II SA/Gl 626/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Sandra Gołombek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] r., nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza na rzecz skarżącego od Wojewody Śląskiego kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3, art. 118a ust. 2, art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 7, art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2010, Nr 102, poz. 651, z późn. zm. zwanej dalej: u.g.n.), po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika "A" S.A. z siedzibą w K., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w R., oznaczonej jako działka nr 1, stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym T. A. poprzez zezwolenie Spółce "A" na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV (relacji SE R. - SE S. - SE P.), z prawem do posadowienia na niej jednego słupa energetycznego, zgodnie z załącznikiem graficznym. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawcę do przywrócenia przedmiotowej nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci i wybudowaniu słupa energetycznego, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Wskazał też w osnowie decyzji, iż ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości stanowi podstawę do dokonania stosownego wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, iż wnioskiem z dnia 19 września 2013 r. pełnomocnik Spółki zwróciła się o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z ww. działki. Wobec stwierdzenia bezskuteczności rokowań Spółki z T. A., Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, informując o tym strony postępowania. W jego toku ustalono m.in., iż zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w R., działka nr 1 stanowi tereny przemysłowe "Ba" o pow. 0,2524 ha; zgodnie zaś z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...]r. działka nr 1 zlokalizowana jest na terenach z przeznaczeniem podstawowym na obiekty produkcyjne, składy i magazyny (D2P) - w części stanowiącej 96,4 % pow. działki, oraz na terenie dróg publicznych klasy lokalnej (D2KDL) - w części stanowiącej 3,6% działki. Do tej pory przez przedmiotową nieruchomość nie przebiegała linia energetyczna 110 kV. Organ przytoczył następnie art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., wskazując kolejno, że wydanie przez starostę decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, która zezwoli jednostce organizacyjnej na wykonanie planowanej inwestycji jest uzależnione od spełnienia ustawowych przesłanek, w tym od zgodności inwestycji celu publicznego z planem miejscowym. Zdaniem organu przesłanki te zostały spełnione. Planowana inwestycja mieści się w katalogu inwestycji, o których wspomina ustawodawca w art. 124 ww. ustawy. Ponadto zgodnie z art. 6 pkt 2 ww. ustawy jest to inwestycja celu publicznego. Zgodnie nadto z przedłożoną przez pełnomocnika wnioskodawcy dokumentacją odzwierciedlającą przebieg rokowań, zakończyły się one fiaskiem. Użytkownik wieczysty przedmiotowej działki, w osobie T. A., nie wyraził zgody na realizację ww. inwestycji na jego nieruchomości w sposób proponowany przez wnioskodawcę. Zastrzeżenia organu I instancji budziło natomiast spełnienie przesłanki zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. W tym stanie rzeczy organ I instancji zwrócił się o opinię do Prezydenta Miasta R. W odpowiedzi uzyskano pismo z dnia 14 października 2013 r., w myśl którego § 7 ust. 2 i § 43 ust. 3 ww. planu zezwalają na lokalizację na działce T. A. planowanej inwestycji. Powyższe stanowisko zostało uzupełnione kolejnymi pismami Prezydenta Miasta R., zgodnie z którymi planowana przez wnioskodawcę trasa przebudowy linii 110 kV jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym także z uwagi na brzmienie § 43 ust. 1 oraz ust. 2 planu. Ostatecznie organ I instancji zważył, iż zgodnie z przedstawioną opinią Prezydenta Miasta R. obowiązujący plan miejscowy dopuszcza realizację ww. inwestycji na przedmiotowej działce. To powoduje, że ograniczenie sposobu korzystania z działki nr 1, opisane szczegółowo w rozstrzygnięciu decyzji, jest możliwe i konieczne. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł T. A. