I OSK 430/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.), Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy Oświęcim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 893/14 w sprawie ze skargi A. K. i A. K. na czynność Wójta Gminy Oświęcim z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany numeru porządkowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 893/14, po rozpoznaniu skargi A. K. i A. K., stwierdził bezskuteczność czynności Wójta Gminy Oświęcim z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany numeru porządkowego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z dnia 18 lutego 2014 r. A. K. i A. K. zwrócili się do Wójta Gminy Oświęcim o aktualizację numeru ich nieruchomości, który został im zmieniony z dniem 1 lipca 2013 r. z "ul. [...]" na "ul. [...]". Wnioskujący wskazali, że potwierdzeniem bezprawności działań Urzędu jest podjęta przez Radę Gminy w dniu [...] stycznia 2014 r. uchwała [...] w sprawie pozytywnego rozpatrzenia ich skargi dotyczącej działalności Urzędu Gminy Oświęcim. Pismem z dnia 28 lutego 2014 r., Wójt Gminy Oświęcim odmówił zmiany numeru nieruchomości, wskazując że powołana uchwała nie powoduje bezprawności działania organu ani nieważności czynności nadania numeru. W dniu 19 maja 2014 r. A. K. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Wójta Gminy Oświęcim z dnia 28 lutego 2014 r. wskazując, że w 2009 r. złożyli do Gminy Oświęcim wniosek o nadanie numeru ich nieruchomości. Gmina nadała numer porządkowy nieruchomości: [...] pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. W 2013 r. Wójt Gminy Oświęcim zmienił numer domu bez ich zgody z ul. [...] na [...], natomiast numer nieruchomości ul. [...] został nadany sąsiadowi, który miał nadany numer ul. [...]. Prawdopodobną przyczyną zmiany adresu był fakt, że sąsiad nabywając nieruchomość, w akcie kupna podał błędny adres, czyli ul. [...]. Zostali poinformowani, że Wójt Gminy Oświęcim przywraca numer sąsiadowi, jednak ta nieruchomość nigdy nie miała formalnie nadanego numeru [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności w pierwszej kolejności wskazał, że nadanie numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej i jest to czynność o charakterze technicznym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości przybiera formę czynności materialno-technicznej także w przypadku odmowy nadania lub odmowy zmiany numeru porządkowego. Załatwienie sprawy przez organ przez wydanie decyzji następuje bowiem tylko w sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu, że skarga powinna zostać odrzucona z powodu braku kognicji sądu administracyjnego. Skoro przedmiotem kontroli jest czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., to uwzględniając treść art. 52 § 3 P.p.s.a. skarżący najpierw winni byli wezwać na piśmie Wójta Gminy Oświęcim - w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedzieli się lub mogli się dowiedzieć o podjęciu czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu administracyjnego należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Wójta na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyli skarżący osobiście w dniu 18 marca 2014 r., zatem w terminie określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. a organ nie udzielił w terminie 30 dni odpowiedzi, to termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 maja 2014 r. dzień ten wypadał w sobotę, zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 19 maja 2014 r.- w poniedziałek, zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. W tym też dniu skarżący wnieśli skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nadanie numeru porządkowego nieruchomości polega na jej oznaczeniu w oparciu m. in. o aktualny stan faktyczny i prawny, wynikający z odrębnych dokumentów. Do dnia 6 czerwca 2010 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432). Określało ono sposób ustalania numerów porządkowych oraz oznaczania nimi nieruchomości zabudowanych, jak i przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Akt ten został uchylony dnia 7 czerwca 2010 r. przez ustawę z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 76, poz. 489). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 47b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.g.k." Minister Administracji i Cyfryzacji wydał w dniu 9 stycznia 2012 r. rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125), które weszło w życie z dniem 16 lutego 2012 r. § 5 tego rozporządzenia reguluje zasady nadawania numerów porządkowych, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a ustawy, czyli m.in. numerów porządkowych budynków mieszkalnych. Skoro zgodnie z art. 47a ust. 5 P.g.k. numer porządkowy budynku wójt (burmistrz, prezydent miasta) nadaje z urzędu lub na wniosek zainteresowanych, to oznacza, że dopuszczalny jest wniosek o zmianę numeru porządkowego nieruchomości. Sąd nadmienił, co jest istotne w procedurze nadawania numeru porządkowego, od dnia wejścia w ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej, czynność ta jest elementem procesu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, a numer porządkowy budynku stanowi jedną z danych ewidencyjnych. Z przepisów art. 47a P.g.k., oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów wynika, że nadanie a więc i zmiana na wniosek numeru porządkowego budynku następuje na podstawie danych określonych w art. 47a ust. 6 P.g.k., oraz dokumentów załączonych do wniosku, którego wzór określa rozporządzenie. Organ przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania, zmiany, lub odmowy nadania, czy też odmowy zmiany numeru porządkowego winien dokonać analizy przedstawionych danych i dokumentów mając na uwadze treść obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie takie, jakkolwiek nie wymaga formy decyzji administracyjnej powinno być umotywowane. Brak uzasadnienia stanowiska organu w sytuacji, kiedy czynność odmowy zmiany numeru porządkowego podlega kontroli sądu administracyjnego powoduje, że czynność ta uchyla się spod kontroli Sądu, ponieważ nie ma możliwości skontrolowania jej legalności. Motywy przyjętego przez organ stanowiska muszą być także znane stronie, której praw i obowiązków podjęta czynność dotyczy. Winny one zostać przez ten organ uzewnętrznione także wówczas, gdy rozstrzygnięcie nie przybiera formy procesowej; przewidzianej przepisami k.p.a. W takim przypadku działanie organu także polega na stosowaniu prawa i wywiera wymierne skutki w sferze praw i obowiązków adresata rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że z konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego - art. 2 Konstytucji RP, oraz zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa - art. 7 Konstytucji RP wynika, że działanie organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ponadto prawo każdego obywatela do podania podstawy prawnej, na jakiej organ podjął konkretną działalność. W kontrolowanej sprawie, pismo Wójta Gminy Oświęcim z dnia 28 lutego 2014 r. stanowiące uzewnętrznienie czynności polegającej na odmowie zmiany numeru porządkowego nie zawiera żadnego uzasadnienia. Nie wiadomo, czy jest ono zgodne z treścią przepisów prawa materialnego regulujących kwestię nadawania a więc i zmiany numeru porządkowego. Brak wskazania podstawy prawnej, oraz brak motywów podjętej czynności, czyni tę czynność, jako naruszającą powyższe zasady, bezskuteczną. Przy braku możliwości zapoznania się z motywami odmowy skarżącym zmiany numeru porządkowego, nie jest nadto możliwe dokonanie sądowej kontroli legalności zaskarżonej czynności. Z tych też przyczyn nie jest możliwe ustosunkowanie się do kwestii podnoszonych w treści skargi. Natomiast z uwagi na brak kompetencji sądu administracyjnego do merytorycznego rozstrzygania, bezprzedmiotowy jest wniosek skarżących o "przywrócenie" pierwotnego numeru nieruchomości przez Sąd. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy Oświęcim, zarzucając: 1) w pierwszej kolejności nieważność postępowania poprzez nieodrzucenie skargi nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych; 2) następnie naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 3 P.p.s.a w związku z § 2 ust. 1 pkt. 2 lub ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 50 P.p.s.a poprzez brak rozpoznania zarzutu braku interesu prawnego skarżących i przyjęcie skargi do rozpoznania; 4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez dokonania nieuprawionej i błędnej wykładni rozszerzającej i brak wskazania podstaw prawnych. