II SA/Ol 728/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3/ zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego T. B. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 1 maja 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia 12 marca 2014 r., którym zwolniono aspiranta T.B. - "[...]", ze służby w Policji z dniem 12 marca 2014 r. Decyzja wydana została na podstawie art. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687 - z późn. zm.). W uzasadnieniu organ podał że w dniu 1 marca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w G. wszczął wobec asp. T.B. postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z faktem zaistniałym w dniu 1 marca 2014 r. w G. tj. kierowania samochodem osobowym marki "[...]"w stanie nietrzeźwości oraz znieważenia funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G. podczas wykonywania czynności służbowych. Odnosząc się do argumentu strony, iż chybiony jest wniosek organu dotyczący oczywistości popełnienia przez stronę czynu, chociażby w części dotyczącej ustalenia stanu trzeźwości organ stwierdził, że w dniu 1 marca 2014 r. w celu ustalenia zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzono badanie stanu trzeźwości asp. T.B. ( urządzeniem elektronicznym Alkometr A2.0 nr "[...]"). Pierwszy pomiar o godz. 3.18 wykazał 0,84 mg/I, drugi pomiar o godz. 3.24 wykazał 0,00 mg/l, trzeci pomiar o godz. 3.22 wykazał 0,00 mg/l). T.B. odmówił kolejnego badania na innym urządzeniu Alkometr A2.0. Nie wyraził też zgody na pobranie krwi co w konsekwencji doprowadziło do przymusowego jej pobrania. W aktach sprawy znajdują się m.in.: dokumenty (pisma z dnia 1 marca 2014 r. "[...]"Komendanta Powiatowego Policji w G.) potwierdzające pobranie od asp. T.B. w dniu 1 marca 2014 r., dwóch próbek krwi pierwszej nr "[...]"o godzinie 5:05 i drugiej nr "[...]"o godzinie 6:05 a także dwa sprawozdania z przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne KWP w O. badań krwi w celu oznaczenia zawartości alkoholu etylowego z dnia 4 marca 2014 r.. W próbkach krwi stwierdzono 1,60 promila alkoholu etylowego w pierwszej próbce, oraz 1, 55 promila alkoholu etylowego w drugiej. W świetle przywołanych dowodów, organ stwierdził, iż strona w dniu 1 marca 2014 r. znajdowała się w stanie nietrzeźwości. Odnosząc się do kwestii dotyczącej faktu, iż Prokuratura Rejonowa w K. prowadząca postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie nie postawiła jakiegokolwiek zarzutu skarżącemu, Komendant wskazał, iż z pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 18 marca 2014 r. wynika, iż dnia 17 marca 2014 r. wydał postanowienie o przedstawieniu asp. T.B. zarzutu o to, że w nocy z 28 lutego 2014 r. na 1 marca 2014 r. w G. znieważył funkcjonariusza publicznego - funkcjonariusza Policji Komendy Powiatowej Policji w G. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że wyzywał go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe tj. popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. Jednocześnie organ podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym nie jest rzeczą organu ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, organ nie musi również oczekiwać na rozstrzygnięcie tej kwestii przez właściwy sąd. Obowiązkiem organu jest natomiast ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że funkcjonariusz popełnił czyn, który nosi znamiona przestępstwa określonego w przepisach prawa oraz że popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostawanie funkcjonariusza w służbie - co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Komendant Wojewódzki policji analizując przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, podkreślił, że zwolnienie policjanta może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: pierwszej - oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz drugiej - uniemożliwiania przez to jego pozostania w służbie. Obie przesłanki zostały spełnione, gdyż zarzucane stronie czyny z pewnością noszą znamiona przestępstwa i uniemożliwiają dalsze trwanie stosunku służbowego. Jak wynika z materiałów sprawy patrol Policji w dniu 1 marca 2014 r. ok. godz. 2.22 z polecenia dyżurnego udał się "[...]"gdzie doszło do szarpaniny osób. Na miejscu zastano dwóch mężczyzn oraz asp. T.B., który posiadał zadrapania na prawej