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucił, obszernie tezy swe rozszerzając w uzasadnieniu, naruszenie przepisów postępowania dowodowego i zasad ogólnych k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność obiektywnego ustalenia zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przedmiotową inwestycją, a także polegające na oparciu decyzji na opinii organu bezpośrednio związanego z przedmiotową inwestycją. Zarzucił także naruszenie art. 124 ust 1 u.g.n. polegające na błędnym przyjęciu, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na realizację przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie przytoczył treść art. 124 ust. 1 i 9a u.g.n. Kolejno wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż inwestycja będąca przedmiotem postępowania stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., Spółka "A" przeprowadziła stosowne rokowania, natomiast użytkownik wieczysty gruntu, tj. T. A., nie wyraził zgody na dokonanie inwestycji - tym samym wypełniona została przesłanka zawarta w art. 124 ust. 1 u.g.n. Na terenie działki nr 1 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatem nie było potrzeby uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Działka nr 1, zgodnie z planem położona na terenie o symbolu D2P - oznaczającym teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz D2KDL - teren dróg publicznych klasy lokalnej. Zgodnie § 7 uchwały każdorazowo w ramach poszczególnych terenów obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować m.in. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (do których zalicza się m.in. linia wysokiego napięcia). Organ II instancji wskazał także § 43 ust. 1 uchwały, zgodnie z którym dopuszczenie do zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej może nastąpić na wniosek władającego terenem, dopuszcza się możliwość ich przełożenia na koszt władającego terenem i na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci, gdy nie pogarsza to warunków obsługi i o ile nie narusza to interesów osób trzecich. Przywołał nadto § 44 ust. 2 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym strefa ograniczonego użytkowania dla napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wynosi 16 metrów od osi linii 110 kV. Z przepisów tych wywiódł wniosek, iż zapisy planu pozwalają na stwierdzenie, że przewiduje on możliwość usytuowania na działce nr 1 napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV oraz jednego słupa energetycznego - w formie zaproponowanej przez inwestora. W przedmiotowej sprawie wystąpiły zatem przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, co za tym idzie słusznie Starosta, decyzją z [...]r., udzielił zgody w tym zakresie. Ponadto akta sprawy potwierdzają, iż organ I instancji zastosował właściwą procedurę administracyjną i zgromadził wystarczającą dokumentację do wydania decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że niezrozumiałe jest wprawdzie przywołanie w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3, art. 118a ust. 2 oraz art. 124a u.g.n., które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, jak również kontrolowana decyzja nie zawiera pełnego prawnego uzasadnienia, uchybienia te pozostają jednak bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji zawartego w sentencji decyzji, zatem nie mogły skutkować jej uchyleniem. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji uznał, że w większości nie znalazły one potwierdzenia. Zgodził się jednak z T. A., iż przedmiotowa linia energetyczna nie jest infrastrukturą techniczną, o której mowa w § 43 ust. 3 uchwały. Kwestia ta, zdaniem Wojewody, pozostaje bez wpływu na wynik kontrolowanego rozstrzygnięcia, bowiem § 43 ust. 3 uchwały nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Nie mógł natomiast odnieść skutku zarzut bezprawnego wydania kontrolowanej decyzji w oparciu o opinie Prezydenta Miasta R., albowiem do zasięgnięcia takich opinii organ był uprawniony, pomimo że w ocenie Wojewody były one zbędne, gdyż zapisy planu miejscowego nie wymagały dodatkowej interpretacji. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności w ocenie Wojewody [...], mimo wskazanych uchybień, brak podstaw do uchylenia decyzji Starosty [...]. W przedmiotowej sprawie wystąpiły bowiem przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. T. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji Wojewody zarzucił naruszenie przepisów postępowania dowodowego i zasad ogólnych k.p.a. polegające na obrazie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 124 ust 1 u.g.n. polegające na błędnym przyjęciu, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na realizację przedmiotowej inwestycji. W obszernym uzasadnieniu, a także w dodatkowym piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2014 r. wskazał m.in. że organ I instancji, pomimo ujawnionych w uzasadnieniu decyzji zastrzeżeń, oparł swoje przekonanie o zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego jedynie na bazie trzech pism/opinii Prezydenta Miasta R. Pomimo wniosku skarżącego pominął możliwość dopuszczenia dowodu w postaci opinii niezależnego urbanisty. Skarżący podniósł nadto, tezy swe rozwijając, iż jego zdaniem przywołane przez organy ustalenia planu miejscowego nie mogą stanowić podstawy lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym -sieci elektroenergetycznej 110 kV. Ustalenia przedmiotowego planu miejscowego, w przypadku potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego - sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, powinny bowiem jednoznacznie określać przebieg projektowanej linii w części tekstowej oraz na rysunku planu, jak również określać ograniczenia wynikające z jej lokalizacji. Przepisy planu, przywołane w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, w rzeczywistości odnoszą się natomiast tylko do sieci infrastruktury i uzbrojenia terenu, które bezpośrednio obsługują dany teren, jednak w żadnym wypadku nie można uznać, że powyższe przepisy zezwalają na lokalizację sieci magistralnych czy wysokiego napięcia, które przez swoją uciążliwość znacznie ograniczają, a czasem wręcz uniemożliwiają korzystanie z nieruchomości. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję te poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem tut. Sądu, musiała zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepis art. 124 ustawy stanowiący, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Z przytoczonej regulacji wynika jednoznacznie, iż wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po wtóre, wystąpienie z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia powinno być poprzedzone przeprowadzeniem rokowań mających na celu udostępnienie przez właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości w sposób dobrowolny. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie przedmiotowa inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu linii energetycznej wysokiego napięcia jest inwestycją celu publicznego co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n., gdzie wyraźnie ustawodawca wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń Nadto, jak ustaliły organy, działka nr 1, przez którą ma przebiegać linia energetyczna, położona jest na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. Zgodnie z ustaleniami tegoż planu nieruchomość zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolem D2P (tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, co stanowi 96,4 % powierzchni działki), oraz D2KDL (tereny dróg publicznych klasy lokalnej, co stanowi 3,6% powierzchni działki). Bezspornym jest także, iż rysunek planu nie przewiduje przebiegu dwutorowej linii energetycznej 110kV przez przedmiotową działkę, linii takiej nie przewidują również szczegółowe ustalenia odnoszące się bezpośrednio do stref, w ramach których położona jest nieruchomość. Jak wynika nadto z akt sprawy, nie powiodły się bezpośrednie rokowania pomiędzy "A" S.A. a skarżącym. Okoliczności te są w sprawie bezsporne, przyznane zarówno w uzasadnieniach decyzji organów, jak też pismach skarżącego. Pomimo braku zapisów bezpośrednio przewidujących na działce skarżącego budowę przedmiotowej linii wysokiego napięcia, zdaniem orzekających w sprawie organów planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego. Wniosek ten skarżący neguje i ta właśnie kwestia stanowi istotę kontrowersji pomiędzy nim a orzekającymi w sprawie organami. Wskazać w tym miejscu należy, iż uzasadniając twierdzenie o zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym organ I instancji, jako argument wspierający jego tezę, przywołał, w ślad za pismami Prezydenta Miasta R., § 7 ust. 2 ww. planu stwierdzający, iż "każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować: wewnętrzna obsługa komunikacyjna, ciągi piesze i pieszo-jezdne, ścieżki rowerowe, parkingi, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona i izolacyjna - o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach szczegółowych niniejszej uchwały". Organ wskazał też, iż stosownie do § 43 ust. 3 pkt 1 "dopuszcza się lokalizację nowych, nie uwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu (w tym stacji transformatorowych), we wszystkich obszarach, również poza wyznaczonymi pasami drogowymi, przy spełnieniu następujących warunków: . Uzyskaniu zgody właściciela nieruchomości /.../" Orzekający jako organ II instancji Wojewoda [...] uznając za oczywistą tezę o zgodności inwestycji z planem miejscowym, nie podzielił argumentacji organu I instancji dotyczącej § 43 ust. 1 planu, przywołał natomiast dodatkowo § 43 ust. 1 i § 44 ust. 2 pkt 1 planu, zawierające warunki, które muszą być spełnione, by inwestycja mogła być zrealizowana. Stosownie bowiem do § 43 ust. 1 planu "Dopuszcza się zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej i każdorazowo na wniosek władającego terenem dopuszcza się możliwość ich przełożenia na koszt władającego terenem i na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci o ile nie narusza to struktury danej sieci, nie pogarsza warunków obsługi i nie narusza interesów osób trzecich". W myśl zaś § 44 ust. 2 pkt 1 planu "Ustala się strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego i wysokiego napięcia, wynoszące odpowiednio 1) 16 m od osi linii 110 KV". Zdaniem Sądu podzielić należy ocenę skarżącego, iż wnioski wyprowadzone przez orzekające w sprawie organy co do zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym są błędne, nie ulega bowiem wątpliwości, iż inwestycji celu publicznego w postaci budowy przez działkę skarżącego linii wysokiego napięcia plan miejscowy nie przewiduje. Bezspornym jest bowiem, iż ani na rysunku linia taka na działce skarżącego nie jest uwidoczniona, ani też w tekście plan nie przewiduje wprost lokalizacji na nieruchomości skarżącego ww. inwestycji. Stosownie zaś do art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 647) granice terenów rozmieszczenia planowanych inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym muszą znaleźć uwidocznienie w planie miejscowym. Brak wskazania takich granic nie zezwala zatem na realizację na danym terenie inwestycji celu publicznego. Przywoływany nadto w decyzjach § 7 ust. 2 ww. planu stwierdzający, iż każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować m.in. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej odnosi się niewątpliwie do sieci i urządzeń wspomagających zagospodarowanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, nie zaś do realizacji inwestycji z obsługą nieruchomości nie związanych. Nie odnosi się zatem w ogóle do okoliczności niniejszej sprawy albowiem przedmiotowa linia nie ma służyć nieruchomości T. A., a przeciwnie, zagospodarowanie nieruchomości tej zgodnie z przeznaczeniem obecność linii takiej ograniczy. W żaden sposób do okoliczności sprawy nie odnosi się § 43 ust. 3 dopuszczający, po uzyskaniu zgody właściciela, lokalizację nowych, nie uwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu albowiem po pierwsze dotyczy on sytuacji, w której urządzenia służyć mają obsłudze zagospodarowania terenu, co w niniejszej sprawie nie ma miejsce, po drugie zaś T. A. nie wyraził zgody na ich umiejscowienie. Przedmiotowej sprawy nie dotyczy też § 43 ust. 1 planu odnosi się on bowiem do zmiany przebiegu istniejących sieci, nie zaś budowy na nieruchomości sieci do tej pory tam nieistniejącej. Nadto inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, który to warunek wobec przyszłego, w razie realizacji inwestycji, ograniczenia możliwości zagospodarowania działki T. A., w oczywisty sposób nie jest spełniony. Nadto przepis, o którym mowa, wymaga wniosku władającego terenem, którym to władającym "A" S.A. nie jest. Wskazać wreszcie należy, że plan miejscowy zawiera jednoznaczne ustalenia odnoszące się do elektroenergetyki, przewidujące przebudowę linii wysokiego napięcia przebiegającą przez tereny D22R, D34R, i D35R, prowadzącą do GPZ Brzezie i utrzymanie linii prowadzącej do GZP P. Czyni to oczywistym, że linia przebiegająca przez teren D2P (na którym połażona jest przedmiotowa działka) nie została w planie przewidziana. W konsekwencji uznać należy, że obie decyzje w sposób istotny, niewątpliwie wpływający na wynik sprawy, naruszają art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami co przesądziło o konieczności ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Ponownie rozpatrując wniosek "A" S.A. organ uwzględni oceny zawarte w niniejszym uzasadnieniu. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 200,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.