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych wskazano, że: a) zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 4 P.p.s.a sąd administracyjny rozpoznaje sprawy na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie organu Sąd przyjmując skargę do rozpoznania pominął drugą część tego zapisu oraz fakt, że skarga dotyczyła nie ustalenia numeru porządkowego, a jego zmiany. W związku z powyższym wniosek o zmianę aby mógł być objęty kognicją Sądu musiałby wynikać z przepisu prawa. Tymczasem art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w sposób przejrzysty formułuje jedyną formą działania organu tj. ustalenia numeru. Przepis ten nie przewiduje jego zmiany. Czynności zatem w zakresie zmiany nie będą stanowiły czynności materialno-technicznych objętych zakresem działania sądu. Rozpoznanie skargi w sprawie nie objętej drogą sądową czyni ją nieważną; b) mimo ewidentności i obligatoryjności zapisu art. 220 § 3 P.p.s.a i zarzutu organu oraz wobec nie budzącej wątpliwości treści rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie uzupełnił wpisu od skargi wadliwie uiszczonego, co znalazło odzwierciedlenie w pkt II skarżonego orzeczenia. Skarga winna być w takim przypadku odrzucona; c) uprawnionym do wniesienia skargi jest ten kto legitymuje się interesem prawnym. W doktrynie uznaje się, że to interes prawny to taki jaki ma oparcie w oznaczonym przepisie prawnym. W tym przypadku sąd nie badał tego aspektu - mimo zarzutu organu - i nie ustalił czy istnieje ten interes i czy ma oparcie w określonym przepisie prawnym Zdaniem organu wobec braku tego interesu z uwagi na brak przepisu prawnego jego statuującego art. 50 P.p.s.a został naruszony, co winno skutkować oddaleniem skargi; d) ustalenie numeru porządkowego jako czynności materialno-technicznej nie jest regulowane żadnymi przepisami prawa a w szczególności nie jest regulowana k.p.a. Nieuprawnionym jest zatem dokonywanie wykładni rozszerzającej w zakresie formy działania organów w tej mierze. Powołane art. 2 i 7 Konstytucji mimo możliwości jej stosowania bezpośredniego nie dają podstawy prawnej, a wręcz przeciwnie w szczególności art. 7 do uznania, że czynność ta winna mieć opisaną podstawę prawną oraz winna zawierać uzasadnienia. Nie można z powodu braku tych elementów uznawać, że sąd nie może dokonać oceny legalności tej czynności a tylko z powodu hipotetycznych braków uznawać całą czynność za bezskuteczną. Powołując się na ww. podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie wyroku i odrzucenie skargi; 2) względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W każdym przypadku o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. K. i A. K. wnieśli o jej odrzucenie, ale z uzasadnienia wynika, że w pełni akceptują wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się zatem wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu z pkt 1 jako najdalej idącego tj. nieważności postępowania zgodnie z art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Jednak odniesienie się do tego zarzutu możliwe jest tylko w połączeniu z zarzutem z pkt 4 skargi kasacyjnej tj. naruszeniu prawa materialnego, a to art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. –Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art.2 i 7 Konstytucji RP. Nie można bowiem stwierdzić nieważności postępowania z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, bez odniesienia się do regulacji materialnoprawnych jakie w danej sprawie mają zastosowanie. Odnosząc się do tych zarzutów należy zaznaczyć, że są one niezasadne, a Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku w sposób szczegółowy przedstawił i wyjaśnił stan prawny dotyczący nadawania numerów porządkowych nieruchomościom zawarty w art. 47a powołanej ustawy jak i w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawarte w art. 47b ust. 5 rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125). Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny prawnej, zgodnie z którą nadanie numeru porządkowego nieruchomości następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., taki pogląd prezentowany jest w orzecznictwie administracyjnym, na które powołał się Sąd I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z tym poglądem i przedstawioną argumentacją. Należy zatem jeszcze raz podkreślić, że materialnoprawną podstawę dla podjęcia czynności nadania numerów porządkowych dla nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wykonawczego do tej ustawy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Stosownie do treści art. 47a ust. 1 ustawy, do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów oraz umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy. Z