II GZ 916/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2611/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych, nakazania zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 września 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2611/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił F. z o.o. z siedzibą P. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2014 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., stwierdzającą naruszenie przez skarżącą spółkę zakazu prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych oraz nakładającą na tę spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując, iż okolicznościami uzasadniającymi takie wstrzymanie jest wadliwość materialna i formalna decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Sąd podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu, przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w sprawie sądowoadministracyjnej, zaś wskazywanie na wadliwość zaskarżonej decyzji nie pozwala na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnosi się ono do przesłanek określonych tym przepisem. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Zażalenie na wskazane postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść postanowienia, polegający na nieuzasadnionym uznaniu, iż strona skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że jeżeli już w momencie przyjęcia skargi widocznym jest, iż zaskarżona decyzja z dużą dozą prawdopodobieństwa winna podlegać uchyleniu, to okoliczność ta ma wpływ na przesądzenie, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona dodała, że płynąca z odmowy wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji konieczność zapłaty kary w wysokości 10 000 zł w sposób oczywisty powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, gdyż pozbawia spółkę środków pieniężnych – koniecznych dla prowadzenia działalności gospodarczej, szczególnie terminowego regulowania swych zobowiązań w stosunku do kontrahentów i pracowników spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA, trafna jest ocena Sądu pierwszej instancji, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia okoliczność, że zaskarżona decyzja z dużą dozą prawdopodobieństwa podlegać powinna uchyleniu. Rozpoznając sprawę wpadkową, tj. kwestię udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Nieuzasadnione jest powoływanie się przez stronę w tym zakresie na postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 1990 r. (sygn. akt SA/Wr 1478/90) wyrażone na gruncie odmiennego stanu prawnego. Za uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie można również uznać twierdzenia spółki, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł w sposób oczywisty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w postaci pozbawienia skarżącej środków pieniężnych koniecznych dla prowadzenia działalności gospodarczej, szczególnie terminowego regulowania swych zobowiązań w stosunku do kontrahentów i pracowników spółki. Spółka w toku postępowania nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek dokumentów odnoszących się do jej sytuacji finansowej, które wskazywałyby, że zapłata wspomnianej kwoty doprowadzi do znacznej szkody w jej majątku, albo spowoduje skutki, które nie będą mogły zostać odwrócone w razie ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi. Konkludując, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji