II SA/Sz 446/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdów I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123 oraz art. 144 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 130a pkt 10f i pkt 10h ustawy z dnia 21 marca 1985 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018), po rozpatrzeniu zażalenia Z.S. na postanowienie Starosty z dnia [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Powyższe postanowienie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 24 września 2013 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego wniosek Z.S. o przyznanie, w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów marki [...] oraz [...]. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Starosta orzekł o przyznaniu Z.S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "Z." z siedzibą w [...]: - kwotę [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] oraz - kwotę [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że dyspozycja usunięcia pojazdu [...] została wydana w dniu 16 marca 2009 r., zaś pojazdu [...] w dniu 21 czerwca 2009 r. Oba pojazdy przetransportowano na parking strzeżony prowadzony przez stronę, z którego to nie zostały odebrane przez właścicieli, wobec czego stały się własnością Powiatu [...] na mocy postanowień Sądu Rejonowego. Odbiór pojazdów z parkingu nastąpił w dniu 18 września 2013 r. Organ uznając, że wniosek strony o zwrotu wydatków koniecznych i wynagrodzenia za dozór podlega rozpatrzeniu na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przyjął do wyliczeń stawki opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych ze Starostą przez przedsiębiorcę w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia odebrania pojazdów z parkingu. Odnosząc się do okresu za jaki przyznał wnioskodawcy należności za dozór, tj. od 4 września 2010 r. do 18 września 2013 r., wyjaśnił, że skoro zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, sześciomiesięczny okres od dnia usunięcia pojazdów upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r., to koszty za przechowanie pojazdu ten okres ponosi Skarb Państwa, a nie starosta. Zażaleniem z dnia 2 grudnia 2013 r. Z.S. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, wskazując, że należne wynagrodzenie ustalono w sposób dowolny, z naruszeniem postanowień wcześniej zawartej umowy, przy przyjęciu zaniżonych stawek. W ocenie strony, podstawę faktyczną płatności powinna stanowić przedstawiona wraz z wnioskiem faktura VAT, która to wskazuje sposób wyliczenia opłaty oraz należne stawki, dotychczas akceptowane przez organ. Organ odwoławczy, w motywach wymienionego na wstępie rozstrzygnięcia uchylił zaskarżone postanowienie, umarzając postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, wskazując na konieczność rozważenia właściwej dla oceny wniosku podstawy prawnej, podniósł, że zagadnienie kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów, pozostaje wyłączną domeną ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu uwzględniającym istotną dla analizowanego wniosku zmianę wprowadzoną ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, jak też dalsze po tej dacie zmiany wprowadzone do dnia złożenia wniosku. Po przytoczeniu przepisów ww. ustaw Kolegium uznało, że wykładnia systemowa poddanego ocenie rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku, iż w okolicznościach wskazanych przez skarżącego, nie ma podstaw przyznania kosztów objętych unormowaniem art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, w trybie administracyjnoprawnym. Ustawodawca bowiem w sposób całościowy uregulował kwestę związaną z kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu wskazując na podmiot zobowiązany do ich poniesienia, od momentu usunięcia pojazdu, jak też kryteria uwzględniane przy ich ustaleniu. Ustawa Prawo o ruch drogowym w stanie prawnym obowiązującym na dzień orzekania, jak nadto na dzień złożenia wniosku przez stronę zawiera taką kompletną regulację w warunkach jej przepisów art. 130a ust. 1 i 2, przy uwzględnieniu powiązanych z nią przepisów przejściowych ustawy zmieniającej. Wskazana regulacja, przy uwzględnieniu jej adresatów, tj. beneficjenta opłat (powiat) oraz podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty (osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu), nie daje uprawnienia do orzekania o kosztach prowadzącego parking strzeżony, w tym także powstałych przed wejściem w życie jej przepisów zmieniających, według dotychczasowych reguł w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec szczególnej regulacji art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, brak jest podstaw do powiązania żądania przyznania wnioskowanych kosztów złożonego w obecnym stanie prawnym z trybem opartym na przepisach art. 102 § 2 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powiązanie takie nie pozwala także przepis art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym wykonywanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nawiązanie stosunku prawnego pomiędzy starostą, a prowadzącym parking następuje w drodze umowy, zaś ewentualne braki w zakresie wyznaczenia parkingu strzeżonego (które winno określać cenę usługi, jak też okres na jaki określono usługę) mogą być wyłącznie przedmiotem roszczeń odszkodowawczych, dochodzonych w trybie właściwym dla oceny czynność wyznaczenia parkingu strzeżonego. Do oceny tej, wobec treści art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 94 i art. 139 ustawy Prawo zamówień publicznych, zastosowanie mają przepisy ustawy Kodeks cywilny. Z tych to powodów Kolegium uznało, iż podmiot prowadzący parking strzeżony, za usługę usunięcia pojazdu i przechowywania na parkingu strzeżonym może domagać się wynagrodzenia ustalonego ze starostą w ramach nawiązania stosunku wyznaczenia podmiotu, który ma charakter cywilnoprawny, a zatem w razie niewywiązania się z obowiązku zapłaty umówionej ceny, dochodzenie roszczeń z tym związanych winno nastąpić w drodze postępowania cywilnoprawnego. Z.S. