przepisów rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 10 pkt 5 lit. a ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Organ II instancji wyjaśnił, że powyższe zostało zrealizowanie poprzez § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. W konsekwencji zarzuty skarżącego, że doszło do naruszenia przez organ art. 10 ust. 5 lit. a i b Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz§ 1 pkt 1, § 2 pkt 2, § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych; nieuwzględnienia treści preambuły oraz art. 1 ust. 1-3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. nie znajdują, zdaniem organu II instancji, uzasadnienia. W piśmie z dnia 14 maja 2014r. M. B. odniósł się do argumentów organu II instancji podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący stwierdził, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odnośnie niezgodności zapisów zaskarżonej decyzji w stosunku do faktycznie zarejestrowanej jego aktywności oraz aktywności jego syna. Zapisano jedynie "gdzie widać symbol "?" który oznacza że w danym okresie właściciel karty nie wskazywał jakie czynności wykonywał". Skarżący stwierdził, iż pytajnik jest normalnym znakiem, jeżeli występuje poza okresem pracy dziennej, o czym organ II instancji zapomniał. Odnośnie zarzutu dotyczącego częstotliwości pobierania danych z karty kierowcy w aspekcie rozporządzenia (UE) nr 581/2010 r. skarżący podniósł, iż w/w unijny akt prawny, szczególnie zapis w preambule "określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności", respektowany jest przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, na dowód czego przedłożył przykładowe decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W ocenie Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...], wydana na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a oraz h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), Ip. 5.2, Ip. 6.3.9, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, 14 i 15 ust. 2 i 5 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 6, 7 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Mocą tej decyzji organ uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo – Handlowa "A" B. M., karę pieniężną w wysokości 13500 zł i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 13200 zł. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, albowiem prowadzące do jej wydania postępowanie administracyjne nie było kompletne. Organy nie wyjaśniły wszystkich elementów stanu faktycznego, które miały w niniejszej sprawie znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Trafnie zarzuca skarżący, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono pełnego postępowania wyjaśniającego co do tego, jak wyglądało wykonywanie przejazdów przez skarżącego M. B. oraz jego syna M. B., a w szczególności czy wykonywali przewozy razem, czyli w załodze dwuosobowej, czy też osobno. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ przyjął, iż pojazdem kierował więcej niż jeden kierowca i że obaj kierowcy powinni upewnić się, że ich karty zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu (k. 5 zaskarżonej decyzji). W aktach sprawy brak jednak jakichkolwiek dowodów na to, że organ czynił ustalenia faktyczne na okoliczność tego czy M. B. oraz jego syn M. B. prowadzili pojazd razem czy osobno. Brak ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie powoduje, że przedwczesne było przyjęcie przez organy w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że pojazdem jeździł więcej niż jeden kierowca. W tym zatem zakresie postępowanie administracyjne musi zostać uzupełnione i dopiero na podstawie stanu faktycznego ustalonego w wyniku tego uzupełnienia możliwe będzie wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie konieczne jest także uzupełnienie postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16). Trafnie zarzuca skarżący, że organy w niniejszej sprawie naruszyły prawo, pomijając ten przepis. W ocenie Sądu treść tego rozporządzenia należy uwzględnić przy ustalaniu częstotliwości pobierania danych z karty kierowcy, stanowi ono bowiem część krajowego porządku prawnego i korzysta z pierwszeństwa jego stosowania w zakresie niedającym się pogodzić z przepisami krajowymi. Maksymalne okresy wczytywania danych z tachografów i kart kierowców uregulowane są zatem zarówno w w/w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r., jak i rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007r., Nr 159, poz. 1128) i przepisy obu tych aktów winny być przez organ wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie przy ustalaniu dochowania przez skarżącego wynikających z nich wymogów co do częstotliwości wczytywania danych, co wymaga uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia dni zarejestrowanej działalności. W niniejszej sprawie doszło także do naruszenia wymogów wynikających z art. 107 § 3 kpa, albowiem uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są na tyle lapidarne, że nie pozwalają na kontrolę prawidłowości przyjętych przez organ w decyzjach okresów prowadzenia pojazdu przez M. B., a w szczególności dokładnych godzin ich zakończenia. Także i ta wada proceduralna powinna być skorygowana w ponownie prowadzonym postępowaniu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej argumentację Sądu oraz uzupełnić materiał dowodowy w podanym powyżej zakresie. Uzupełniony materiał dowodowy organ winien ocenić pod kątem spełnienia przez skarżącego wymogów wynikających z obowiązujących przepisów dotyczących dokonywania transportu drogowego. Dopiero na tej podstawie możliwe będzie wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę kary pieniężnej. Orzeczenie co do braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty składa się zwrot wpisu w kwocie 400 zł. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.