I OSK 3202/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 77/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 77/14 oddalił skargę J. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej jako Prezes WAM) z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał, iż rozkazem personalnym Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] J. K. z dniem [...] maja 2013 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy, zaś w dniu [...] sierpnia 2013 r. złożył do Oddziału Regionalnego WAM w G. wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 6 i art. 47 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a., odmówił wnioskodawcy wypłacenia odprawy mieszkaniowej. W odwołaniu od powyższej decyzji zainteresowany wniósł o jej uchylenie zarzucając organowi I instancji: niepoinformowanie o zmianie statusu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę z kwatery stałej na lokal niebędący kwaterą, arbitralne decydowanie o zakwalifikowaniu określonego lokalu mieszkalnego do zbioru kwater, błędne poinformowanie zainteresowanego o przesłankach warunkujących uzyskanie odprawy mieszkaniowej, naruszenie zasad racjonalnego ustawodawstwa i zasad funkcjonalności wobec przyjęcia, że na wypłatę odprawy mieszkaniowej ma wpływ to, kiedy odwołujący opróżni, opuści i wyda organowi lokal oraz naruszenie zasad równości wobec prawa poprzez wprowadzenie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnienia do otrzymania odprawy mieszkaniowej dla żołnierzy kontraktowych bez żadnych obwarowań prawnych i faktycznych. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji Prezes WAM podniósł, iż odwołujący się zajmowany lokal mieszkalny, położony w H. przy ul. [...], otrzymał na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] stycznia 1990 r. nr [...]. W świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.) na zakwaterowanie stałe żołnierza zawodowego i jego rodziny przeznaczone były osobne kwatery stałe. Natomiast zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wprowadzonym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), przez "kwaterę" należy rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater. Jednocześnie termin "lokal mieszkalny" określono jako samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Następnie, powołując przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP organ odwoławczy wskazał, iż normy dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej praktycznie dotyczą sytuacji, gdy żołnierz, z uwagi na zakończenie zawodowej służby wojskowej, nie może zajmować danego lokalu, ponieważ jest on przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater, zaś żołnierz z chwilą zakończenia tej służby nie jest podmiotem uprawnionym do dalszego zajmowania kwatery lub nie posiada tytułu prawnego do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji WAM. Wypłata odprawy mieszkaniowej w tych sytuacjach ma na celu zapewnienie byłym żołnierzom zawodowym możliwości nabycia lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Organ odwoławczy podkreślił, iż w niniejszej sprawie zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny nie stanowi kwatery w rozumieniu ww. przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem nie jest ujęty w wykazie kwater. Tym samym, wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Ponadto, brak jest podstaw do wypłaty zainteresowanemu odprawy mieszkaniowej w oparciu o przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ponieważ posiada on uprawnienie do zamieszkiwania w omawianym lokalu mieszkalnym, ze względu na wydaną decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 1990 r. o przydziale osobnej kwatery stałej. Zajmowany lokal mieszkalny nie stanowi kwatery i w związku z zakończeniem służby wojskowej skarżący nie był zobowiązany go zwolnić, co stanowi o braku podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Zainteresowanemu, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przysługuje prawo do zajmowania odnośnego lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego mogą być w dalszym ciągu zaspokojone. Prezes WAM wskazał także, iż wymóg ujęcia lokalu mieszkalnego w wykazie kwater, jako element definicji kwatery wprowadzony został do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP od dnia 1 lipca 2010 r. Zaś z postanowień § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 777) wynika, że o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Agencji, a żołnierz zajmujący dany lokal nie ma jakiegokolwiek wpływu na proces decyzyjny w tej materii. Ani przepisy ustawy, ani rozporządzenia nie wprowadzają przy tym obowiązku powiadamiania żołnierza o zaistniałych zmianach. Istotne jest