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż roszczenie jest żądaniem o charakterze cywilnoprawnym, 2) oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na przepisach Kodeksu cywilnego oraz 3) nierozpoznanie istoty sprawy. Skarżący wskazując na treść unormowań ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, wywiódł, że od dnia 4 września 2010 r. (data wejścia zmian), organem właściwym w sprawie wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi publicznej za cały okres przechowania pojazdu, (tj. od dnia wydania dyspozycji o jego usunięcie do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu) jest starosta. W ocenie skarżącego, to art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kreuje, obowiązek po stronie organu egzekucyjnego przyznania, na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór, gdyż stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywania usuniętych pojazdów, jest typowym stosunkiem administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. W orzecznictwie wskazuje się, że wprawdzie co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciążą właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można z tego powodu pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne, należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Tak więc wniosek z dnia 16 września 2013 r. został złożony do organu właściwego i we właściwym trybie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w obecnym stanie prawnym, nie ma podstaw do przyznawania wnioskowanych przez stronę kosztów, w trybie administracyjnoprawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż postanowienie to narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie Starosty z dnia [...] r. przyznające skarżącemu kwotę [...] złotych tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] oraz kwotę [...] zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] . W uzasadnieniu decyzji Kolegium wywiodło, że w obecnym stanie prawnym nie ma podstaw przyznania kosztów objętych unormowaniem art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym w okolicznościach wskazanych przez skarżącego w trybie administracyjnoprawnym bowiem ustawodawca w sposób całościowy uregulował kwestie związaną z kosztami usunięcia i przechowywania pojazdów wskazując na podmiot zobowiązany do ich poniesienia od momentu usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 powołanej ustawy jak i kryteria uwzględniane przy ich ustaleniu. Pominięcie przez ustawodawcę prowadzącego parking strzeżony jako uprawnionego do uzyskania kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10 i wskazanie powiatu jako podmiotu wyłącznie uprawnionego do opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów skłoniło organ do konkluzji, że skarżącemu za usługę usunięcia i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym należy się wynagrodzenie ustalone ze starostą w ramach nawiązania stosunku wyznaczenia podmiotu, jednakże roszczenie to ma charakter cywilnoprawny i jego dochodzenie winno następować w tym trybie. Z argumentacją Kolegium nie sposób się zgodzić. Rozpoznawana sprawa dotyczyła przyznania wynagrodzenia za przechowywanie dwóch pojazdów, które zostały zabezpieczone w okresie od 16 marca 2009 r. do 18 września 2013 r. oraz od 21 czerwca 2009 r. do 18 września 2013 r. Wniosek skarżącego o przyznanie przedmiotowego wynagrodzenia datowany jest natomiast na dzień 16 września 2013 r. W konsekwencji zatem, wobec braku odmiennych uregulowań w przepisach przejściowych, w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy -Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku. Zgodnie z art. 130a ust. 10 i 10e powołanej wyżej ustawy, w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 tego przepisu, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu), jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku pojazdu następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy, zaś do wykonania orzeczenia jest obowiązany starosta (art. 130a ust. 10f ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Na podstawie przepisu art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi natomiast osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i), a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Ustawodawca wprowadzając nową regulację dotyczącą wskazanych wyżej kosztów wskazał, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania, przy czym chodzi o postępowanie co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10), niezależnie od tego, czy wniosek o orzeczenie przepadku zostanie przez właściwy sąd uwzględniony, czy też nie. W obu bowiem przypadkach zakończy się postępowanie z wniosku starosty o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi i wówczas możliwe i konieczne będzie rozstrzygnięcie o obowiązku poniesienia omawianych kosztów. Uzupełnieniem tej regulacji są przepisy o wymagalności należności z tytułu tych kosztów, jak też jej egzekucji. Zgodnie z art. 130a ust. 10j powołanej ustawy, termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, określony został na 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W kontekście powyższego należy zauważyć, że art. 130a ust. 10h wprowadzając regulację, zgodnie z którą koszty związane z usunięciem i przechowywaniem pojazdu, które powstały od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do dnia zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, nie określa jednocześnie w jakim trybie i na jakich zasadach jednostki usuwające pojazdy i prowadzące parkingi strzeżone mogą dochodzić zwrotu tych kosztów. Niemniej jednak trzeba