dłoni. Jak wynika z zeznań sierż. Ł.K. wymienione wyżej osoby były pod znacznym wpływem alkoholu. Mężczyźni stwierdzili, że nic się nie stało i nie potrzebują pomocy. Następnie asp. T.B. wsiadł do samochodu marki "[...]"na miejscu pasażera a kobieta mu towarzysząca na miejsce kierowcy. Na wysokości ul. "[...]"ww. pojazd uderzył w przydrożną latarnie. Policjanci udali się niezwłocznie na miejsce zdarzenia. Kobieta płakała, była bardzo zdenerwowana. Natomiast asp. T.B. krzyczał do sierż. Ł.K. i wyzywał go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe czym dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. W celu zbadania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu udano się z asp. T.B. oraz kobietą, która kierowała pojazdem do KPP w G. Jak wynika z zeznań pomocnika dyżurnego KPP Giżycko odwołujący się stwierdził, że to on kierował pojazdem biorącym udział w zdarzeniu i teraz już nie pamięta, może kierował, a może nie kierował". Na podstawie zeznań świadków ustalono, że bezpośrednio przed zdarzeniem tj. ok. godz. 2.00 pojazdem "[...]"kierował mężczyzna wzrostu ok. 190 cm, ubrany w kurtkę koloru czarnego, a na miejscu pasażera siedziała kobieta w czarnych długich włosach). Zeznania świadków poparte są nagraniem z kamer monitoringu miejskiego, a jak wynika z zeznań funkcjonariuszy Policji, asp. T.B. w trakcie powadzonych czynności cały czas znajdował się pod ich nadzorem. Należy zauważyć, że skarżący zarówno w trakcie trwania postępowania, jak i we wniesionym odwołaniu nie kwestionował, iż w dniu 1 marca 2014 r. ok. godz. 2.20 na ul. "[...]"kierował pojazdem osobowym. W swoim wystąpieniu odniósł się jedynie do stanu trzeźwości oraz faktu, iż w tym dniu nie pełnił służby. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ stwierdził, że T.B dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 k.k. oraz w art. 226 § 1 k.k. a organ I instancji w sposób rzetelny wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia oraz w sposób przekonywający wskazał, dlaczego postawa zaprezentowana przez skarżącego uniemożliwia jego pozostanie w służbie, które to argumenty (dbałość o autorytet Policji, bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, wymóg posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby) organ odwoławczy podzielił. Organ dodał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione także wymagania formalne, warunkujące zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organ pierwszej instancji przed wydaniem rozkazu, zgodnie z art. 43 ust. 3 tej ustawy, zasięgnął opinii Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów KPP w G. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany w jego ramach materiał dowodowy należy uznać za pełny i wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie też, uzasadnienie zaskarżonego rozkazu spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i prawnego rozstrzygnięcia. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. Pełnomocnik skarżącego zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 41 ust. 2 pkt. 8 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji- poprzez błędne przyjęcie, iż przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, która musi zachodzić równolegle z przesłanką niemożności pozostawania funkcjonariusza w służbie zaistniała w niniejszej sprawie, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska i wyciągnięcie podobnych wniosków, zwłaszcza w świetle ustaleń czynionych w postępowaniu karnym, które równolegle prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w K., sygn. "[...]"; art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym przede wszystkim brak zwrócenia się do oskarżyciela publicznego o udostępnienie materiałów zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym; art. 108 § 1 kpa - polegające na zastosowaniu jego dyspozycji w zaskarżonej decyzji co skutkowało nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności podczas gdy brak obiektywnych przesłanek pozwalających na uznanie, iż podjęcie decyzji w tym zakresie determinowane jest ważnym interesem społecznym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie, iż nie podlegają one wykonaniu. W uzasadnieniu podał, że wyniki badań wykonane stacjonarnym alkotestem nie były jednoznaczne - dwukrotnie uzyskano