również to, że o charakterze konkretnego lokalu mieszkalnego nie decyduje treść decyzji o jego przydziale do zamieszkania, lecz aktualne przeznaczenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, iż brak jest potwierdzenia, że odwołujący się został błędnie poinformowany o treści obowiązujących przepisów. Jednakże, nawet jakiekolwiek ewentualne błędne pouczenie skarżącego przez pracownika w dniu [...] maja 2013 r., pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie kwestii wypłaty odprawy mieszkaniowej. Końcowo organ zauważył, iż pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu powinny być skierowane do ustawodawcy, jako dotyczące konstrukcji samych przepisów prawa, nie zaś ich stosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2013 r. J. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił: 1) niepoinformowanie o zmianie statusu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w H. przy ul. [...] z kwatery stałej na lokal niebędący kwaterą, 2) arbitralne decydowanie o zakwalifikowaniu określonego lokalu mieszkalnego do zbioru kwater i arbitralne decydowanie o zamieszczeniu lokalu w wykazie kwater, poza regulacją o charakterze ustawowym lub rozporządzeniowym, które to akty prawne są źródłem obowiązującego prawa, 3) błędne poinformowanie odwołującego przez pracownika WAM w siedzibie organu w dniu [...] maja 2013 r. o tym, że otrzyma odprawę emerytalną, jeśli opróżni, opuści i wyda organowi lokal po zwolnieniu ze służby i nabyciu prawa do emerytury, czego konsekwencją jest wydanie decyzji odmownej, która powinna skutkować odpowiedzialnością odszkodowawczą; w tym zakresie skarżący wniósł o ustalenie danych personalnych ww. pracownika i przeprowadzenie dowodu z zeznań tegoż pracownika w charakterze świadka na okoliczność powyżej opisaną, co jest możliwe i ma znaczenie dla sprawy, bowiem stanowi podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej ww. pracownika i stanowi naruszenie zasady informowania (art. 9 k.p.a.), 4) naruszenie zasad racjonalnego ustawodawstwa i zasad funkcjonalności wobec przyjęcia, że na wypłatę odprawy mieszkaniowej ma wpływ, kiedy odwołujący opróżni, opuści i wyda organowi lokal; efekt "powrotu" lokalu do organu jest taki sam niezależnie od tego, kiedy fakt opróżnienia nastąpi i tym samym organ może swobodnie nim dysponować na potrzeby innych żołnierzy, 5) naruszenie zasady równości wobec prawa, wobec wprowadzenia w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnienia do otrzymania odprawy mieszkaniowej dla żołnierzy kontraktowych bez żadnych obwarowań prawnych i faktycznych. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2013 r., 2) wypłatę odprawy mieszkaniowej, 3) przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego - ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie wskazanym w skardze na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 ze zm.), 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę J. K. Sąd I instancji nie uznał zasadności wniosku skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności, stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz.1367 ze zm.) z Konstytucją RP. Wskazał, iż orzekanie w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją RP należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Brak orzeczenia Trybunału w tym przedmiocie oznacza funkcjonowanie domniemania o zgodności ustawy z Konstytucją (v. wyrok SN z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt V CKN 1493/00, publ. LEX nr 57238). Natomiast skład orzekający sądu administracyjnego, powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu, może - w myśl art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) - przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w pierwszej instancji nie stwierdził jednak istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z Konstytucją odnośnych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP Polskiej, które wymagałoby - jak tego oczekiwał skarżący - wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Odnośnie wniosku skarżącego o ustalenie danych personalnych pracownika, który miał błędnie poinformować skarżącego o obowiązujących regulacjach prawnych odnośnie wypłaty odprawy mieszkaniowej oraz o przesłuchanie tego pracownika w charakterze świadka, Sąd I Instancji stwierdził, mając na względzie treść art. 106 § 3 p.p.s.a., iż nie może on skutecznie domagać się przeprowadzenia innych dowodów niż z dokumentu, w tym dowodu z przesłuchania świadka. Skarżący nie może również skutecznie wnosić o dokonanie przez Sąd ustaleń w zakresie danych personalnych ww. pracownika. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie stanowi podstawy prawnej do dokonywania przez Sąd ustaleń faktycznych, a ponadto podnoszona przez skarżącego kwestia nie pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny merytorycznej przedmiotowej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Natomiast, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6 (które nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie), o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Analiza okoliczności faktycznych sprawy doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy. Jako żołnierz służby stałej nabył wprawdzie prawo do emerytury wojskowej, jednakże w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (tj. [...] maja 2013 r.) przydzielony skarżącemu, na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1990 r., lokal mieszkalny nie posiadał statusu kwatery w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy. Przydział skarżącemu osobnej kwatery stałej na podstawie ww. decyzji nastąpił na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (t. j. Dz. U. z 1989 r. Nr 52, poz. 309 ze zm.). W świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, na zakwaterowanie stałe żołnierza zawodowego i jego rodziny były przeznaczane osobne kwatery stałe. Mianem osobnych kwater stałych, w dacie przydziału lokalu skarżącemu, określano lokale mieszkalne znajdujące się w zasobie wojskowych organów kwaterunkowych. Zgodnie natomiast z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wprowadzonym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), przez kwaterę należy rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater. Jednocześnie terminem "lokal mieszkalny" określono samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Sąd I instancji podkreślił, iż lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie posiada (i uprzednio nigdy nie posiadał) statusu kwatery w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. lokalu przeznaczonego na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy zawodowych. Nie został bowiem ujęty w wykazie kwater, przy czym przydziału "osobnej kwatery stałej" na podstawie ww. decyzji z dnia [...] stycznia 1990 r. nie można utożsamiać z przydziałem "kwatery", o której mowa w ww. przepisie. Z powyższych względów skarżący nie spełnia przesłanki przyznania odprawy mieszkaniowej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył także, iż wymóg ujęcia lokalu mieszkalnego w wykazie kwater, jako element definicji kwatery, wprowadzony został do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP od dnia 1 lipca 2010 r. Zgodnie natomiast z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 777), określającego m.in. tryb opracowania wykazu kwater, dyrektor oddziału regionalnego Agencji uwzględniając faktyczne potrzeby żołnierzy zawodowych w garnizonie lub miejscowości, w której żołnierze zawodowi pełnią służbę oraz miejscowościach pobliskich, w cyklu półrocznym do dnia 30 czerwca i dnia 31 grudnia, przygotowuje wykaz kwater i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji. Wykaz kwater obowiązuje od dnia zatwierdzenia przez Prezesa Agencji (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast w przypadku braku zasadności dalszego przeznaczenia lokalu mieszkalnego na kwaterę dyrektor oddziału regionalnego Agencji może wnioskować o jego skreślenie z wykazu, uzasadniając przedstawiany wniosek (§ 3 ust. 4 rozporządzenia). Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Agencji, a żołnierz zajmujący dany lokal mieszkalny nie ma wpływu na proces decyzyjny w zakresie przeznaczenia danego lokalu mieszkalnego na kwaterę. Sąd I Instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, iż decydowanie o zakwalifikowaniu danego lokalu do zbioru kwater nie ma swego prawnego umocowania. Odnośne umocowanie stanowią powołane wyżej przepisy rangi ustawowej oraz przepisy rozporządzenia. Ponadto, jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, wykazy kwater od dnia 24 listopada 2005 r. są podane do publicznej wiadomości na stronie internetowej WAM: https://www.wam.net.pl/kwatery.html i są aktualizowane. