I SA/Wa 3299/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. UZASADNIENIE: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z [...] października 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2013 r. nr [...], którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...].09.1997 r. nr [...] w części stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...].09.1969 r. nr [...] odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania Wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] o pow. [...] m2 ozn. nr hip. [...] w części dotyczących sprzedanych lokali nr [...],[...] i [...] w budynku znajdującym się na przedmiotowym gruncie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast B. Z. kwestionuje rozstrzygnięcie tej decyzji w zakresie uznania, że zbycie lokali nr [...],[...] i [...] wraz z udziałami w gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych, a organ winien był stwierdzić nieważność orzeczenia dekretowego w całości. Organ nadzoru ustalił, że zbycie lokali nr [...],[...] i [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego poprzedzone było decyzjami administracyjnymi orzekającymi o sprzedaży tych lokali ich najemcom. Organ przytoczył obszernie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zagadnienia nieodwracalnych skutków prawnych i uznał, że w świetle przywołanego orzecznictwa zmiana interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych nie może mieć wpływu na ważność decyzji wydanej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, gdyż nie stanowi przesłanki określonej w ust. 156 § 1 KPA do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W skardze na decyzję Ministra Transportu , Budownictwa i Gospodarki Morskiej B. Z. zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisu art.158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkująca uznaniem, iż w sprawie niniejszej wystąpiły nieodwracalne skutki prawne ograniczające możliwość stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, bez stwierdzenia jej nieważności; - naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia w uzasadnieniu; - obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7,8 i 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] maja 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażonej w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją toczyło się, zgodnie z wnioskiem B. Z., w trybie nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiotem takiego postępowanie jest zbadanie kwestionowanej decyzji pod kątem wystąpienia wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa a w przypadku stwierdzenia wystąpienia pozytywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji rozważenie czy nie zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 156 § 2 kpa. Kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] września 1997 r. także zapadła w wyniku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, a to decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...].09.1969 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...]. Uznając w tamtym postępowaniu nadzorczym, że decyzja dekretowa z [...].09.1969 r. rażąco narusza prawo organu uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności zarówno tej decyzji jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...].12.1969 r. Jednocześnie w odniesieniu do lokali nr [...],[...] i [...] mieszczących się w budynku na przedmiotowej nieruchomości wraz z udziałami w użytkowaniu wieczystym nieruchomości związanymi z tymi lokalami organ ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji dekretowej z naruszeniem prawa. Nieodwracalność skutków prawnych z art. 156 § 2 kpa organ nadzoru wyprowadził wówczas z faktu, że aktami notarialnymi lokale nr [...],[...] i [...] zostały sprzedane oraz oddane zostały ich nabywcom ułamkowe części gruntu w użytkowanie wieczyste. W ocenie skarżącej organ nadzoru w decyzji z 1997 r. wadliwie uznał, że sprzedanie tych lokali, które poprzedzało wydanie decyzji o sprzedaży stanowiło nieodwracalny skutek prawny decyzji z 1969 r. , a zatem rażąco organ naruszył art. 156 § 2 kpa co stanowi rażące naruszenie prawa i co skutkować winno stwierdzeniem nieważności tej decyzji w całości. Należy wskazać, że ustawodawca wprowadzając w art. 156 § 2 kpa negatywną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji jaką są nieodwracalne skutki prawne wywołane decyzją administracyjną co do, której stwierdzono wady z art. 156 § 1 kpa, nie zawarł legalnej definicji tej przesłanki. Kwestia co należy rozumieć pod pojęciem tej negatywnej przesłanki, czyli kwestię wykładni, ustawodawca pozostawił doktrynie i praktyce orzeczniczej. Jest już ugruntowany pogląd w orzecznictwie sądowo administracyjnym, że rozbieżność w wykładni prawa nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, (vide: wyrok NSA z 21.11.1994 r III SA 388/94, wyrok NSA z 18.06.2010 r. I OSK 840/09, wyrok NSA z 21.12.1994 r III SA 640/94). Skoro w świetle powołanego orzecznictwa, rozbieżność w wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa, nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie ma cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to prawidłowo organ nadzoru, w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, uznał brak podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1997 r. W decyzji bowiem z 1997 r. uznając, że kwestionowana decyzja dekretowa w odniesieniu do lokali nr [...],[...] i [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, organ zastosował jeden z poglądów dotyczących interpretacji tej negatywnej przesłanki. Nie może to stanowić rażącego naruszenia art. 156 § 2 kpa i powodować tym samym stwierdzenia nieważności tej decyzji nadzorczej jako wadliwej, gdyż do rażącego naruszenia art. 156 § 2 kpa nie doszło. Wobec tego, że kwestionowana decyzja nadzorcza z 1997 r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 kpa, stwierdzenie nieważności tej decyzji nie jest możliwe Zasadnie więc organ nadzoru odmówił stwierdzenia nieważności decyzji co czyni zarzuty skargi niezasadnymi. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.