wynik 0,00 mg/l, wobec czego w toku postępowania karnego, które jest prowadzone równolegle, będą te okoliczności weryfikowane poprzez dopuszczony dowód z opinii biegłego z zakresu toksykologii, który wypowie się co do stanu trzeźwości T.B. w czasie zdarzenia. Również powoływanie się przez organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji na fakt iż badania krwi wykonane u skarżącego o godzinie 5.05 i 6.05 wykazały stan nietrzeźwości, nie może być dowodem w sprawie gdyż nawet oskarżyciel publiczny ma w tym zakresie poważne wątpliwości i chwili złożenia niniejszej skargi nie zdecydował o przedstawieniu skarżącemu zarzutu. Pełnomocnik wskazał też, że brak jest jednoznacznych dowodów na to, iż T.B. dopuścił się czynu z art. 226 kk. Na co wskazują rozbieżne relacje świadków. Powołując się na wyrok NSA podkreślił, że organy prokuratorskie prowadzące dane postępowanie karne są najbardziej kompetentne do gromadzenia dowodów w sprawie i właśnie na tych materiałach muszą opierać się ustalenia organu administracji publicznej, które nie są uprawnione do prowadzenia równoległego "postępowania karnego", jeżeli przesłanką zwolnienia policjanta ze służby ma być kwestia dotycząca popełnienia przestępstwa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe argumenty i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Skarga jest zasadna. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia 7 maja 2014r., mocą której utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia 12 marca 2014r., o zwolnieniu ze służby w Policji aspiranta T.B. - "[...]". Podstawą orzeczenia było uznanie, że T.B. dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 k.k. oraz w art. 226 § 1 k.k. przy czym popełnienia przez policjanta tego czynu ustalone zostało w sposób nie budzący wątpliwości i uniemożliwiało jego pozostania w służbie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrotu, iż policjanta można zwolnić przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Obowiązkiem organu jest natomiast ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że funkcjonariusz popełnił czyn, który nosi znamiona przestępstwa określonego w przepisach prawa oraz że popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostawanie funkcjonariusza w służbie. Słusznie przyjął organ, że przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostawienia w służbie po dokonaniu czynu o znamionach przestępstwa należy ustalać w kontekście dbałości o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego oraz wymogu posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby. Dokonanie oceny w tym zakresie wymaga jednak w pierwszej kolejności ustalenia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Organ wydając zaskarżoną decyzję ocenił wszystkie zebrane w sprawie materiały dowodowe i ustalił, że T.B. popełnił czyn o znamionach przestępstwa, który uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Jednocześnie Komendant wskazał, że nie musi oczekiwać na rozstrzygnięcie sądu w zakresie ustalenia czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, gdyż organ ma ustalić w sposób niewątpliwy , że funkcjonariusz popełnił czyn, który nosi znamiona przestępstwa. Na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt wydane przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w "[...]"postanowienie o umorzeniu śledztwa: w części w sprawie prowadzenia, w nocy z 28 lutego 2014 r. na 01 marca 2014 r. w G., w ruchu lądowym, pojazdu mechanicznego - samochodu osobowego marki "[...]"w stanie ,nietrzeźwości przez, będącego poza służbą, funkcjonariusza Policji - Komendy Powiatowej Policji w "[...]", tj. o przestępstwo z art. 178 a §1 kk - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk; w części w sprawie ułatwienia, przez będącego poza służbą, funkcjonariusza Policji - Komendy Powiatowej Policji w G., w nocy z 28 lutego 2014 r. na 01 marca 2014 r. w G., popełnienia czynu zabronionego polegającego na prowadzeniu w ruchu lądowym, w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, w zamiarze aby inna osoba popełniła wyżej wymieniony czyn zabroniony, poprzez udostępnienie do prowadzenia samochodu osobowego marki "[...]", tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 178 a §1 kk - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk; w części