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, realizacja wniosku skarżącego o wypłatę odprawy mieszkaniowej nie mogła także nastąpić w oparciu o przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis ten odnosi się do żołnierzy, którzy nie zajmują żadnego lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji WAM. Skarżący natomiast, na podstawie ww. decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] stycznia 1990 r., uzyskał prawo do zamieszkiwania w lokalu położonym w H. przy ul. [...] i lokal ten zajmuje. Skarżący nie zwolnił ww. lokalu mieszkalnego przed dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Posiada on bowiem prawo do zamieszkiwania w tym lokalu stosownie do art. 23 ust. 2 ww. ustawy, który stanowi, iż żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Z powyższego wynika, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego mogą być w dalszym ciągu zaspokojone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że przyznanie odprawy mieszkaniowej, wobec obowiązku zdania przez żołnierza kończącego zawodową służbę wojskową przydzielonej "kwatery" (art. 41 ust. 2 in fine ww. ustawy), ma na celu umożliwienie mu nabycia lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Skarżący nie jest zobowiązany do zwolnienia zajmowanego lokalu, zatem nie przysługuje mu wnioskowane świadczenie. Za nietrafne Sąd ten uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a., poprzez - jak wskazał skarżący - błędne poinformowanie "przez panią w siedzibie organu w dniu [...] maja 2013 r. o tym, że otrzyma odprawę emerytalną jeśli opróżni, opuści i wyda organowi lokal po zwolnieniu ze służby i nabyciu prawa do emerytury". Z akt sprawy nie wynika bowiem, jaka była treść pytania zadanego przez skarżącego pracownikowi organu oraz jaką uzyskał on odpowiedź. Sam skarżący - w e-mailu z dnia [...] września 2013 r., skierowanym do Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - stwierdził, że rozmowy jakie przeprowadził w Oddziale Regionalnym WAM w G. w dniu [...] maja 2013 r. nie zostały udokumentowane. Nie można przy tym wykluczyć, biorąc pod uwagę treść ww. e-maila, że skarżący zwracał się z zapytaniem dotyczącym sposobu uzyskania odprawy mieszkaniowej w sytuacji zajmowania "kwatery", nie zaś "lokalu mieszkalnego" przydzielonego decyzją z dnia [...] stycznia 1990 r. Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w przypadku zajmowania "kwatery" obowiązek jej zwolnienia upływa w terminie 30 dni od dnia wypłaty odprawy mieszkaniowej, która - jak wskazał organ - co do zasady jest wypłacana po zwolnieniu żołnierza ze służby. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący był kilkakrotnie informowany pisemnie o możliwości wykupu zajmowanego lokalu, jako lokalu mieszkalnego innego niż kwatera i kwatera funkcyjna (pisma z dnia: [...] września 2011 r., [...] listopada 2011 r., [...] maja 2012 r. oraz [...] sierpnia 2012 r. - karty 5 - 9 akt admin.). Ponadto w trakcie rozmowy z Dyrektorem Oddziału Regionalnego WAM w G. w dniu [...] września 2013 r. (k. 18 akt admin.) skarżący został poinformowany o możliwości wykupu zajmowanego lokalu oraz o braku podstaw do wypłaty odprawy mieszkaniowej. Odnośnie zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa w sytuacji wprowadzenia w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnienia dla żołnierzy służby kontraktowej do otrzymania odprawy mieszkaniowej "bez żadnych obwarowań faktycznych i prawnych" Sąd Wojewódzki zauważył, że ww. przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, zaś odmienne uregulowanie kwestii przyznania ww. świadczenia żołnierzom służby kontraktowej wynika z odrębnego unormowania stosunku służbowego żołnierza służby kontraktowej w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 77/14 stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez J. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, pełnomocnik skarżącego kasacyjne, na zasadzie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, poprzez nieprzedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego - ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z art. 2 i art. 87 Konstytucji RP i nieuzyskanie odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne: czy zasady zamieszczenia kwater w wykazie kwater winny być regulowane aktem rangi ustawowej, ewentualnie rozporządzeniem; nabycie prawa do odprawy mieszkaniowej jest uzależnione od zamieszczenia lokalu w wykazie kwater, a zasady zamieszczenia w wykazie kwater nie są uregulowane w ustawie (dookreślone w rozporządzeniu); tym samym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawnego — uregulowania praw obywateli w akcie rangi ustawowej, a wyrażone w art. 2 i art. 87 Konstytucji; w demokratycznym państwie prawa nabycie prawa lub nałożenie obowiązku winno być regulowane aktem rangi ustawowej, a w rozpoznawanej sprawie tak nie jest; 2) art. 75 k.p.a., poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do dowodów z dokumentów i nieustalenie, jaki pracownik w WAM w G. błędnie poinformował odwołującego w siedzibie Agencji w dniu [...] maja 2013 r. o tym, że otrzyma odprawę emerytalną, jeśli opróżni, opuści i wyda agencji lokal po zwolnieniu ze służby oraz nabyciu prawa do emerytury; nieprzeprowadzenie ww. dowodu miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pracownik ów naruszył zasadę informowania