II SA/Wa 2022/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Referent stażysta Tomasz Noske, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia składników uposażenia oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. nr 54, poz. 310) – po rozpatrzeniu wniosku A. K.– [...], odmówił przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] lipca 1990 r. do dnia [...] stycznia 1996 r. W dniu [...] września 2012 r. A. K. złożyła do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy A. K. – zwolnionej ze służby w Policji z dniem [...] września 2012 r., rozstrzygniętej rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r., w sprawie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] lipca 1990 r. do dnia [...] stycznia 1996 r. - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Art. 106 ust 3 ustawy o Policji stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Wskazał na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do 20% po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Nie ulega wątpliwości, że powyższe przepisy dotyczą jedynie osób, które są funkcjonariuszem Policji. A. K. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] września 2012 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Tym samym od dnia [...] września 2012 r. nie posiada statusu policjanta. Wobec tego, że ww nie wiąże z organem stosunek służbowy, brak jest podstaw do orzekania przez organ administracji publicznej jakim jest Komendant Główny Policji, w zakresie przyznania bądź odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy we wskazanym gospodarstwie rolnym, bowiem decyzja merytoryczna w tej kwestii może dotyczyć tylko osoby aktualnie uprawnionej do uposażenia z tytułu pełnionej służby. Postępowanie administracyjne rozpoczęło się kiedy A. K. była jeszcze policjantem, ale organ wydaje decyzję biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością mamy do czynienia wówczas gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy. Skutki umorzenia postępowania, polegają na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn określonych w ustawie nie prowadzi się dalej i kończy się bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte. W konkluzji uzasadnienia organ podał, że wszystkie zmiany jakie zaistniały po wszczęciu postępowania, musiały zostać uwzględnione przez organ administracji publicznej. W tym stanie faktycznym decyzja dotycząca przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym bądź odmowy przyznania takiego prawa, w sytuacji gdy wnioskująca nie pełni już służby, byłaby niewykonalna w dniu jej wydania. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nie jest rozstrzygnięciem o charakterze merytorycznym. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa o umorzeniu postępowania odwoławczego. Należy zaznaczyć że przepis art. 105 kpa ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania .Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracji skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć "charakter przedmiotowy lub podmiotowy. Bezprzedmiotowość podmiotowa postępowania administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy strona postępowania administracyjnego przestała istnieć lub straciła zdolność do czynności prawnych. Natomiast bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje w przypadku, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania, czyli sytuacji gdy dyspozycja normy administracyjnego prawa materialnego nie może być wykonana z powodu braku jednego z warunków sytuujących te normę. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, podnieść należy, że orzekający w sprawie organ słusznie uznał, że wobec utraty przez skarżącą statusu policjanta, nie może toczyć się postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie składników uposażenia. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą osób, które są funkcjonariuszami policji. Tymczasem jak wynika z akt sprawy A. K. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] września 2012 r., a zatem utraciła status policjanta. Prawdą jest, że przedmiotowe postępowanie, zaczęło się kiedy jeszcze była policjantką, jednak należy wskazać, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, jest to że organ wydaje decyzje, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie jej wydania. W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (VSA283/00, LEX nr 50110) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał "Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznawanej sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązywania w dacie wydania decyzji. Tak więc organ orzekający w sprawie powinien wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny, który istniał w dniu orzekania, a więc w chwili, gdy skarżąca przestała już być funkcjonariuszem policji. W tym stanie faktycznym mamy do czynienia z sytuacją, w której przestał istnieć jeden z warunków materialnoprawnych postępowania w sprawie ustalenia składników uposażenia, a więc zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania. W razie odpadnięcia któregoś ze wskazanych elementów stosunku administracyjnoprawnego, nie możliwa jest konkretyzacja tego stosunku w drodze decyzji. Skoro skarżąca w dniu wydania decyzji przez organ administracji publicznej nie była funkcjonariuszem Policji, to nie mogło skutecznie toczyć się przedmiotowe postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.