II FSK 1579/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 190/14 w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 19 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. oddala skargę kasacyjną. II FSK 1579/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 190/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 19 grudnia 2013 r. w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec, sierpień i wrzesień 2013r. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 25 października 2013 r. Wójt Gminy J. określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień 2013r w kwocie po 48 zł miesięcznie. Organ I instancji przyjął, że nieruchomość jest zamieszkiwana przez 3 osoby, co przy stawce 16 zł za osobę dało miesięcznie ww. kwotę. W odwołaniu skarżący podniósł, że Gmina nie dostarczyła do wypełnienia deklaracji oraz wskazał, że nie posiada odpadów do wywiezienia. Decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. SKO przywołało postanowienia art. 6l, art. 6m, art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm., dalej też u.c.p.g.) i wskazało, że w niniejszej sprawie organ opierając się na danych z wykazu osób zameldowanych ustalił opłatę w wysokości 48 zł. miesięcznie przyjmując, do jej wyliczenia liczbę 3 osób zamieszkujących nieruchomość skarżącego. SKO podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż organ w dniu 12 września 2013 wystosował do skarżącego wezwanie do złożenia deklaracji, a skarżący odpowiedział na to wezwanie pismem z dnia 20 września 2013 r. Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebrał w dniu 11 października 2013 r. Odnosząc się do pozostałych argumentów odwołania Kolegium podkreśliło, że są one bezzasadne wskazując, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Końcowo SKO zaakcentowało, że ustawa nie przewiduje wyjątków od tej zasady. Na decyzję tę skarżący wniósł skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności wszystkich zasad ogólnych k.p.a. i przepisów dotyczących postępowania dowodowego, tj. art: 6, 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77, 78, 79, 80 k.p.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie do rozpatrzenia sprawy organowi I instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie jej temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że mimo jego wniosku zawartego w odwołaniu Kolegium nie zawezwało go do udziału w toczącym się postępowaniu w sprawie, nie zawezwało go do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i wydało zaskarżoną decyzję na jego niekorzyść. Skarżący podniósł, że błędnie jest stanowisko SKO, iż art. 6m u.c.p.g. przesądza o tym, że właściciel posesji bezwzględnie jest obowiązany zawrzeć umowę z organem gminy na wywóz odpadów komunalnych. Celem tej ustawy jest zapewnienie utrzymania czystości i porządku w gminach i co do zasady każdy z właścicieli posesji jest obowiązany umowę taką zawrzeć, jeśli nie ma innej możliwości utylizacji odpadów komunalnych wytworzonych na jego posesji. Natomiast jeśli właściciel posesji we własnym zakresie - w inny sposób, bez zawarcia takiej umowy ma możliwość wywiązania się z tego obowiązku, tj. utrzymania czystości i porządku, to organ gminy nie może w sposób władczy zmusić takiego właściciela do zawarcia z nim umowy. We wskazanym na wstępie wyroku WSA w Gliwicach podzielając stanowisko organów stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa (art. 6i u.c.p.g) za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter wtórny względem powstałego w ten sposób zobowiązania. Okolicznością bezsporną w sprawie było, że skarżący pomimo przewidzianego przepisami prawa wymogu oraz wezwania do złożenia deklaracji DGO-1 z dnia 12 września 2013 r., nie dopełnił tego obowiązku w wyznaczonym terminie. Nie wpłacił także opłaty w terminie wskazanym w § 1 pkt 2 uchwały Nr XVIII/169/12 Rady Gminy Jaworze (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2012 r. poz. 5056). Z przedłożonych Sądowi akt wynika ponadto, że w dniu 23 września 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie, skarżący będący właścicielem nieruchomości położonej w J. złożył oświadczenie, w którym poinformował, że nie ma obowiązku składania jakiejkolwiek deklaracji oraz że nie posiada żadnych śmieci, a surowce wtórne zagospodarowuje we własnym zakresie. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż nieruchomość skarżącego zgodnie z ewidencją ludności prowadzoną przez Urząd Gminy J. jest zamieszkała przez 3 osoby. Zgodnie zaś z uchwałą Nr XVIII/167/12 Rady Gminy Jaworze z dnia 8 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2012 r., poz. 5055) opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustala się jako iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty. Z uwagi na brak oświadczenia strony o stosowanej segregacji odpadów zasadnie, w ocenie Sądu, zastosowano stawkę podstawową przy określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która to stawka podstawowa została ustalona uchwałą Nr XXII/211/13 Rady Gminy Jaworze w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2013 r. poz. 2961) w wysokości 16 zł. od mieszkańca na miesiąc, co w okresie od 1 lipca do 30 września 2013 r. dało kwotę 144 zł., która stanowiła iloczyn liczby osób zamieszkujących przedmiotową nieruchomość (3 osoby), stawki opłaty (16 zł.) oraz liczby miesięcy (3). Podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa, w tym procedury administracyjnej Sąd uznał za bezzasadne, za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. jednak w ocenie Sądu I instancji brak zapewnienia przez SKO stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a to już tylko z tego względu, że na etapie odwoławczym organ nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Należy podkreślić, że organ I instancji uprawnienia wynikające z art. 10 k.p.a. wykonał zgodnie z prawem, a czego strona nie kwestionowała. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez S.H.. W skardze kasacyjnej Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 145 § 1 punkt 1 lit c) p.p.s.a, w związku z art. 187 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 , art. 191 i 200 O.p., poprzez przyjęcie za prawidłowe przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy obu instancji, które w sprawie wydały decyzje administracyjne, w sytuacji, kiedy ustalony został on niezgodnie z rzeczywistością to jest bez uwzględnienia stanowiska strony, iż brak odpadów lub ich eliminacja następowała przez właściciela nieruchomości we własnym zakresie, oraz uznania, że zameldowanie na terenie nieruchomości oznacza zamieszkiwanie, uznania że organy prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych skoro nie udzielały niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach ustawy pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania, że podjęły wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem stanowiska strony i wskazanych przez nią okoliczności, a tym samym że zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i oraz dokonały jego oceny w zakresie opisanym w art. 191 O.p.. Ponadto organ odwoławczy naruszył zasadę przewidzianą w art. 123 i art. 200 O.p., odstępując od ich zastosowania. W ocenie skarżącego uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskutek nieuwzględnienia stanowiska strony, w konsekwencji doprowadziło to do oddalenia skargi, w sytuacji, kiedy skarga winna była zostać uwzględniona. 2. naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia przez organy podatkowe przepisów z zakresu postępowania podatkowego to jest art. 187 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 , art. 191 i 200 O.p. 3. naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 punkt 2 p.p.s.a.. poprzez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku sądu w zakresie kontroli postanowień pod względem ich zgodności z prawem, w związku z naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. wyrażającym się w przyjęciu przez sąd, jako podstawy rozstrzygnięcia wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, który organy administracji państwowej ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z pominięciem wnioskowanych przez stronę dowodów i bez jego właściwej oceny, a także poprzez całkowity brak odniesienia się sądu do argumentacji prawnej przedstawionej przez skarżącego 4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 punkt 1) i 3), art. 6h, 6m, oraz 6o u.c.p.g w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez organ II instancji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że właściciele nieruchomości zobowiązani są składać deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak też ponosić na rzecz gminy opłaty z tego tytułu, w sytuacji, kiedy samodzielnie i we własnym zakresie zagospodarowują wytworzone przez siebie odpady komunalne. 5. naruszenie przepisów prawa materialnego - § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy Jaworze z dnia 08 listopada 2012 roku nr XVIII/167/12 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (będącej przepisem prawa miejscowego), poprzez jej niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana się jako iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty, podczas gdy dla obliczenia tej opłaty przyjęto liczbę mieszkańców zameldowanych w budynku. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a ponadto o przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych cech skargi kasacyjnej (art. 176 tej ustawy). Ponieważ skarga kasacyjna zawierała zarzuty zakwalifikowane do obu podstaw odwoławczych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., jako pierwsze rozpoznaniu podlegały zarzuty procesowe, ponieważ w ich ramach możliwe jest kwestionowanie ustaleń faktycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być uznane za usprawiedliwione zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 191 i art. 200 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny weryfikując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stwierdza, że postępowanie przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie prowadzone było z uwzględnieniem zasad wskazanych w przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisach. Organy obu instancji zebrały i rozważyły materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowe wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 punkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszelkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawionego stanu sprawy, sąd nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W swoim rozstrzygnięciu Sąd I instancji wskazał zaś jaki stan faktyczny przyjął za podstawą orzekania i obszernie uzasadnił swoje stanowisko. W sposób szczegółowy, logiczny, kompleksowy przeanalizował istotę problemu w niniejszej sprawie, co też znalazło swój wyraz w uzasadnieniu wyroku. Sąd I instancji jedynie błędnie powołał się na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego podczas gdy zgodnie z art. 6q u.c.p.g w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.). W tym miejscu należy jednak zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że brak zapewnienia przez SKO stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a to już tylko z tego względu, że na etapie odwoławczym organ nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Zaznaczyć przy tym wypada, że w tym przypadku chodziło o naruszenie przepisu art. 200 O.p., a nie jak wskazał Sąd I instancji art. 10 kpa. Błąd ten nie miał jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 6h, 6m, oraz 60 o u.c.p.g. wskazać należy, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja dotycząca określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości skarżącego została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.). Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy Art. 6h u.c.p.g stanowi, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Norma art. 6i u.c.p.g. określa, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g). Skarżący kwestionował obowiązek ponoszenia opłaty, wskazując, że nie posiada odpadów do wywiezienia. Z powołanych przepisów wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, na której zamieszkuje mieszkaniec powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania na nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych (w przeciwieństwie do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania na nieruchomości takich odpadów). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21.09.2016r syg. akt. 542/16 , wyrok WSA w Rzeszowie z dnia sygn. I SA/Rz 968/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej www.n.s.a. orzeczenia.gov.pl). Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. W niniejszej sprawie aktem tym jest uchwała Rady Gminy Jaworze z dnia 8 listopada 2012 Nr XVIII/167/12 w sprawie metody wyboru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2012 r., poz. 5055) oraz uchwała Nr XXII/211/13 Rady Gminy Jaworze w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2013 r. poz. 2961). Wysokość opłaty została określona przez organ prawidłowo, na podstawie § 4 ust 1 i 2 uchwały Nr XXII/211/13, z której wynika, że miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości zamieszkałych stanowić będzie iloczyn sumy mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki określonej w § 1 ust 1, 2 albo 3. Ilość osób zamieszkujących daną nieruchomość ustalana będzie na podstawie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanej przez właścicieli nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ucpg). Skarżący, co jest bezsporne, nie złożył wymaganej deklaracji. W niniejszej sprawie zaistniały więc podstawy do określenia wysokość opłaty w drodze decyzji i w wysokości w niej wskazanej. Wobec braku deklaracji organ miał prawo określić wysokość tej opłaty na podstawie danych wynikających z posiadanych ewidencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorem gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości zamieszkałej. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.