o prawach i obowiązkach odwołującego się, co w konsekwencji doprowadziło do jego błędnego zachowania i nieuzyskania prawa do odprawy mieszkaniowej; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, a mianowicie: 3) art. 32 Konstytucji RP - naruszenie zasady równości wobec prawa wobec wprowadzenia w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnienia do otrzymania odprawy mieszkaniowej dla żołnierzy kontraktowych bez żadnych obwarowań prawnych i faktycznych, podczas gdy dla żołnierza służby stałej ustawodawca wprowadza obwarowania kiedy lokal musi być opróżniony, opuszczony i wydany WAM oraz obwarowania w postaci kryterium czasu zamieszkiwania; 4) art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasad racjonalnego ustawodawstwa i zasad funkcjonalności wobec przyjęcia, że na wypłatę odprawy mieszkaniowej ma wpływ, kiedy owołujący opróżni, opuści i wyda organowi lokal; efekt "powrotu" lokalu do organu jest taki sam niezależnie od tego, kiedy fakt opróżnienia nastąpi; w takim lub innym terminie lokal i tak "wraca" do organu i organ może swobodnie nim dysponować na potrzeby innych żołnierzy. Wskazując na powyższe kasator wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, 3) przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego - ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 367 ze zm.) z Konstytucją RP w zakresie wskazanym w punkcie 1, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm obowiązujących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. (patrz. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA 2010/1/1). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają też usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż nietrafny jest zarzut naruszenia art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Po pierwsze wskazać należy, że przepis ten zawiera szereg jednostek redakcyjnych (ustępów i punktów), które nie zostały wskazane przez autora skargi kasacyjnej jako te, które zostały naruszone, co czyni niemożliwym odniesienie się do tak postawionego zarzutu. Należy bowiem przypomnieć, że skarga kasacyjna prawidłowo zredagowana przez profesjonalnego pełnomocnika to taka skarga, która nie powoduje konieczności domyślania się intencji jej autora. Po drugie przepis ten (w ust. 1 – 6) określa kompetencje Trybunału Konstytucyjnego. Żadną miarą zatem nie mógł on zostać naruszony w niniejszej sprawie. Nietrafnie również kasator upatruje wadliwości wyroku w niewystąpieniu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o treści podanej w zarzucie pierwszym skargi kasacyjnej. Przepis art. 3 ww. ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie zobowiązuje sądu, a jedynie daje możliwość przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego, w sytuacji jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygniecie sprawy toczącej się przed sądem. To wątpliwości sądu, a nie strony skarżącej, mogą uzasadniać przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi. Skarżący zatem nie legitymuje się uprawnieniem do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (por. wyroki NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 944/09, publik. LEX nr 594760, z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt GSK 930/10 publik. LEX nr 966226). W sprawie zakończonej zaskarżonej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie takiej potrzeby nie dostrzegł, a w świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku stanowisko takie może być uznane za uzasadnione. Nie odpowiada bowiem prawdzie twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż zasady zamieszczania lokali będących w zasobach WAM w wykazie kwater nie zostały określone przepisami ogólnie obowiązującymi. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości stanowiących jego własność, m.in. wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych. Status Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i jej zadania, dają jej czynną legitymację materialną i procesową w sprawach dotyczących praw i obowiązków związanych z objętymi we władanie składnikami mienia Skarbu Państwa, w które Agencja wstępuje na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do Skarbu Państwa jak i osób trzecich, występując na zewnątrz jako dysponent określonego prawa – parz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt IV CNP 101/11, publik. LEX nr 1228595. Powyższe świadczy o przyznaniu przez ustawodawcę autonomicznych kompetencji do gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi jej własność. Przedmiotowa samodzielność rozciąga się również na kwalifikowanie i przeznaczanie pozostających w zasobie WAM lokali mieszkalnych, zgodnie ze zmieniającymi się stale