III SA/Kr 386/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2012r. nr [....] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie : - art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.1071 ), - art. 5 ust. 5 oraz ust. 3 b ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U.2009.7 ) - decyzją z dnia 9 listopada 2012r. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2012 r. znak [...] orzekającą o zatrzymaniu skarżącemu K. K. prawa jazdy kat. B, BE, nr [...] wydanego przez Starostę w dniu 10 lipca 2003 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy : W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek Burmistrza z dnia 26 lipca 2012 r. o zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu jako dłużnikowi alimentacyjnemu ze względu na uporczywe uchylanie się od ciążącego na skarżącym obowiązku alimentacyjnego przez niełożenie na utrzymanie dzieci: N. i W. K. i przez to narażenie ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Jak wynikało z akt sprawy , w dniu [...] 2012 r. Burmistrz wydał decyzję uznającą skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych . Przedmiotowa decyzja została odebrana w dniu 10 maja 2012r. przez matkę skarżącego . Zgodnie z art. 5 ust. 3 b ww. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna , organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego , dołączając odpis tej decyzji , oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art.209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodek karny (Dz.U.Nr 88, poz.553 z późn.zm). W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący zarzucił jej sprzeczność z przepisami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz uniemożliwienie spełnienia przez niego obowiązku alimentacyjnego. W ocenie skarżącego, przedmiotowa decyzja jest krzywdząca i pozostaje w sprzeczności z rzeczywistym stanem rzeczy , bowiem w miarę posiadanych środków dokonuje określonych wpłat tytułem alimentów. Skarżący wyjaśnił , że prowadzi działalność gospodarczą , która umożliwia uzyskanie dochodów wyższych niż w zatrudnieniu i optymalnych w jego zawodzie. Ponadto skarżący wyjaśnił, że posiada na utrzymaniu dziecko z drugiego związku. Do prowadzenia własnej firmy niezbędne jest korzystanie z samochodu i nie do zaakceptowania jest - zdaniem skarżącego - korzystanie z komunikacji publicznej. Zatrzymanie prawa jazdy pozbawi skarżącego możliwości zarobkowania i skutkami zastosowanej sankcji obciążone będą jego dzieci , wobec których nie będzie ,mógł wywiązać się z obowiązków alimentacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżona decyzję stwierdziło, iż nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa . Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wyjaśnił stan prawny dotyczący pomocy osobom uprawnionym do alimentów i stwierdził , że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki , o których stanowi art.5 ust.5 ww. ustawy , nakładający na organy obowiązek zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy. W aktach sprawy znajduje się zarówno wniosek Burmistrza z dnia 26 lipca 2012 r. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, jak też ostateczna decyzja Burmistrza nr. [...] z dnia [...] 2012r. w sprawie uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przedmiotowa decyzja nie została zaskarżona w terminie 14 dni od dnia otrzymania i stała się ostateczna w dniu 25 maja 2012r. W ocenie organu odwoławczego , spełnione zatem zostały przesłanki zobowiązujące organ l instancji do zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy. Niekorzystne skutki wydania zaskarżonej decyzji, na które powołuje się skarżący w odwołaniu, w ocenie organu odwoławczego , nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem przepisy prawa nie pozwalają na odstąpienie od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy , gdy zostaną spełnione przesłanki wymienione w art.5 ust.5 ww. ustawy . Organ wyjaśnił, że przepis art. 5 ust 6 ww. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewiduje możliwość uchylenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, stanowiąc, iż "uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy : 1/ ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy , o której mowa w ust.3 , oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 5 ust. 5. oraz art. 3 b ww. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez przyjęcie, że zaistniały przesłanki nakładające na organ l Instancji obowiązek zatrzymania skarżącemu prawa jazdy; - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez nie rozpoznanie zarzutów powołanych w odwołaniu i poprzestanie jedynie na podzieleniu stanowiska starosty dokonanego w oparciu o wyżej przytoczone przepisy art. 5 ust.5. z związku z art. 5 ust. 3b powołanej ustawy. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżący podniósł, że w okresie ostatnich sześciu miesięcy wpłacał organowi egzekucyjnego tytułem alimentów kwoty nie niższe niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Ponadto na poczet alimentów została zajęta przez Urząd Skarbowy i przekazana organowi egzekucyjnemu kwota 5.500 zł z należnej skarżącemu nadpłaty . Skarżący podniósł, że nie mogąc prowadzić samochodu straci możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym straci dochód i nie będzie miał możliwości płacenia alimentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 zwanej dalej p.p.s.a) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję organu l instancji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy . Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiła ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U.2012. 228. dalej zwana ustawą). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, w przypadku bezskuteczności egzekucji osoba uprawniona może złożyć do organu właściwego wierzyciela wniosek o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. Art. 3 ust. 5 ustawy stanowi, że organ właściwy wierzyciela występuje z wnioskiem do organu właściwego dłużnika o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego w przypadku: 1) otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1; 2) przyznania osobie uprawnionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego; 3) umieszczenia osoby uprawnionej w pieczy zastępczej. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5, organ właściwy dłużnika przeprowadza, stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy wywiad alimentacyjny, w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej, odbiera od niego oświadczenie majątkowe oraz informuje dłużnika o przekazaniu do biura informacji gospodarczej informacji gospodarczej o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego wynikających z tytułów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w razie powstania zaległości za okres dłuższy niż 6 miesięcy. Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a ustawy). Jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje, stosownie do art. 5 ust. 3 b powołanej ustawy, wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy - Kodeks karny. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z uwagi na fakt, że Prokurator Generalny skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 5 ust. 3b ustawy, Sąd na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. zawiesił postępowanie w sprawie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. stwierdził, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności. W związku z powyższym w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że art. 5 ust. 3 b ustawy jest niezgodny z Konstytucją. W ocenie Sądu przepis art. 5 ust 3 b jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku, kiedy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji. Na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 5 ust. 5 ustawy.). W sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja Burmistrza o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna w dniu 25 maja 2012 r. Decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 10 maja 2012 r., a skarżący od tej decyzji nie wniósł odwołania. Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie mogła przemawiać okoliczność, że skarżący jest kierowcą, a utrata prawa jazdy pozbawi go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca w przepisach ustawy nie przewidział żadnych wyjątków od zasady, zgodnie z którą w sytuacji, gdy decyzja uznająca za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych staje się ostateczna, właściwy organ wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) orzekł jak w sentencji.