art. 47a ust. 3 pkt 1 wynika, że ewidencję miejscowości ulic i adresów zakłada się między innymi na podstawie ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. ustawy ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera między innymi dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Zgodnie z art. 47a ust. 5 ustawy kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Właściciele nieruchomości zabudowanych lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które takimi nieruchomościami władają, mają obowiązek umieszczania w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ustaleniu tego numeru (art. 47b ust. 1). Dokonana w skardze kasacyjnej wykładnia art. 47a ust. 5 ustawy, zgodnie z którą kompetencja organu została ograniczona tylko do ustalenia numeru, a nie do jego zmiany, albowiem przepis ten nie przewiduje możliwości zmiany numeru, a w konsekwencji zmiana numeru nie jest czynnością materialno-techniczną objętą zakresem działania sądu jest całkowicie błędny. Pojęcie "ustalenie numerów porządkowych budynków" obejmuje zarówno te czynności w wyniku których organ po raz pierwszy ustala numer porządkowy, jak i takie sytuacje w których dochodzi do zmiany ustalonego wcześniej numeru i ponowne ustalenie numeru porządkowego. Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów "Numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a ustawy, zwane dalej "numerami porządkowymi", ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany, wykorzystując do tego celu: (...)". Tym samym nie ma wątpliwości, że kompetencja organu dotycząca ustalenia numeru porządkowego obejmuje również możliwość zmiany numeru porządkowego, w obu przypadkach jest to czynność z zakresu administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też podniesione w skardze kasacyjnej w pkt 1 i 4 zarzuty są niezasadne. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 3 tj. naruszenia przepisów postępowania, a to art. 50 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu braku interesu prawnego skarżących i przyjęcie skargi do rozpoznania należy stwierdzić, że zarzut ten jest nietrafny. Sformułowanie zawarte w art. 50 p.p.s.a. "każdy, kto ma w tym interes prawny" oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła od pojęcia strony, które związane jest z załatwieniem sprawy w postępowaniu administracyjnym. Rozwiązanie to jest konsekwencją tego, że właściwością rzeczową sądów administracyjnych objęto nie tylko akty podejmowane w postępowaniu administracyjnym, lecz także inne akty i czynności występujące poza tym postępowaniem. O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, w rozpoznawanej sprawie jest to art. 47a ustawy ewidencyjnej w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czyli ustalenie przez organ numeru porządkowego nieruchomości, co następuje w drodze czynności materialno-technicznej, a taka czynność może być przedmiotem skargi do sądu, po zachowaniu właściwego trybu co do jej złożenia. Z kolei w zarzucie sformułowanym w pkt 2 skargi wskazano na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 lub ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, iż wpis od skargi został uiszczony w kwocie 100 zł, zamiast w kwocie 200 zł, a Sąd zgodnie z art. 220 p.p.s.a. powinien wezwać skarżących do uiszczenia brakującej kwoty, a w razie bezskuteczności wezwania skargę odrzucić. Odnosząc się do tego zarzutu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. "skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd". Dyspozycja tego przepisu znajdzie zastosowanie w danej sprawie jeśli: 1) strona wnosząca skargę (skargę kasacyjną, zażalenie, skargę o wznowienie postępowania) została skutecznie wezwana do uiszczenia należnego wpisu oraz 2) strona ta nie zastosowała się do wspomnianego wezwania, tzn. nie uiściła w terminie wpisu sądowego we wskazanej w wezwaniu wysokości. Podkreślić również należy, że odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. jest możliwe tylko wówczas, gdy strona w terminie nie uiści wpisu sądowego, którego wysokość została wskazana w zarządzeniu przewodniczącego. W rozpoznawanej sprawie, skarżący wnosząc skargę uiścili wpis w kwocie 100 zł i nie byli wzywani do uiszczenia brakującego wpisu, stąd też w sprawie nie mógł być stosowany art. 220 § 3 p.p.s.a., czyli skarga nie mogła być odrzucona. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.