potrzebami Sił Zbrojnych i racjonalnym wykorzystaniem mienia Skarbu Państwa. Ustawodawca wprowadził rozgraniczenie takowych lokali z przeznaczeniem do indywidualnego zamieszkania definiując, iż lokal mieszkalny - to samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, stanowiący własność Skarbu Państwa, przekazany Agencji przez Ministra Obrony Narodowej, lokal mieszkalny pozyskany od spółdzielni mieszkaniowej i towarzystwa budownictwa społecznego oraz lokal mieszkalny pozyskany w drodze umowy najmu, leasingu, darowizny albo innej umowy cywilnoprawnej, spadku albo zapisu, zaś kwatera - to lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater (art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Upoważnił także Ministra Obrony Narodowej, na mocy art. 45a ust. 1 powołanej ustawy, do określenia w drodze rozporządzenia m.in.: sposobu i szczegółowych warunków gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Agencję (pkt 1 lit. a), organów właściwych do opracowania wykazu kwater (pkt 2), trybu opracowywania wykazu kwater (pkt 3), wzorów niezbędnych dokumentów stanowiących podstawę do zamieszkiwania w kwaterze i lokalu mieszkalnym oraz ich zwalniania i rozliczania (pkt 4). W wykonaniu delegacji ustawowej Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 23 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 777), w którym określił organy właściwe i tryb opracowania wykazu kwater, stanowiąc w § 3 ust. 1, iż dyrektor oddziału regionalnego Agencji, uwzględniając faktyczne potrzeby żołnierzy zawodowych w garnizonie lub miejscowości, w której żołnierze zawodowi pełnią służbę, oraz miejscowościach pobliskich, w cyklu półrocznym: do dnia 30 czerwca i dnia 31 grudnia, przygotowuje wykaz kwater i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji. Kluczowym w tym względzie są faktyczne potrzeby żołnierzy zawodowych, a te, jako czynnik stale zmienny w czasie, czyni wykaz kwater trudnym do uregulowania w akcie prawnym rangi ustawowej lub rozporządzenia. Stąd też w pełni uprawnione jest stanowisko Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, że o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Agencji, a żołnierz zajmujący dany lokal nie ma jakiegokolwiek wpływu na proces decyzyjny w tej materii. Powołane powyższej przepisy, wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, nie wzbudzają wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście, ich zgodności z przepisami Konstytucji RP, zwłaszcza z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 i art. 87 wyznaczającym źródła powszechnie obowiązującego prawa. Z tego też względu wniosek o przestawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego nie mógł zostać uwzględniony. Podkreślenia przy tym wymaga, iż o potrzebie skorzystania z możliwości wynikającej z art. 193 Konstytucji decydują rzeczywiste wątpliwości sądu, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszone przez strony czy praktyczna doniosłość rozważanego problemu – patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt II CSK 463/07, publik. LEX nr 463366. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż skarżący kasacyjnie posiada konstytucyjne uprawnienie wystąpienia z samodzielną skargą do Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna podnosi także naruszenie art. 75 k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie tego przepisu polegało na ograniczeniu postępowania dowodowego do dowodów z dokumentów i nieustalenie, jaki pracownik WAM w G. udzielił skarżącemu kasacyjnie błędnej informacji. Zdaniem NSA, tak postawiony zarzut kasacyjny jest formalnie i merytorycznie nietrafny. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, ale i profesjonalnym, co oznacza, że jej skuteczność zależy od trafności i poprawności zbudowania zarzutu i przedstawienia jego uzasadnienia. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie wypełnia poprawnie warunków określonych przepisami prawa. Przede wszystkim zarzuca organom i Sądowi I instancji samodzielne naruszenie art. 75 k.p.a. Zarzut jest formalnie wadliwy, gdyż Sąd I instancji nie mógł tego przepisu naruszyć, bo go nie stosował. Nie stosując przepisu, nie można naruszyć jego treści. Sąd I instancji, jak słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, może prowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające, ale w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej jednak tego zarzutu nie podniesiono. Ustalanie zaś okoliczności w jakich doszło do udzielenia skarżącemu kasacyjnie w dniu [...] maja 2013 r. informacji oraz personaliów pracownika WAM w G. udzielającego tej informacji nie ma istotnego znaczenia w postępowaniu o odprawę mieszkaniową. Znaczenie natomiast miałoby wówczas, gdyby zainteresowany złożył skargę obywatelską na nienależyte wykonywanie zadań przez pracownika organu, naruszenie praworządności lub interesów skarżącego w trybie art. 227 k.p.a. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa poprzez wprowadzenie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP korzystniejszych zasad nabywania prawa do odprawy przez żołnierzy zawodowych kontraktowych, stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Po pierwsze, organy orzekające w sprawie, jak też Sąd I instancji wskazanego przepisu ustawowego nie stosowały, albowiem określa on przesłanki nabywania prawa do odprawy mieszkaniowej przez żołnierza służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej. Skarżący kasacyjnie w dacie odejścia ze służby był żołnierzem służby stałej. Po drugie, autor skargi nie dostrzega systemowego rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę w art. 23 powołanej ustawy. Otóż, art. 23 ust. 1 stanowi, iż odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi: 1) służby stałej: a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy, b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy; 2) służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Ustęp 2 tego artykułu zaś stanowi, iż żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Dyrektor oddziału regionalnego zawiera umowę najmu tego lokalu mieszkalnego. Z analizy powyższych przepisów płynie wniosek, iż żołnierz służby kontraktowej zwalniany ze służby wojskowej, przy spełnieniu warunków z art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, nabywa prawo jedynie do gratyfikacji pieniężnej w postaci odprawy mieszkaniowej. Natomiast żołnierz służby stałej zwalniany ze służby otrzymuje odprawę mieszkaniową wówczas, gdy w dacie zwolnienia ze służby zajmuje kwaterę i z racji przeznaczenia tego lokalu tylko na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych w tej kwaterze nie może dalej pozostawać. W przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego o takim właśnie statusie (nie będącym kwaterą) żołnierz służby stałej zawodowej zachowuje prawo do zamieszkiwania w tym lokalu już po rozwiązaniu stosunku służbowego. Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II CSK 693/10 wyjaśnił, iż ekonomiczną funkcją odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RR, wypłacanej ze środków Skarbu Państwa, jest udzielenie pomocy byłemu żołnierzowi w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych po zakończeniu służby wojskowej, jeśli nie może on pozostać w dotychczasowym mieszkaniu z uwagi na jego niezbędność do zaspokojenia potrzeb żołnierzy, znajdujących się aktualnie w służbie czynnej. Zakłada to więc obowiązek opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu (kwatery) i poszukiwanie jego poza służbą, czego ekonomiczne skutki ma łagodzić właśnie odprawa mieszkaniowa. Odprawa jest zatem świadczeniem, które otrzymuje zwolniony ze służby żołnierz zawodowy w celu rekompensaty faktu utraty dotychczasowej kwatery stałej. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, iż żołnierze zwalniani ze służby stałej są przez ustawodawcę potraktowani gorzej, niż żołnierze zwalniani ze służby kontraktowej. Posiadają oni bowiem pełniejsze gwarancje zabezpieczenia ich potrzeb mieszkaniowych po rozwiązaniu stosunku służbowego, co nie przemawia za jakimkolwiek ich dyskryminowaniem względem żołnierzy służby kontraktowej. Znamienne jest również to, że skarżący kasacyjnie był pisemnie wielokrotnie informowany o możliwości wykupu zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z szeregu pism, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, mógł on się dowiedzieć o statusie zajmowanego przez siebie lokalu i podjąć stosowne czynności zmierzające do jak najkorzystniejszego dla niego rozwiązania kwestii "mieszkania służbowego". Niesłusznie zatem odpowiedzialnością za własne zaniedbania próbuje on obarczyć organy WAM orzekające w sprawie, jak też niekorzystne, z jego punktu widzenia (potrzeb i decyzji życiowych) przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. To, że skarżącemu kasacyjnie wygodniej jest uzyskać środki pieniężne z odprawy mieszkaniowej, na co w okolicznościach niniejszej sprawy nie zezwalają przepisy prawa materialnego, a nie korzystać z zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego, czy wykupić ten lokal na własność i swobodnie im rozporządzać, żadną miarą nie może być poczytywane jako naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej urzeczywistnianej w demokratycznym państwie prawa. To z kolei czyni zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP niezasadnym. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.