podkreślić, że regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, wykonywane przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Jakkolwiek, co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można z tego powodu pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne, należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów (por. uchwała SN z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07, postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt V CSK 332/08, Lex nr 515452). Wobec braku odpowiedniej regulacji dotyczącej trybu zwrotu kosztów za przechowywanie pojazdu od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia do dnia orzeczenia przepadku w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym, konieczne i zasadne staje się zastosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które regulują egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Możliwość taka wynika z przepisów wydanego na podstawie art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a i c tego rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia; darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Dotyczy to zwłaszcza art.102 § 2 powołanej ustawy, który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Stanowisko takie przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10, stwierdził, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej , ale w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Stanowisko takie wymaga akceptacji wobec czego nie ma żadnych racjonalnych przesłanek aby w okresie poprzedzającym przejście własności pojazdu, kiedyś na Skarb Państwa, obecnie na rzecz powiatu stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu, a tym samym możliwość otrzymania zapłaty za świadczone usługi, różnie kwalifikować w zależności od tego czy właściciel odbierze pojazd lub czy da się ustalić jego tożsamość. Skoro jednak ustawodawca nie daje jasnej odpowiedzi na pytanie kto ma ponosić koszty dozoru gdy właściciel lub osoba upoważniona do odbioru pojazdu nie jest znana, a przy tym nie znajduje zastosowania art. 13 ustawy zmieniającej trzeba, mając na uwadze art. 2 Konstytucji RP, właściwie zinterpretować zasadę ogólną zawartą w art. 130a ust. 1 i ust.10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z obydwu tych przepisów wynika , że koszty usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania ponosi właściciel. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym właścicielem stawał się Skarb Państwa i to on ponosił koszty dozoru , obecnie właścicielem pojazdu po stosownym orzeczeniu sądu staje się powiat. W tym stanie rzeczy uprawniony staje się pogląd, że to powiat powinien ponosić koszty usunięcia i parkowania pojazdu do czasu orzeczenia jego przepadku, jeżeli właściciel lub osoba upoważniona do odbioru nie są znane. Przemawia za tym również treść art. 13 ustawy nowelizującej Prawo o ruchu drogowym gdzie ustawodawca wyraźnie wyznaczył zakres odpowiedzialności finansowej Skarbu Państwa za sprawowanie dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi. Brak jest jakichkolwiek podstaw aby przy tak wyraźnej regulacji obciążać ten podmiot innymi niż wskazano w ustawie kosztami. Koszty te powinien zatem w nowym stanie prawnym ponosić powiat, ponieważ to on staje się właścicielem pojazdu po zakończeniu stosownego postępowania przed sądem powszechnym. Odrębnym zagadnieniem w obowiązującym stanie prawnym staje się kwestia jaki organ powinien wydać decyzję w sprawie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu. Przepis ustawy jest w tym zakresie jasny i nie budzi wątpliwości. Art. 130 a ust. h Prawa o ruchu drogowym stanowi, że decyzję o zapłacie kosztów wydaje starosta. Wprawdzie norma dotyczy sytuacji, gdy kosztami tymi obciążany jest właściciel lub osoba upoważniona do odbioru pojazdu, jednak jak powiedziano wcześniej nie można różnicować stosunku publicznoprawnego ze względu na to czy zgłosi się właściciel czy też nie. Poza tym, w ustawie brak jest innej regulacji, dającej kompetencje w tym zakresie, innemu niż starosta organowi. Takiemu rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie stoi na przeszkodzie treść paragrafu 4 ust. 1 pkt. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Punkt 2 lit. b ust.1 § 4 powołanego rozporządzenia wskazuje starostę jako właściwy organ egzekucyjny, ale tylko w sprawie likwidacji (a nie przechowywania i związanych z tym kosztów ) ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast w punkcie 3 ust.1 § 4 rozporządzenia naczelnik urzędu skarbowego jest właściwym organem egzekucyjnym w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt.1 i 2. Zatem innych ruchomości niż określone w pkt. 2 lit. b - czyli przejętych na rzecz powiatu na podstawie prawa o ruchu drogowym. Rozporządzenie w tym punkcie nie dotyczy więc pojazdów przejętych na rzecz powiatu, natomiast wyraźne brzmienie ustawy wskazuje na starostę jako organ wydający decyzję w sprawie kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi. Przepis ustawy ma oczywiste pierwszeństwo przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tak więc uznać należy, że to starosta jest organem który powinien orzekać o kosztach usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania. W tej sytuacji odsyłanie podmiotu prowadzącego parking na drogę postępowania cywilnego i umorzenie z tego powodu postępowania w sprawie jest nieuzasadnione. Organ odwoławczy winien zatem merytorycznie rozpatrzyć zażalenie Z.S. na postanowienie Starosty z dnia [...] r. i odnieść się do zarzutów podnoszonych w środku odwoławczym. Brak stanowiska Kolegium w tej materii, ze względu na procesowy charakter rozstrzygnięcia, które zapadło w niniejszej sprawie, uniemożliwiło Sądowi odniesienie się do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 ww. ustawy.