II OZ 958/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1513/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy Michałowice z dnia 28 marca 2011 r. Nr V/26/2011 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1513/14 odmówił J. K. wstrzymania wykonania uchwały Rady Gminy Michałowice z dnia 28 marca 2011 r. Nr V/26/2011 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały skarżący podał, iż Wójt Gminy Michałowice podejmuje uchwały zatwierdzające plany miejscowe, pomimo tego, że akta sprawy dotyczącej studium uwarunkowań i kierunków rozwoju znajdują się Sądzie. Uchwalane są plany miejscowe i mają negatywne skutki dla skarżącego. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Sąd pierwszej instancji podniósł w pierwszej kolejności, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym, który złożył skarżący w niniejszej sprawie. Stwierdzono, że zawiera on analogiczną argumentację co poprzedni. Wskazano, iż postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. Sąd oddalił pierwszy wniosek strony, zaś postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 354/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie. Analizując argumentację przedstawioną przez J. K., Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na charakter zaskarżonej uchwały. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r ., poz. 199 – dalej zwanej "u.p.z.p."), w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, na co wskazuje art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jak wynika z powyższych przepisów, studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jest to akt kierownictwa wewnętrznego, który określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich. Takie skutki o charakterze materialnoprawnym wywiera dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącego, że akta dotyczące procedury uchwalania studium powinny być w siedzibie organu podczas podejmowania uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd wskazał, że są one nieuprawnione. Z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika taki nakaz. Ponadto procedura podejmowania uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest całkowicie odrębna od procedury uchwalania studium. Są to zupełnie odrębne od siebie postępowania planistyczne, zakończone odrębnymi uchwałami rady gminy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (...). Dla takiego ustalenia wystarczy zatem sam tekst studium i jego załącznik graficzny. Akta sprawy planistycznej dotyczącej studium nie są zatem wymagane. Sąd zaznaczył, że nie można wykluczyć, iż Rada Gminy Michałowice posiada kopię przesłanych do Sądu akt i w miarę konieczności z nich korzysta. W dalszej kolejności Sąd wywiódł, że sam fakt zaskarżenia do Sądu Studium nie powoduje z mocy prawa, że wstrzymana zostaje możliwość uchwalenia planu miejscowego. Zaskarżone w niniejszym postępowaniu Studium jest bowiem aktem prawa obowiązującego, zatem rada gminy musi stwierdzić, że każdy uchwalany plan miejscowy jest zgodny ze studium. Dopiero ewentualne prawomocne stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Michałowice z dnia 28 marca 2011 r., Nr V/26/2011 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego została wydana z naruszeniem prawa mogłoby wstrzymać prace planistyczne dotyczące planów miejscowych. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. K. podkreślił, że zaskarżona uchwała wpływa na sytuację prawną skarżącego i jego małżonki jako właścicieli działek o nr [...] i [...] położonych w N. gm. Michałowice. Wskazano, że w studium nie uwzględniono przebiegu Trasy K. przez powyższe nieruchomości. Argumentowano również, iż pomimo tego, że akta sprawy dotyczącej studium uwarunkowań i kierunków rozwoju znajdują się Sądzie, organ podejmuje uchwały zatwierdzające plany miejscowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Stosownie zaś do art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a skuteczność ponownego wniosku jest uzależniona od wykazania przez stronę zmiany okoliczności istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji przez pryzmat powołanych wyżej przepisów, treści wniosku skarżącego oraz zażalenia uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, że w sprawie było już prowadzone postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały, które zakończyło się postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II OZ 354/15 oddalającym zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r., którym odmówiono skarżącemu uwzględnienia wniosku. A więc udzielenie ochrony tymczasowej wskutek rozpoznania ponownego wniosku byłoby zasadne jedynie w sytuacji, gdyby strona przedstawiła nowe, istotne okoliczności, które nie były znane stronie oraz Sądowi na etapie rozpoznania pierwszego wniosku, i które mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie żądania. Brak wskazania takich okoliczności w kolejnym wniosku powoduje, że raz już dokonana w prawomocnym postanowieniu sądu ocena wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., pozostaje nadal aktualna. W rozpoznawanym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, strona przedstawiła tożsame argumenty na poparcie swoich racji, jakie zaprezentowała w przypadku pierwszego wniosku, co do którego wydano prawomocne postanowienie odmowne. Zaniechanie powołania we wniosku nowych, istotnych z punktu widzenia przyznania ochrony tymczasowej okoliczności, nie pozwalało na uwzględnienie żądań skarżącego. W związku z tym nie ma podstaw, aby w oparciu o takie same dane dokonywać odmiennej oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.