II GSK 1321/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 610/14 o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 26 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 610/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu I instancji skarżący, pomimo wezwania, nie uiścił w terminie wpisu od skargi ani nie złożył w terminie do wykonania tej czynności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) odrzucono skargę. Następnie, postanowieniem z 8 grudnia 2014 r. WSA w W. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi złożył ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik stwierdził, że "skarga została odrzucona z powodu jej nieopłacenia. Skarżący natomiast w dostateczny sposób wykazał, że zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. spełnia kryteria do prawa pomocy w zakresie całkowitym, ponieważ nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto, postanowieniem z 8 grudnia 2014 r. WSA w W., mając na względzie przedstawione przez skarżącego okoliczności, które potwierdzają, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 246 § 1 p.p.s.a. do udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym – zwolnił go w całości od kosztów sądowych i ustanowił adwokata z urzędu. Odrzucenie skargi J. G. z powodu jej nieopłacenia pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym potwierdzonym przez WSA postanowieniem z 8 grudnia 2014 r., gdyż skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu od skargi". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do NSA. Jest ona sformalizowanym środkiem odwoławczym, którego wymagania konstrukcyjne określone zostały w art. 176 p.p.s.a. jako oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie postaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki konstrukcyjne skargi kasacyjnej nie mogą być uzupełnione po upływie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego, a skarga kasacyjna nimi obarczona podlega odrzuceniu (art. 178 i 180 p.p.s.a.). Powołanie zarzutów następuje poprzez wskazanie, który przepis (oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu) został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony, na czym to naruszenie polegało i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. Precyzyjne określenie zarzutów jest o tyle istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, tj. w granicach zakreślonych zarzutami, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA nie może wyjść poza zakres zaskarżenia, więc niemożliwe jest doprecyzowanie czy domyślanie się przez ten sąd nieprecyzyjnie postawionych zarzutów. Przedstawienie zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi uchybienie, jednak co do zasady nie powoduje odrzucenia skargi kasacyjnej, jeżeli został on określony w stopniu umożliwiającym wyznaczenie granic sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać, do jakiego naruszenia przepisów doszło i na czym naruszenie to polegało. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona w rozpoznawanej sprawie przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu skarga kasacyjna nie wady konstrukcyjne, które nie podlegają uzupełnieniu, tj. nie zawiera ani zarzutów ani ich uzasadnienia. Pełnomocnik skarżącego ograniczył się do stwierdzenia, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy już po wydaniu przez WSA postanowienia o odrzuceniu skargi. W treści skargi kasacyjnej nie został wskazany żaden przepis, który zdaniem autora skargi kasacyjnej został naruszony. Jedyny powołany przepis – art. 246 § 1 p.p.s.a. – nie odnosi się do odrzucenia skargi, lecz określa zasady przyznawania prawa pomocy, a tym samym nie ma zastosowania na obecnym etapie postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisany powyżej brak konstrukcyjny skargi kasacyjnej jest na tyle poważny, że skutkuje jej odrzuceniem. Nie jest bowiem możliwe konwalidowanie tego braku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.