w sprawie spowodowania, przez będącego poza służbą, funkcjonariusza Policji - Komendy Powiatowej Policji w G., w nocy z 28 lutego 2014 r. na 01 marca 2014 r. w G., naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia D.J., które trwały dłużej niż siedem dni w postaci uszkodzenia palca V ręki lewej, które wymagało długotrwałego unieruchomienia, tj. o przestępstwo z art. 157 §1 kk - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk. Prokurator stwierdził, że analiza całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przez T.B. opisanego wyżej czynu zabronionego z art. 178 a § kk. Ustalił, że w dniu 28 lutego 2014 r. skarżący brał udział w spotkaniu towarzyskim jednakże nie ma dowodów wskazujących na to, że spożywał on alkohol, a tym samym, że prowadził samochód pod wpływem alkoholu. Przesłuchany w charakterze podejrzanego T.B. złożył wyjaśnienia, z których wynika; że stan nietrzeźwości jaki został wykazany na podstawie badań, był wynikiem spożycia alkoholu w nocy na 1 marca 2014 r., jednak już w okresie po zakończeniu kierowania pojazdem marki "[...]". W trakcie. prowadzonego śledztwa zabezpieczono nagranie z monitoringu, które obejmowało miejsce zdarzenia ustalając jednocześnie, że moment w którym T.B., zgodnie ze swoimi wyjaśnieniami miał spożywać alkohol, już po zakończonym prowadzeniu pojazdu, nie został zarejestrowany na monitoringu. Wynika to z faktu, że widok na samochód, w którym T.B. miał spożywać alkohol był wyłączony z uwagi na fakt, że pomiędzy kamerą monitoringu, a zaparkowanym samochodem znajdowała się przeszkoda w postaci dużego, kamiennego pomnika. Prokurator wskazał też, że zeznania świadków nie potwierdziły faktu pozostawania T.B. pod wpływem alkoholu oraz, że nie przebywał on przez cały czas po zdarzeniu pod nadzorem policjantów. Biorąc pod uwagę powyższe względy umorzono śledztwo w części w sprawie prowadzenia w nocy z 28 lutego 2014 r. na 1 marca 2014 r. w G., w ruchu lądowym, pojazdu mechanicznego - samochodu osobowego marki "[...]" w stanie nietrzeźwości przez, będącego poza służbą, funkcjonariusza Policji - Komendy Powiatowej Policji w G., tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 kk - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk. Przedmiotem śledztwa było też podejrzenie o inne czyny, które nie były podstawą orzekania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z powyższego uzasadnienie postanowienia Prokuratora wynika odmienna ocena zachowania skarżącego w odniesieniu do jednego z czynów będących podstawą zwolnienia ze służby. Należy podkreślić, powołując się tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 (Lex nr 47243) iż "obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 k.p.a.". Wynika z tego, że nie można orzec w przedmiotowej sprawie bez oceny tak ważnego dowodu, jakim jest postanowienie o umorzeniu śledztwa. Słusznie zatem podał pełnomocnik T.B. w skardze, (cytując fragment wyroku NSA z dnia 24.04.2008 r., I OSK 765/2007) że organy prokuratorskie prowadzące dane postępowanie karne są najbardziej kompetentne do gromadzenia dowodów w sprawie i właśnie na tych materiałach musza opierać się ustalenia organu administracji publicznej, które nie są uprawnione do prowadzenia równoległego "postępowania karnego", jeżeli przesłanką zwolnienia policjanta ze służby ma być kwestia dotycząca popełnienia przestępstwa. Z uwagi na powyższe organ winien uwzględnić w swoich decyzjach dowody zebrane w sprawie karnej i ich ocenę przez Prokuratora. Nie można jednak pominąć faktu, że zwolnienie ze służby nastąpiło ze względu na to, że skarżący dopuścił się – zdaniem organu - czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 k.k. oraz w art. 226 § 1 k.k. a powołane wyżej postanowienie dotyczy tylko jednego z nich (art. 178 a § 1 k.k) w związku z czym organ ponownie rozpoznając ponownie sprawę winien odnieść się do każdej z przesłanek i uzasadnić swoje stanowisko. Należy jeszcze przypomnieć, że z treści art. 134 ustawy o Policji wynika katalog kar dyscyplinarnych, jednakże ustawodawca nie przypisał konkretnej kary do konkretnego czynu. W związku z tym, właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.04.2007 r. I OSK 994/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. art. 145 § 1 ust. 1 a Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.